¹Giobbe riprese il suo discorso e disse:

¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

²"Oh foss’io come ne’ mesi d’una volta, come ne’ giorni in cui Dio mi proteggeva,

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

³quando la sua lampada mi risplendeva sul capo, e alla sua luce io camminavo nelle tenebre!

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

⁴Oh fossi com’ero a’ giorni della mia maturità, quando Iddio vegliava amico sulla mia tenda,

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁵quando l’Onnipotente stava ancora meco, e avevo i miei figliuoli d’intorno;

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁶quando mi lavavo i piedi nel latte e dalla roccia mi fluivano ruscelli d’olio!

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁷Allorché uscivo per andare alla porta della città e mi facevo preparare il seggio sulla piazza,

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁸i giovani, al vedermi, si ritiravano, i vecchi s’alzavano e rimanevano in piedi;

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁹i maggiorenti cessavan di parlare e si mettevan la mano sulla bocca;

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

¹⁰la voce dei capi diventava muta, la lingua s’attaccava al loro palato.

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹¹L’orecchio che mi udiva, mi diceva beato; l’occhio che mi vedeva mi rendea testimonianza,

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹²perché salvavo il misero che gridava aiuto, e l’orfano che non aveva chi lo soccorresse.

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹³Scendea su me la benedizione di chi stava per perire, e facevo esultare il cuor della vedova.

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹⁴La giustizia era il mio vestimento ed io il suo; la probità era come il mio mantello e il mio turbante.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁵Ero l’occhio del cieco, il piede dello zoppo;

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁶ero il padre de’ poveri, e studiavo a fondo la causa dello sconosciuto.

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁷Spezzavo la ganascia all’iniquo, e gli facevo lasciar la preda che avea fra i denti.

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁸E dicevo: "Morrò nel mio nido, e moltiplicherò i miei giorni come la rena;

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁹le mie radici si stenderanno verso l’acque, la rugiada passerà la notte sui miei rami;

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

²⁰la mia gloria sempre si rinnoverà, e l’arco rinverdirà nella mia mano".

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²¹Gli astanti m’ascoltavano pieni d’aspettazione, si tacevan per udire il mio parere.

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²²Quand’avevo parlato, non replicavano; la mia parola scendeva su loro come una rugiada.

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²³E m’aspettavan come s’aspetta la pioggia; aprivan larga la bocca come a un acquazzone di primavera.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²⁴Io sorridevo loro quand’erano sfiduciati; e non potevano oscurar la luce del mio volto.

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵Quando andavo da loro, mi sedevo come capo, ed ero come un re fra le sue schiere, come un consolatore in mezzo agli afflitti.

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.