¹Við Babýlons fljót, þar sátum vér og grétum, er vér minntumst Síonar.

¹Babil ırmakları kıyısında oturupSiyonu andıkça ağladık;

²Á pílviðina þar hengdum vér upp gígjur vorar.

²Çevredeki kavaklaraLirlerimizi astık.

³Því að herleiðendur vorir heimtuðu söngljóð af oss og kúgarar vorir kæti: ,,Syngið oss Síonarkvæði!``

³Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler,Bize zulmedenler bizden şenlik istiyor,‹‹Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!›› diyorlardı.

⁴Hvernig ættum vér að syngja Drottins ljóð í öðru landi?

⁴Nasıl okuyabiliriz RABbin ezgisiniEl toprağında?

⁵Ef ég gleymi þér, Jerúsalem, þá visni mín hægri hönd.

⁵Ey Yeruşalim, seni unutursam,Sağ elim kurusun.

⁶Tunga mín loði mér við góm, ef ég man eigi til þín, ef Jerúsalem er eigi allra besta yndið mitt.

⁶Seni anmaz,Yeruşalimi en büyük sevincimden üstün tutmazsam,Dilim damağıma yapışsın!

⁷Mun þú Edóms niðjum, Drottinn, óheilladag Jerúsalem, þegar þeir æptu: ,,Rífið, rífið allt niður til grunna!``

⁷Yeruşalimin düştüğü gün,‹‹Yıkın onu, yıkın temellerine kadar!››Diyen Edomluların tavrını anımsa, ya RAB.

⁸Babýlonsdóttir, þú sem tortímir! Heill þeim, er geldur þér fyrir það sem þú hefir gjört oss!Heill þeim er þrífur ungbörn þín og slær þeim niður við stein.

⁸Ey sen, yıkılası Babil kızı,Bize yaptıklarınıSana ödetecek olana ne mutlu!

⁹Heill þeim er þrífur ungbörn þín og slær þeim niður við stein.

⁹Ne mutlu senin yavrularını tutupKayalarda parçalayacak insana!