¹Ég er maðurinn, sem eymd hefi reynt undir sprota reiði hans.

¹RABbin gazap değneği altında acı çeken adam benim.

²Mig hefir hann rekið og fært út í myrkur og niðdimmu.

²Beni güttü,Işıkta değil karanlıkta yürüttü.

³Já, gegn mér snýr hann æ að nýju hendi sinni allan daginn.

³Evet, dönüp dönüp bütün gün bana elini kaldırıyor.

⁴Hann hefir tálgað af mér hold mitt og hörund, brotið sundur bein mín,

⁴Etimi, derimi yıprattı, kemiklerimi kırdı.

⁵hlaðið hringinn í kringum mig fári og mæðu,

⁵Beni kuşattı,Acı ve zahmetle sardı çevremi.

⁶hneppt mig í myrkur eins og þá sem dánir eru fyrir löngu.

⁶Çoktan ölmüş ölüler gibiBeni karanlıkta yaşattı.

⁷Hann hefir girt fyrir mig, svo að ég kemst ekki út, gjört fjötra mína þunga.

⁷Çevreme duvar çekti, dışarı çıkamıyorum,Zincirimi ağırlaştırdı.

⁸Þótt ég hrópi og kalli, hnekkir hann bæn minni.

⁸Feryat edip yardım isteyince deDuama set çekiyor.

⁹Hann girti fyrir vegu mína með höggnum steinum, gjörði stigu mína ófæra.

⁹Yontma taşlarla yollarımı kesti,Dolaştırdı yollarımı.

¹⁰Hann var mér eins og björn, sem situr um bráð, eins og ljón í launsátri.

¹⁰Benim için O pusuya yatmış bir ayı,Gizlenmiş bir aslandır.

¹¹Hann hefir leitt mig afleiðis og tætt mig sundur, hann hefir látið mig eyddan,

¹¹Yollarımı saptırdı, paraladı,Mahvetti beni.

¹²hann hefir bent boga sinn og reist mig að skotspæni fyrir örina,

¹²Yayını gerdi, okunu savurmak içinBeni nişangah olarak dikti.

¹³hefir sent í nýru mín sonu örvamælis síns.

¹³Oklarını böbreklerime sapladı.

¹⁴Ég varð öllum þjóðum að athlægi, þeim að háðkvæði liðlangan daginn.

¹⁴Halkımın önünde gülünç düştüm,Gün boyu alay konusu oldum türkülerine.

¹⁵Hann mettaði mig á beiskum jurtum, drykkjaði mig á malurt

¹⁵Beni acıya doyurdu,Bana doyasıya pelinsuyu içirdi.

¹⁶og lét tennur mínar myljast sundur á malarsteinum, lét mig velta mér í ösku.

¹⁶Dişlerimi çakıl taşlarıyla kırdı,Kül içinde diz çöktürdü bana.

¹⁷Þú sviptir sálu mína friði, ég gleymdi því góða

¹⁷Esenlik yüzü görmedi canım,Mutluluğu unuttum.

¹⁸og sagði: ,,Horfinn er lífskraftur minn, von mín fjarri Drottni.``

¹⁸Bu yüzden diyorum ki,‹‹Dermanım tükendi,RABden umudum kesildi.››

¹⁹Minnstu eymdar minnar og mæðu, malurtarinnar og eitursins.

¹⁹Acımı, başıboşluğumu,Pelinotuyla ödü anımsa!

²⁰Sál mín hugsar stöðugt um þetta og er döpur í brjósti mér.

²⁰Hâlâ onları düşünmekteVe sıkılmaktayım.

²¹Þetta vil ég hugfesta, þess vegna vil ég vona:

²¹Ama şunu anımsadıkça umutlanıyorum:

²²Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda,

²²RABbin sevgisi hiç tükenmez,Merhameti asla son bulmaz; sayesinde yok olmadık.››

²³hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín!

