¹Asafs-maskíl. Hlýð þú, lýður minn, á kenning mína, hneigið eyrun að orðum munns míns.

¹Hear my teaching, my people. Turn your ears to the words of my mouth.

²Ég vil opna munn minn með orðskviði, mæla fram gátur frá fornum tíðum.

²I will open my mouth in a parable. I will utter dark sayings of old,

³Það sem vér höfum heyrt og skilið og feður vorir sögðu oss,

³Which we have heard and known, and our fathers have told us.

⁴það viljum vér eigi dylja fyrir niðjum þeirra, er vér segjum seinni kynslóð frá lofstír Drottins og mætti hans og dásemdarverkum og þeim undrum er hann gjörði.

⁴We will not hide them from their children, telling to the generation to come the praises of Yahweh, his strength, and his wondrous works that he has done.

⁵Hann setti reglu í Jakob og skipaði lögmál í Ísrael, sem hann bauð feðrum vorum að kunngjöra sonum þeirra,

⁵For he established a testimony in Jacob, and appointed a teaching in Israel, which he commanded our fathers, that they should make them known to their children;

⁶til þess að seinni kynslóð mætti skilja það og synir þeir er fæðast mundu, mættu ganga fram og segja sonum sínum frá því,

⁶that the generation to come might know, even the children who should be born; who should arise and tell their children,

⁷og setja traust sitt á Guð og eigi gleyma stórvirkjum Guðs, heldur varðveita boðorð hans,

⁷that they might set their hope in God, and not forget the works of God, but keep his commandments,

⁸og eigi verða sem feður þeirra, þrjósk og ódæl kynslóð, kynslóð með óstöðugu hjarta og anda sem var Guði ótrúr.

⁸and might not be as their fathers, a stubborn and rebellious generation, a generation that didn’t make their hearts loyal, whose spirit was not steadfast with God.

⁹Niðjar Efraíms, herbúnir bogmenn, sneru við á orustudeginum.

⁹The children of Ephraim, being armed and carrying bows, turned back in the day of battle.

¹⁰Þeir héldu eigi sáttmála Guðs og færðust undan að fylgja lögmáli hans.

¹⁰They didn’t keep God’s covenant, and refused to walk in his law.

¹¹Þeir gleymdu stórvirkjum hans og dásemdum hans, er hann hafði látið þá horfa á.

¹¹They forgot his doings, his wondrous works that he had shown them.

¹²Í augsýn feðra þeirra hafði hann framið furðuverk í Egyptalandi og Sóanhéraði.

¹²He did marvelous things in the sight of their fathers, in the land of Egypt, in the field of Zoan.

¹³Hann klauf hafið og lét þá fara yfir og lét vatnið standa sem vegg.

¹³He split the sea, and caused them to pass through. He made the waters stand as a heap.

¹⁴Hann leiddi þá með skýinu um daga og alla nóttina með eldskini.

¹⁴In the daytime he also led them with a cloud, and all night with a light of fire.

¹⁵Hann klauf björg í eyðimörkinni og gaf þeim gnóttir að drekka eins og úr stórvötnum,

¹⁵He split rocks in the wilderness, and gave them drink abundantly as out of the depths.

¹⁶hann lét læki spretta upp úr klettinum og vatnið streyma niður sem fljót.

¹⁶He brought streams also out of the rock, and caused waters to run down like rivers.

¹⁷Þó héldu þeir áfram að syndga í gegn honum, að rísa í gegn Hinum hæsta í eyðimörkinni.

¹⁷Yet they still went on to sin against him, to rebel against the Most High in the desert.

¹⁸Þeir freistuðu Guðs í hjörtum sínum, er þeir kröfðust matar þess er þeir girntust

¹⁸They tempted God in their heart by asking food according to their desire.

¹⁹og töluðu gegn Guði og sögðu: ,,Skyldi Guð geta búið borð í eyðimörkinni?

¹⁹Yes, they spoke against God. They said, “Can God prepare a table in the wilderness?

²⁰Víst sló hann á klettinn, svo að vatnið vall upp og lækir streymdu, en skyldi hann líka geta gefið brauð eða veitt lýð sínum kjöt?``

²⁰Behold, he struck the rock, so that waters gushed out, and streams overflowed. Can he give bread also? Will he provide flesh for his people?”

²¹Fyrir því reiddist Drottinn, er hann heyrði þetta, eldur bálaði upp gegn Jakob og reiði steig upp gegn Ísrael,

²¹Therefore Yahweh heard, and was angry. A fire was kindled against Jacob, anger also went up against Israel,

²²af því að þeir trúðu eigi á Guð né treystu hjálp hans.

²²because they didn’t believe in God, and didn’t trust in his salvation.

²³Og hann bauð skýjunum að ofan og opnaði hurðir himinsins,

²³Yet he commanded the skies above, and opened the doors of heaven.

²⁴lét manna rigna yfir þá til matar og gaf þeim himnakorn;

²⁴He rained down manna on them to eat, and gave them food from the sky.

