¹Loks lauk Job upp munni sínum og bölvaði fæðingardegi sínum.

¹After this Job opened his mouth, and cursed the day of his birth.

²Hann tók til máls og sagði:

²Job answered:

³Farist sá dagur, sem ég fæddist á, og nóttin, sem sagði: Sveinbarn er getið!

³“Let the day perish in which I was born, the night which said, ‘There is a boy conceived.’

⁴Sá dagur verði að myrkri, Guð á hæðum spyrji ekki eftir honum, engin dagsbirta ljómi yfir honum.

⁴Let that day be darkness. Don’t let God from above seek for it, neither let the light shine on it.

⁵Myrkur og niðdimma heimti hann aftur, skýflókar leggist um hann, dagmyrkvar skelfi hann.

⁵Let darkness and the shadow of death claim it for their own. Let a cloud dwell on it. Let all that makes black the day terrify it.

⁶Sú nótt _ myrkrið hremmi hana, hún gleðji sig eigi meðal ársins daga, hún komi eigi í tölu mánaðanna.

⁶As for that night, let thick darkness seize on it. Let it not rejoice among the days of the year. Let it not come into the number of the months.

⁷Sjá, sú nótt verði ófrjó, ekkert fagnaðaróp heyrist á henni.

⁷Behold, let that night be barren. Let no joyful voice come therein.

⁸Þeir sem bölva deginum, formæli henni, _ þeir sem leiknir eru í að egna Levjatan.

⁸Let them curse it who curse the day, who are ready to rouse up leviathan.

⁹Myrkvist stjörnur aftureldingar hennar, vænti hún ljóss, en það komi ekki, og brágeisla morgunroðans fái hún aldrei litið,

⁹Let the stars of its twilight be dark. Let it look for light, but have none, neither let it see the eyelids of the morning,

¹⁰af því að hún lokaði eigi fyrir mér dyrum móðurlífsins og byrgði ei ógæfuna fyrir augum mínum.

¹⁰because it didn’t shut up the doors of my mother’s womb, nor did it hide trouble from my eyes.

¹¹Hví dó ég ekki í móðurkviði, _ andaðist jafnskjótt og ég var kominn af móðurlífi?

¹¹“Why didn’t I die from the womb? Why didn’t I give up the spirit when my mother bore me?

¹²Hvers vegna tóku kné á móti mér og hví voru brjóst til handa mér að sjúga?

¹²Why did the knees receive me? Or why the breast, that I should nurse?

¹³Því þá lægi ég nú og hvíldist, væri sofnaður og hefði frið

¹³For now should I have lain down and been quiet. I should have slept, then I would have been at rest,

¹⁴hjá konungum og ráðherrum jarðarinnar, þeim er reistu sér hallir úr rústum,

¹⁴with kings and counselors of the earth, who built up waste places for themselves;

¹⁵eða hjá höfðingjum, sem áttu gull, þeim er fylltu hús sín silfri.

¹⁵or with princes who had gold, who filled their houses with silver:

¹⁶Eða ég væri ekki til eins og falinn ótímaburður, eins og börn, sem aldrei hafa séð ljósið.

¹⁶or as a hidden untimely birth I had not been, as infants who never saw light.

¹⁷Í gröfinni hætta hinir óguðlegu hávaðanum, og þar hvílast hinir örmagna.

¹⁷There the wicked cease from troubling. There the weary are at rest.

¹⁸Bandingjarnir hafa þar allir ró, heyra þar eigi köll verkstjórans.

¹⁸There the prisoners are at ease together. They don’t hear the voice of the taskmaster.

¹⁹Smár og stór eru þar jafnir, og þrællinn er þar laus við húsbónda sinn.

¹⁹The small and the great are there. The servant is free from his master.

²⁰Hví gefur Guð ljós hinum þjáðu og líf hinum sorgbitnu?

²⁰“Why is light given to him who is in misery, life to the bitter in soul,

²¹þeim sem þrá dauðann, en hann kemur ekki, sem grafa eftir honum ákafara en eftir fólgnum fjársjóðum,

²¹Who long for death, but it doesn’t come; and dig for it more than for hidden treasures,

²²þeim sem mundu gleðjast svo, að þeir réðu sér ekki fyrir kæti, fagna, ef þeir fyndu gröfina;

²²who rejoice exceedingly, and are glad, when they can find the grave?

²³_ þeim manni, sem enga götu sér og Guð hefir girt inni?

²³Why is light given to a man whose way is hidden, whom God has hedged in?

²⁴Því að andvörp eru orðin mitt daglegt brauð, og kvein mitt úthellist sem vatn.

²⁴For my sighing comes before I eat. My groanings are poured out like water.

²⁵Því að óttaðist ég eitthvað, þá hitti það mig, og það sem ég hræddist, kom yfir mig.Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.

²⁵For the thing which I fear comes on me, That which I am afraid of comes to me.

²⁶Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.

²⁶I am not at ease, neither am I quiet, neither have I rest; but trouble comes.”