¹Davíðssálmur. Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta.

¹RAB çobanımdır,Eksiğim olmaz.

²Á grænum grundum lætur hann mig hvílast, leiðir mig að vötnum, þar sem ég má næðis njóta.

²Beni yemyeşil çayırlarda yatırır,Sakin suların kıyısına götürür.

³Hann hressir sál mína, leiðir mig um rétta vegu fyrir sakir nafns síns.

³İçimi tazeler,Adı uğruna bana doğru yollarda öncülük eder.

⁴Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, óttast ég ekkert illt, því að þú ert hjá mér, sproti þinn og stafur hugga mig.

⁴Karanlık ölüm vadisinden geçsem bile,Kötülükten korkmam.Çünkü sen benimlesin.Çomağın, değneğin güven verir bana.

⁵Þú býr mér borð frammi fyrir fjendum mínum, þú smyr höfuð mitt með olíu, bikar minn er barmafullur.Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína, og í húsi Drottins bý ég langa ævi.

⁵Düşmanlarımın önünde bana sofra kurarsın,Başıma yağ sürersin,Kâsem taşıyor.

⁶Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína, og í húsi Drottins bý ég langa ævi.

⁶Ömrüm boyunca yalnız iyilik ve sevgi izleyecek beni,Hep RAB'bin evinde oturacağım.