²⁵englabrauð fengu menn að eta, fæði sendi hann þeim til saðningar.

²⁵Man ate the bread of angels. He sent them food to the full.

²⁶Hann lét austanvindinn taka sig upp í himninum og leiddi sunnanvindinn að með mætti sínum.

²⁶He caused the east wind to blow in the sky. By his power he guided the south wind.

²⁷Hann lét kjöti rigna yfir þá sem dufti og vængjuðum fuglum sem sjávarsandi,

²⁷He rained also flesh on them as the dust; winged birds as the sand of the seas.

²⁸og hann lét þá falla niður í búðir sínar, umhverfis bústað sinn.

²⁸He let them fall in the midst of their camp, around their habitations.

²⁹Átu þeir og urðu vel saddir, og græðgi þeirra sefaði hann.

²⁹So they ate, and were well filled. He gave them their own desire.

³⁰En meðan þeir voru eigi horfnir frá græðgi sinni, meðan fæðan enn var í munni þeirra,

³⁰They didn’t turn from their cravings. Their food was yet in their mouths,

³¹þá steig reiði Guðs upp í gegn þeim. Hann deyddi hina gildustu meðal þeirra og lagði að velli æskumenn Ísraels.

³¹when the anger of God went up against them, killed some of their fattest, and struck down the young men of Israel.

³²Þrátt fyrir allt þetta héldu þeir áfram að syndga og trúðu eigi á dásemdarverk hans.

³²For all this they still sinned, and didn’t believe in his wondrous works.

³³Þá lét hann daga þeirra hverfa í hégóma og ár þeirra enda í skelfingu.

³³Therefore he consumed their days in vanity, and their years in terror.

³⁴Þegar hann deyddi þá, leituðu þeir hans, sneru sér og spurðu eftir Guði

³⁴When he killed them, then they inquired after him. They returned and sought God earnestly.

³⁵og minntust þess, að Guð var klettur þeirra og Guð hinn hæsti frelsari þeirra.

³⁵They remembered that God was their rock, the Most High God, their redeemer.

³⁶Þeir beittu við hann fagurgala með munni sínum og lugu að honum með tungum sínum.

³⁶But they flattered him with their mouth, and lied to him with their tongue.

³⁷En hjarta þeirra var eigi stöðugt gagnvart honum, og þeir voru eigi trúir sáttmála hans.

³⁷For their heart was not right with him, neither were they faithful in his covenant.

³⁸En hann er miskunnsamur, hann fyrirgefur misgjörðir og tortímir eigi, hann stillir reiði sína hvað eftir annað og hleypir eigi fram allri bræði sinni.

³⁸But he, being merciful, forgave iniquity, and didn’t destroy them. Yes, many times he turned his anger away, and didn’t stir up all his wrath.

³⁹Hann minntist þess, að þeir voru hold, andgustur, sem líður burt og snýr eigi aftur.

³⁹He remembered that they were but flesh, a wind that passes away, and doesn’t come again.

⁴⁰Hversu oft þrjóskuðust þeir við hann í eyðimörkinni, hryggðu hann á öræfunum.

⁴⁰How often they rebelled against him in the wilderness, and grieved him in the desert!

⁴¹Og aftur freistuðu þeir Guðs og móðguðu Hinn heilaga í Ísrael.

⁴¹They turned again and tempted God, and provoked the Holy One of Israel.

⁴²Þeir minntust eigi handar hans, eður dags þess, er hann frelsaði þá frá fjandmönnum þeirra,

⁴²They didn’t remember his hand, nor the day when he redeemed them from the adversary;

⁴³hann sem gjörði tákn sín í Egyptalandi og undur sín í Sóanhéraði.

⁴³how he set his signs in Egypt, his wonders in the field of Zoan,

⁴⁴Hann breytti ám þeirra í blóð og lækjum þeirra, svo að þeir fengu eigi drukkið.

⁴⁴he turned their rivers into blood, and their streams, so that they could not drink.

⁴⁵Hann sendi flugur meðal þeirra, er bitu þá, og froska, er eyddu þeim.

⁴⁵He sent among them swarms of flies, which devoured them; and frogs, which destroyed them.

⁴⁶Hann gaf engisprettunum afurðir þeirra og jarðvörgunum uppskeru þeirra.

⁴⁶He gave also their increase to the caterpillar, and their labor to the locust.

⁴⁷Hann eyddi vínvið þeirra með haglhríð og mórberjatré þeirra með frosti.

⁴⁷He destroyed their vines with hail, their sycamore fig trees with frost.

⁴⁸Hann ofurseldi haglhríðinni fénað þeirra og eldingunni hjarðir þeirra.

⁴⁸He gave over their livestock also to the hail, and their flocks to hot thunderbolts.

⁴⁹Hann sendi heiftarreiði sína í gegn þeim, æði, bræði og nauðir, sveitir af sendiboðum ógæfunnar.

⁴⁹He threw on them the fierceness of his anger, wrath, indignation, and trouble, and a band of angels of evil.

