¹L’uomo, nato di donna, vive pochi giorni, e sazio d’affanni.

¹Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.

²Spunta come un fiore, poi è reciso; fugge come un’ombra, e non dura.

²Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.

³E sopra un essere così, tu tieni gli occhi aperti! e mi fai comparir teco in giudizio!

³Kaj kontraux tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al jugxo kun Vi!

⁴Chi può trarre una cosa pura da una impura? Nessuno.

⁴CXu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.

⁵Giacché i suoi giorni son fissati, e il numero de’ suoi mesi dipende da te, e tu gli hai posto un termine ch’egli non può varcare,

⁵Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas cxe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.

⁶storna da lui lo sguardo, sì ch’egli abbia un po’ di requie, e possa godere come un operaio la fine della sua giornata.

⁶Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, GXis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.

⁷Per l’albero, almeno c’è speranza; se è tagliato, rigermoglia e continua a metter rampolli.

⁷Arbo havas esperon, se gxi estas dehakita, ke gxi denove sxangxigxos, Kaj gxi ne cxesos kreskigi brancxojn.

⁸Quando la sua radice è invecchiata sotto terra, e il suo tronco muore nel suolo,

⁸Se gxia radiko maljunigxis en la tero, Kaj gxia trunko mortas en polvo,

⁹a sentir l’acqua, rinverdisce e mette rami come una pianta nuova.

⁹Tamen, eksentinte la odoron de akvo, gxi denove verdigxas, Kaj kreskas plue, kvazaux jxus plantita.

¹⁰Ma l’uomo muore e perde ogni forza; il mortale spira e… dov’è egli?

¹⁰Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finigxis, kie li estas?

¹¹Le acque del lago se ne vanno, il fiume vien meno e si prosciuga;

¹¹Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elcxerpigxas kaj elsekigxas:

¹²così l’uomo giace, e non risorge più; finché non vi sian più cieli, ei non si risveglierà né sarà più destato dal suo sonno.

¹²Tiel homo kusxigxas, kaj ne plu levigxas; Tiel longe, kiel la cxielo ekzistas, ili ne plu vekigxos, Nek revigligxos el sia dormado.

¹³Oh, volessi tu nascondermi nel soggiorno de’ morti, tenermi occulto finché l’ira tua sia passata, fissarmi un termine, e poi ricordarti di me!…

¹³Ho, se Vi kasxus min en SXeol, Se Vi kasxus min gxis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!

¹⁴Se l’uomo, dopo morto, potesse ritornare in vita, aspetterei tutti i giorni della mia fazione, finché giungesse l’ora del mio cambio;

¹⁴Kiam homo mortas, cxu li poste povas revivigxi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, GXi venos mia forsxangxo.

¹⁵tu mi chiameresti e io risponderei, tu brameresti rivedere l’opera delle tue mani.

¹⁵Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritajxon de Viaj manoj.

¹⁶Ma ora tu conti i miei passi, tu osservi i miei peccati;

¹⁶Nun Vi kalkulas miajn pasxojn; Ne konservu mian pekon;

¹⁷le mie trasgressioni sono sigillate in un sacco, e alle mie iniquità, altre ne aggiungi.

¹⁷Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.

¹⁸La montagna frana e scompare, la rupe e divelta dal suo luogo,

¹⁸Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forsxovigxas de sia loko;

¹⁹le acque rodono la pietra, le loro inondazioni trascinan via la terra: così tu distruggi la speranza dell’uomo.

¹⁹SXtonojn forlavas la akvo, Kaj gxia disversxigxo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.

²⁰Tu lo sopraffai una volta per sempre, ed egli se ne va; gli muti il sembiante, e lo mandi via.

²⁰Vi premas lin gxis fino, kaj li foriras; Li sxangxas sian vizagxon, kaj Vi forigas lin.

²¹Se i suoi figliuoli salgono in onore, egli lo ignora; se vengono in dispregio, ei non lo vede;

²¹Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.

²²questo solo sente: che il suo corpo soffre, che l’anima sua è in lutto".

²²Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.