²³Her sabah tazelenir onlar,Sadakatin büyüktür.

²⁴Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vil ég vona á hann.

²⁴‹‹Benim payıma düşen RABdir›› diyor canım,‹‹Bu yüzden Ona umut bağlıyorum.››

²⁵Góður er Drottinn þeim er á hann vona, og þeirri sál er til hans leitar.

²⁵RAB kendisini bekleyenler,Onu arayan canlar için iyidir.

²⁶Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins.

²⁶RABbin kurtarışını sessizce beklemek iyidir.

²⁷Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku.

²⁷İnsan için boyunduruğu gençken taşımak iyidir.

²⁸Hann sitji einmana og hljóður, af því að Hann hefir lagt það á hann.

²⁸RAB insana boyunduruk takınca,İnsan tek başına oturup susmalı;

²⁹Hann beygi munninn ofan að jörðu, vera má að enn sé von,

²⁹Umudunu kesmeden yere kapanmalı,

³⁰hann bjóði þeim kinnina sem slær hann, láti metta sig með smán.

³⁰Kendisine vurana yanağını dönüpUtanca doymalı;

³¹Því að ekki útskúfar Drottinn um alla eilífð,

³¹Çünkü Rab kimseyi sonsuza dek geri çevirmez.

³²heldur miskunnar hann aftur, þegar hann hrellir, eftir sinni miklu náð.

³²Dert verse de,Büyük sevgisinden ötürü yine merhamet eder;

³³Því að ekki langar hann til að þjá né hrella mannanna börn.

³³Çünkü isteyerek acı çektirmez,İnsanları üzmez.

³⁴Að menn troða undir fótum alla bandingja landsins,

³⁴Ülkedeki bütün tutsakları ayak altında ezmeyi,

³⁵að menn halla rétti manns fyrir augliti hins Hæsta,

³⁵Yüceler Yücesinin huzurunda insan hakkını saptırmayı,

³⁶að menn beita mann ranglæti í máli hans, _ skyldi Drottinn ekki sjá það?

³⁶Davasında insana haksızlık etmeyiRab doğru görmez.

³⁷Hver er sá er talaði, og það varð, án þess að Drottinn hafi boðið það?

³⁷Rab buyurmadıkça kim bir şey söyler de yerine gelir?

³⁸Fram gengur ekki af munni hins Hæsta bæði hamingja og óhamingja?

³⁸İyilikler gibi felaketler de Yüceler Yücesinin ağzından çıkmıyor mu?

³⁹Hví andvarpar maðurinn alla ævi? Hver andvarpi yfir eigin syndum!

³⁹İnsan, yaşayan insanNiçin günahlarının cezasından yakınır?

⁴⁰Rannsökum breytni vora og prófum og snúum oss til Drottins.

⁴⁰Davranışlarımızı sınayıp gözden geçirelim,Yine RABbe dönelim.

⁴¹Fórnum hjarta voru og höndum til Guðs í himninum.

⁴¹Ellerimizin yanısıra yüreklerimizi de göklerdeki Tanrıya açalım:

⁴²Vér höfum syndgað og verið óhlýðnir, þú hefir ekki fyrirgefið,

⁴²‹‹Biz karşı çıkıp başkaldırdık,Sen bağışlamadın.

⁴³þú hefir hulið þig í reiði og ofsótt oss, myrt vægðarlaust,

⁴³Öfkeyle örtünüp bizi kovaladın,Acımadan öldürdün.

⁴⁴þú hefir hulið þig í skýi, svo að engin bæn kemst í gegn.

⁴⁴Dualar sana erişmesin diyeBulutları örtündün.

⁴⁵Þú gjörðir oss að afhraki og viðbjóð mitt á meðal þjóðanna.

⁴⁵Uluslar arasında bizi pisliğe, süprüntüye çevirdin.

⁴⁶Yfir oss glenntu upp ginið allir óvinir vorir.

⁴⁶Düşmanlarımızın hepsi bizimle alay etti.

