1Já, yfir þessu titrar hjarta mitt og hrökkur upp úr stað sínum.
1‹‹Yüreğim titrer buna,Yerinden oynar.
2Heyrið, heyrið drunur raddar hans og hvininn, sem út fer af munni hans.
2Dinleyin, gürleyen sesini dinleyin,Ağzından çıkan sesi!
3Undir öllum himninum lætur hann eldinguna þjóta og leiftur sitt út á jaðra jarðarinnar.
3Şimşeğini göğün altındaki her yere,Yeryüzünün dört bucağına salar.
4Á eftir því kemur öskrandi skrugga, hann þrumar með sinni tignarlegu raust og heldur eldingunum ekki aftur, þá er raust hans lætur til sín heyra.
4Ardından bir ses gümbürder,Görkemli sesiyle gürler.Sesi duyulunca şimşekleri alıkoymaz.
5Guð þrumar undursamlega með raust sinni, hann sem gjörir mikla hluti, er vér eigi skiljum.
5Tanrının sesi şaşılacak biçimde gürler,O, anlayışımızın ötesinde büyük işler yapar.
6Því að hann segir við snjóinn: ,,Fall þú á jörðina,`` og eins við hellirigninguna og hennar dynjandi helliskúrir.
6Çünkü kara, ‹Yere düş› der,Sağanağa, ‹Bütün şiddetinle boşal.›
7Hann innsiglar hönd sérhvers manns, til þess að allir menn viðurkenni verk hans.
7Yarattığı bütün insanlar ne yaptığını bilsin diye,Herkese işini bıraktırır.
8Þá fara villidýrin í fylgsni sín og hvílast í bælum sínum.
8Hayvanlar kovuklarına girer,İnlerinde otururlar.
9Stormurinn kemur úr forðabúrinu og kuldinn af norðanvindunum.
9Kasırga yuvasından kopar,Soğuk saçılan rüzgarlardan.
10Fyrir andgust Guðs verður ísinn til, og víð vötnin eru lögð í læðing.
10Tanrının soluğu suları dondurur,Geniş sular buz tutar.
11Hann hleður skýin vætu, tvístrar leifturskýi sínu víðsvegar.
11Bulutlara nem yükler,Şimşeğini her yana yayar.
12En það snýst í allar áttir, eftir því sem hann leiðir það, til þess að það framkvæmi allt það er hann býður því, á yfirborði allrar jarðarinnar.
12Yeryüzünde ne buyurursa yapmak üzereBulutlar Onun istediği yönde döner durur.
13Hann lætur því ljósta niður, hvort sem það er til hirtingar eða til að vökva jörðina eða til að blessa hana.
13Ya insanları cezalandırmakYa da yeryüzünü sulayıp sevgisini göstermek içinYağmur gönderir.
14Hlýð þú á þetta, Job, stattu kyrr og gef gaum að dásemdum Guðs.
14‹‹Dinle, Eyüp,Dur da düşün Tanrının şaşılası işlerini.
15Skilur þú, hvernig Guð felur þeim hlutverk þeirra og lætur leiftur skýja sinna skína?
15Tanrının bulutları nasıl düzenlediğini,Şimşeğini nasıl çaktırdığını biliyor musun?
16Skilur þú, hvernig skýin svífa, dásemdir hans, sem fullkominn er að vísdómi,
16Bulutların dengesini,Bilgisi kusursuz olanın şaşılası işlerini biliyor musun?
17þú, sem fötin hitna á, þá er jörðin mókir í sunnanmollu?
17Dünyanın soluğu kesildiğindeGüneyin kavurucu rüzgarı altındaGiysilerin seni terletmez mi?
18Þenur þú út með honum heiðhimininn, sem fastur er eins og steyptur spegill?
18Dökme tunç bir ayna kadar sert olan gökkubbeyiOnunla birlikte yayabilir misin?
19Kenn oss, hvað vér eigum að segja við hann! Vér megnum ekkert fram að færa fyrir myrkri.
19‹‹Ona ne söyleyeceğimizi öğret bize,Çünkü karanlık yüzünden sözümüze düzen veremiyoruz.
20Á að segja honum, að ég ætli að tala? Eða hefir nokkur sagt, að hann óski að verða gjöreyddur?
20Konuşmak istediğim Ona söylenebilir mi?Kimse yutulmak ister mi?
21Og nú sjá menn að sönnu ekki ljósið, sem skín skært að skýjabaki, en vindurinn þýtur áfram og sópar skýjunum burt.
21Rüzgar geçip göğü temizlediğindeGökte parıldayan ışığa kimse bakamaz.
22Gullið kemur úr norðri, um Guð lykur ógurlegur ljómi.
22Altın parıltısı geliyor kuzeyden,Tanrı korkunç görkeme bürünmüş.
23Vér náum eigi til hins Almáttka, til hans, sem er mikill að mætti. En réttinn og hið fulla réttlæti vanrækir hann ekki.Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.
23Her Şeye Gücü Yetene biz ulaşamayız.Gücü yücedir,Adaleti ve eşsiz doğruluğuyla kimseyi ezmez.
24Fyrir því óttast mennirnir hann, en hann lítur ekki við neinum sjálfbirgingum.
24Bu yüzden insanlar O'na saygı duyar,Çünkü O, bilgeleri dikkate almaz.››