¹Þá svaraði Bildad frá Súa og sagði:

¹Şuahlı Bildat şöyle yanıtladı:

²Hversu lengi ætlar þú slíkt að mæla og orðin í munni þínum að vera hvass vindur?

²‹‹Ne zamana dek böyle konuşacaksın?Sözlerin sert rüzgar gibi.

³Hallar þá Guð réttinum, eða hallar hinn Almáttki réttlætinu?

³Tanrı adaleti saptırır mı,Her Şeye Gücü Yeten doğru olanı çarpıtır mı?

⁴Hafi börn þín syndgað móti honum, þá hefir hann selt þau misgjörð þeirra á vald.

⁴Oğulların ona karşı günah işlediyse,İsyanlarının cezasını vermiştir.

⁵En ef þú leitar Guðs og biður hinn Almáttka miskunnar _

⁵Ama sen gayretle Tanrıyı arar,Her Şeye Gücü Yetene yalvarırsan,

⁶ef þú ert hreinn og einlægur _ já, þá mun hann þegar vakna til að sinna þér og endurreisa bústað þíns réttlætis.

⁶Temiz ve doğruysan,O şimdi bile senin için kolları sıvayıpSeni hak ettiğin yere geri getirecektir.

⁷Þá mun þinn fyrri hagur virðast lítilfjörlegur, en framtíðarhagur þinn vaxa stórum.

⁷Başlangıcın küçük olsa da,Sonun büyük olacak.

⁸Spyr þú hina fyrri kynslóð og gef þú gaum að reynslu feðranna.

⁸‹‹Lütfen, önceki kuşaklara sor,Atalarının neler öğrendiğini iyice araştır.

⁹Vér erum síðan í gær og vitum ekkert, því að skuggi eru dagar vorir á jörðunni.

⁹Çünkü biz daha dün doğduk, bir şey bilmeyiz,Yeryüzündeki günlerimiz sadece bir gölge.

¹⁰En þeir munu fræða þig, segja þér það og bera fram orð úr sjóði hjarta síns:

¹⁰Onlar sana anlatıp öğretmeyecek,İçlerindeki sözleri dile getirmeyecek mi?

¹¹,,Sprettur pappírssefið þar sem engin mýri er? vex störin nema í vatni?

¹¹‹‹Bataklık olmayan yerde kamış biter mi?Susuz yerde saz büyür mü?

¹²Enn stendur hún í blóma og verður eigi slegin, en hún skrælnar fyrr en nokkurt annað gras.``

¹²Henüz yeşilken, kesilmeden,Otlardan önce kururlar.

¹³Svo fer fyrir hverjum þeim, sem gleymir Guði, og von hins guðlausa verður að engu.

¹³Tanrıyı unutan herkesin sonu böyledir,Tanrısız insanın umudu böyle yok olur.

¹⁴Athvarf hans brestur sundur, og köngullóarvefur er það, sem hann treystir.

¹⁴Onun güvendiği şey kırılır,Dayanağı ise bir örümcek ağıdır.

¹⁵Hann styðst við hús sitt, en það stendur ekki, hann heldur sér fast í það, en það stenst ekki.

¹⁵Örümcek ağına yaslanır, ama ağ çöker,Ona tutunur, ama ağ taşımaz.

¹⁶Hann er safarík skríðandi flétta í sólskini, sem teygir jarðstöngla sína um garðinn

¹⁶Tanrısızlar güneşte iyi sulanmış bitkiyi andırır,Dalları bahçenin üzerinden aşar;

¹⁷og vefur rótum sínum um grjóthrúgur og læsir sig milli steinanna.

¹⁷Kökleri taş yığınına sarılır,Çakılların arasında yer aranır.

¹⁸En ef hann er upprættur frá stað sínum, þá afneitar staðurinn honum og segir: ,,Ég hefi aldrei séð þig!``

¹⁸Ama yerinden sökülürse,Yeri, ‹Seni hiç görmedim› diyerek onu yadsır.

¹⁹Sjá, þetta er öll gleði hans, og aðrir spretta í staðinn upp úr moldinni.

¹⁹İşte sevinci böyle son bulur,Yerinde başka bitkiler biter.

²⁰Sjá, Guð hafnar ekki hinum ráðvanda og heldur ekki í hönd illgjörðamanna.

²⁰‹‹Tanrı kusursuz insanı reddetmez,Kötülük edenlerin elinden tutmaz.

²¹Enn mun hann fylla munn þinn hlátri og varir þínar fagnaðarópi.Þeir sem hata þig, munu skömminni klæðast, og tjald hinna óguðlegu mun horfið vera.

²¹O senin ağzını yine gülüşle,Dudaklarını sevinç haykırışıyla dolduracaktır.

²²Þeir sem hata þig, munu skömminni klæðast, og tjald hinna óguðlegu mun horfið vera.

²²Düşmanlarını utanç kaplayacak,Kötülerin çadırı yok olacaktır.››