⁵⁰Hann ruddi braut reiði sinni, þyrmdi eigi sálum þeirra við dauðanum og ofurseldi drepsóttinni líf þeirra.

⁵⁰He made a path for his anger. He didn’t spare their soul from death, but gave their life over to the pestilence,

⁵¹Hann laust alla frumburði í Egyptalandi, frumgróða styrkleikans í tjöldum Kams.

⁵¹and struck all the firstborn in Egypt, the chief of their strength in the tents of Ham.

⁵²Hann lét lýð sinn leggja af stað sem sauði og leiddi þá eins og hjörð í eyðimörkinni.

⁵²But he led forth his own people like sheep, and guided them in the wilderness like a flock.

⁵³Hann leiddi þá öruggt, svo að þeir óttuðust eigi, en óvini þeirra huldi hafið.

⁵³He led them safely, so that they weren’t afraid, but the sea overwhelmed their enemies.

⁵⁴Hann fór með þá til síns helga héraðs, til fjalllendis þess, er hægri hönd hans hafði aflað.

⁵⁴He brought them to the border of his sanctuary, to this mountain, which his right hand had taken.

⁵⁵Hann stökkti þjóðum undan þeim, skipti þeim niður eins og erfðahlut og lét kynkvíslir Ísraels setjast að í tjöldum þeirra.

⁵⁵He also drove out the nations before them, allotted them for an inheritance by line, and made the tribes of Israel to dwell in their tents.

⁵⁶En þeir freistuðu í þrjósku sinni Guðs hins hæsta og gættu eigi vitnisburða hans.

⁵⁶Yet they tempted and rebelled against the Most High God, and didn’t keep his testimonies;

⁵⁷Þeir viku af leið, rufu trúnað sinn, eins og feður þeirra, brugðust eins og svikull bogi.

⁵⁷but turned back, and dealt treacherously like their fathers. They were turned aside like a deceitful bow.

⁵⁸Þeir egndu hann til reiði með fórnarhæðum sínum, vöktu vandlæti hans með skurðgoðum sínum.

⁵⁸For they provoked him to anger with their high places, and moved him to jealousy with their engraved images.

⁵⁹Guð heyrði það og reiddist og fékk mikla óbeit á Ísrael.

⁵⁹When God heard this, he was angry, and greatly abhorred Israel;

⁶⁰Hann hafnaði bústaðnum í Síló, tjaldi því, er hann hafði reist meðal mannanna,

⁶⁰So that he forsook the tent of Shiloh, the tent which he placed among men;

⁶¹hann ofurseldi hernáminu vegsemd sína og fjandmannshendi prýði sína.

⁶¹and delivered his strength into captivity, his glory into the adversary’s hand.

⁶²Hann seldi lýð sinn undir sverðseggjar og reiddist arfleifð sinni.

⁶²He also gave his people over to the sword, and was angry with his inheritance.

⁶³Æskumönnum hans eyddi eldurinn og meyjar hans misstu brúðsöngs síns.

⁶³Fire devoured their young men. Their virgins had no wedding song.

⁶⁴Prestar hans féllu fyrir sverðseggjum, og ekkjur hans fengu engan líksöng flutt.

⁶⁴Their priests fell by the sword, and their widows couldn’t weep.

⁶⁵Þá vaknaði Drottinn eins og af svefni, eins og hetja, sem hefir látið sigrast af víni.

⁶⁵Then the Lord awakened as one out of sleep, like a mighty man who shouts by reason of wine.

⁶⁶Hann barði fjandmenn sína á bakhlutina, lét þá sæta eilífri háðung.

⁶⁶He struck his adversaries backward. He put them to a perpetual reproach.

⁶⁷Samt hafnaði hann tjaldi Jósefs og útvaldi eigi kynkvísl Efraíms,

⁶⁷Moreover he rejected the tent of Joseph, and didn’t choose the tribe of Ephraim,

⁶⁸heldur útvaldi hann Júda kynkvísl, Síonfjall, sem hann elskar.

⁶⁸But chose the tribe of Judah, Mount Zion which he loved.

⁶⁹Hann reisti helgidóm sinn sem himinhæðir, grundvallaði hann að eilífu eins og jörðina.

⁶⁹He built his sanctuary like the heights, like the earth which he has established forever.

⁷⁰Hann útvaldi þjón sinn Davíð og tók hann frá fjárbyrgjunum.

⁷⁰He also chose David his servant, and took him from the sheepfolds;

⁷¹Hann sótti hann frá lambánum til þess að vera hirðir fyrir Jakob, lýð sinn, og fyrir Ísrael, arfleifð sína.Og Davíð var hirðir fyrir þá af heilum hug og leiddi þá með hygginni hendi.

⁷¹from following the ewes that have their young, he brought him to be the shepherd of Jacob, his people, and Israel, his inheritance.

⁷²Og Davíð var hirðir fyrir þá af heilum hug og leiddi þá með hygginni hendi.

⁷²So he was their shepherd according to the integrity of his heart, and guided them by the skillfulness of his hands.