⁴⁷Geigur og gildra urðu hlutskipti vort, eyðing og tortíming.

⁴⁷Dehşet ve çukur, kırgın ve yıkım çıktı önümüze.››

⁴⁸Táralækir streyma af augum mér út af tortíming þjóðar minnar.

⁴⁸Kırılan halkım yüzündenGözlerimden sel gibi yaşlar akıyor.

⁴⁹Hvíldarlaust fljóta augu mín í tárum, án þess að hlé verði á,

⁴⁹Durup dinmeden yaş boşanıyor gözümden,

⁵⁰uns niður lítur og á horfir Drottinn af himnum.

⁵⁰RAB göklerden bakıp görünceye dek.

⁵¹Auga mitt veldur sál minni kvöl, vegna allra dætra borgar minnar.

⁵¹Kentimdeki kızların halini gördükçeYüreğim sızlıyor.

⁵²Með ákefð eltu mig, eins og fugl, þeir er voru óvinir mínir án saka.

⁵²Boş yere bana düşman olanlar bir kuş gibi avladılar beni.

⁵³Þeir gjörðu því nær út af við mig í gryfju og köstuðu steinum á mig.

⁵³Beni sarnıca atıp öldürmek istediler,Üzerime taş attılar.

⁵⁴Vatn flóði yfir höfuð mitt, ég hugsaði: ,,Ég er frá.``

⁵⁴Sular başımdan aştı, ‹‹Tükendim›› dedim.

⁵⁵Ég hrópaði á nafn þitt, Drottinn, úr hyldýpi gryfjunnar.

⁵⁵Sarnıcın dibinden seni adınla çağırdım, ya RAB;

⁵⁶Þú heyrðir hróp mitt: ,,Byrg ekki eyra þitt, kom mér til fróunar, kom mér til hjálpar.``

⁵⁶Sesimi, ‹‹Ahıma, çağrıma kulağını kapama!›› dediğimi duydun.

⁵⁷Þú varst nálægur, þá er ég hrópaði til þín, sagðir: ,,Óttastu ekki!``

⁵⁷Seni çağırınca yaklaşıp, ‹‹Korkma!›› dedin.

⁵⁸Þú varðir, Drottinn, mál mitt, leystir líf mitt.

⁵⁸Davamı sen savundun, ya Rab,Canımı kurtardın.

⁵⁹Þú hefir, Drottinn, séð undirokun mína, rétt þú hluta minn!

⁵⁹Bana yapılan haksızlığı gördün, ya RAB,Davamı sen gör.

⁶⁰Þú hefir séð alla hefnigirni þeirra, allt ráðabrugg þeirra gegn mér,

⁶⁰Benden nasıl öç aldıklarını,Bana nasıl dolap çevirdiklerini gördün.

⁶¹þú hefir heyrt smánanir þeirra, Drottinn, allt ráðabrugg þeirra í gegn mér,

⁶¹Aşağılamalarını, ya RAB,Çevirdikleri bütün dolapları,Bana saldıranların dediklerini,Gün boyu söylendiklerini duydun.

⁶²skraf mótstöðumanna minna og hinar stöðugu ráðagjörðir þeirra gegn mér.

⁶³Oturup kalkışlarına bak,Alay konusu oldum türkülerine.

⁶³Lít þú á, hvort sem þeir sitja eða standa, þá er ég háðkvæði þeirra.

⁶⁴Yaptıklarının karşılığını ver, ya RAB.

⁶⁴Þú munt endurgjalda þeim, Drottinn, eins og þeir hafa til unnið.

⁶⁵İnat etmelerini sağla,Lanetin üzerlerinden eksilmesin.

⁶⁵Þú munt leggja hulu yfir hjarta þeirra, bölvan þín komi yfir þá.Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.

⁶⁶Göklerinin altından öfkeyle kovala, yok et onları, ya RAB.

⁶⁶Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.