¹Þá svaraði Elífas frá Teman og mælti:

¹Then Eliphaz the Temanite answered,

²Munt þú taka því illa, þótt maður dirfist að yrða á þig? Og þó, hver fær orða bundist?

²“If someone ventures to talk with you, will you be grieved? But who can withhold himself from speaking?

³Sjá, þú hefir áminnt marga, og magnþrota hendur hefir þú styrkt.

³Behold, you have instructed many, you have strengthened the weak hands.

⁴Þann sem hrasaði, reistu orð þín á fætur, og hnígandi hnén gjörðir þú stöðug.

⁴Your words have supported him who was falling, You have made firm the feeble knees.

⁵En nú, þegar það kemur yfir þig, gefst þú upp, þegar það nær þér sjálfum, missir þú móðinn.

⁵But now it has come to you, and you faint. It touches you, and you are troubled.

⁶Er ekki guðhræðsla þín athvarf þitt og þitt grandvara líferni von þín?

⁶Isn’t your piety your confidence? Isn’t the integrity of your ways your hope?

⁷Hugsaðu þig um: Hver er sá, er farist hafi saklaus, og hvar hefir hinum réttvísu verið tortímt?

⁷“Remember, now, whoever perished, being innocent? Or where were the upright cut off?

⁸Að því, er ég hefi séð: Þeir sem plægðu rangindi og sáðu óhamingju, þeir einir hafa uppskorið það.

⁸According to what I have seen, those who plow iniquity, and sow trouble, reap the same.

⁹Fyrir andgusti Guðs fórust þeir, fyrir reiðiblæstri hans urðu þeir að engu.

⁹By the breath of God they perish. By the blast of his anger are they consumed.

¹⁰Öskur ljónsins og rödd óargadýrsins, _ tennur ljónshvolpanna eru brotnar sundur.

¹⁰The roaring of the lion, and the voice of the fierce lion, the teeth of the young lions, are broken.

¹¹Ljónið ferst, af því að það vantar bráð, og hvolpar ljónynjunnar tvístrast.

¹¹The old lion perishes for lack of prey. The cubs of the lioness are scattered abroad.

¹²En til mín laumaðist orð, og eyra mitt nam óminn af því _

¹²“Now a thing was secretly brought to me. My ear received a whisper of it.

¹³í heilabrotunum, sem nætursýnirnar valda, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina.

¹³In thoughts from the visions of the night, when deep sleep falls on men,

¹⁴Ótti kom yfir mig og hræðsla, svo að öll bein mín nötruðu.

¹⁴fear came on me, and trembling, which made all my bones shake.

¹⁵Og vindgustur straukst fram hjá andliti mínu, hárin risu á líkama mínum.

¹⁵Then a spirit passed before my face. The hair of my flesh stood up.

¹⁶Þarna stóð það _ útlitið þekkti ég ekki _, einhver mynd fyrir augum mínum, ég heyrði ymjandi rödd:

¹⁶It stood still, but I couldn’t discern its appearance. A form was before my eyes. Silence, then I heard a voice, saying,

¹⁷,,Er maðurinn réttlátur fyrir Guði, nokkur mannkind hrein fyrir skapara sínum?

¹⁷‘Shall mortal man be more just than God? Shall a man be more pure than his Maker?

¹⁸Sjá, þjónum sínum treystir hann ekki, og hjá englum sínum finnur hann galla,

¹⁸Behold, he puts no trust in his servants. He charges his angels with error.

¹⁹hvað þá hjá þeim, sem búa í leirhúsum, þeim sem eiga rót sína að rekja til moldarinnar, sem marðir eru sundur sem mölur væri.

¹⁹How much more, those who dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, who are crushed before the moth!

²⁰Milli morguns og kvelds eru þeir molaðir sundur, án þess að menn gefi því gaum, tortímast þeir gjörsamlega.Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``

²⁰Between morning and evening they are destroyed. They perish forever without any regarding it.

²¹Tjaldstaginu er kippt upp, þeir deyja, og það í vanhyggju sinni.``

²¹Isn’t their tent cord plucked up within them? They die, and that without wisdom.’