¹Ma pure, ascolta, o Giobbe, il mio dire, porgi orecchio a tutte le mie parole!

¹En heyr þú, Job, ræðu mína, og hlýð þú á öll orð mín.

²Ecco, apro la bocca, la lingua parla sotto il mio palato.

²Sjá, ég opna munn minn, og tunga mín talar í gómi mínum.

³Nelle mie parole è la rettitudine del mio cuore; e le mie labbra diran sinceramente quello che so.

³Orð mín eru hjartans hreinskilni, og það sem varir mínar vita, mæla þær í einlægni.

⁴Lo spirito di Dio mi ha creato, e il soffio dell’Onnipotente mi dà la vita.

⁴Andi Guðs hefir skapað mig, og andblástur hins Almáttka gefur mér líf.

⁵Se puoi, rispondimi; prepara le tue ragioni, fatti avanti!

⁵Ef þú getur, þá svara þú mér, bú þig út í móti mér og gakk fram.

⁶Ecco, io sono uguale a te davanti a Dio; anch’io, fui tratto dall’argilla.

⁶Sjá, ég stend eins og þú gagnvart Guði, ég er og myndaður af leiri.

⁷Spavento di me non potrà quindi sgomentarti, e il peso della mia autorità non ti potrà schiacciare.

⁷Sjá, hræðsla við mig þarf eigi að skelfa þig og þungi minn eigi þrýsta þér niður.

⁸Davanti a me tu dunque hai detto (e ho bene udito il suono delle tue parole):

⁸En þú hefir sagt í eyru mér, og ég heyrði hljóm orðanna:

⁹"Io sono puro, senza peccato; sono innocente, non c’è iniquità in me;

⁹,,Hreinn er ég, laus við afbrot, saklaus er ég, og hjá mér er engin misgjörð.

¹⁰ma Dio trova contro me degli appigli ostili, mi tiene per suo nemico;

¹⁰En Guð reynir að finna tilefni til fjandskapar við mig og ætlar að ég sé óvinur hans.

¹¹mi mette i piedi nei ceppi, spia tutti i miei movimenti".

¹¹Hann setur fætur mína í stokk og aðgætir alla vegu mína.``

¹²E io ti rispondo: In questo non hai ragione; giacché Dio è più grande dell’uomo.

¹²Sjá, í þessu hefir þú rangt fyrir þér, svara ég þér, því að Guð er meiri en maður.

¹³Perché contendi con lui? poich’egli non rende conto d’alcuno dei suoi atti.

¹³Hví hefir þú þráttað við hann, að hann svaraði engu öllum orðum þínum?

¹⁴Iddio parla, bensì, una volta ed anche due, ma l’uomo non ci bada;

¹⁴Því að vissulega talar Guð einu sinni, já, tvisvar, en menn gefa því ekki gaum.

¹⁵parla per via di sogni, di visioni notturne, quando un sonno profondo cade sui mortali, quando sui loro letti essi giacciono assopiti;

¹⁵Í draumi, í nætursýn, þá er þungur svefnhöfgi er fallinn yfir mennina, í blundi á hvílubeði,

¹⁶allora egli apre i loro orecchi e dà loro in segreto degli ammonimenti,

¹⁶opnar hann eyru mannanna og innsiglar viðvörunina til þeirra

¹⁷per distoglier l’uomo dal suo modo d’agire e tener lungi da lui la superbia;

¹⁷til þess að fá manninn til þess að láta af gjörðum sínum og forða manninum við drambsemi.

¹⁸per salvargli l’anima dalla fossa, la vita dal dardo mortale.

¹⁸Hann hlífir sálu hans við gröfinni og lífi hans frá því að farast fyrir skotvopni.

¹⁹L’uomo è anche ammonito sul suo letto, dal dolore, dall’agitazione incessante delle sue ossa;

¹⁹Maðurinn er og agaður með kvölum á sæng sinni, og stríðið geisar stöðuglega í beinum hans.

²⁰quand’egli ha in avversione il pane, e l’anima sua schifa i cibi più squisiti;

²⁰Þá vekur lífshvötin óbeit hjá honum á brauðinu og sál hans á uppáhaldsfæðunni.

²¹la carne gli si consuma, e sparisce, mentre le ossa, prima invisibili, gli escon fuori,

²¹Hold hans eyðist og verður óásjálegt, og beinin, sem sáust ekki áður, verða ber,

²²l’anima sua si avvicina alla fossa, e la sua vita a quelli che dànno la morte.

²²svo að sál hans nálgast gröfina og líf hans engla dauðans.

²³Ma se, presso a lui, v’è un angelo, un interprete, uno solo fra i mille, che mostri all’uomo il suo dovere,

²³En ef þar er hjá honum árnaðarengill, talsmaður, einn af þúsund til þess að boða manninum skyldu hans,

²⁴Iddio ha pietà di lui e dice: "Risparmialo, che non scenda nella fossa! Ho trovato il suo riscatto".

²⁴og miskunni hann sig yfir hann og segi: ,,Endurleys hann og lát hann eigi stíga niður í gröfina, ég hefi fundið lausnargjaldið,``

²⁵Allora la sua carne divien fresca più di quella d’un bimbo; egli torna ai giorni della sua giovinezza;

²⁵þá svellur hold hans af æskuþrótti, hann snýr aftur til æskudaga sinna.

²⁶implora Dio, e Dio gli è propizio; gli dà di contemplare il suo volto con giubilo, e lo considera di nuovo come giusto.

²⁶Hann biður til Guðs, og Guð miskunnar honum, lætur hann líta auglit sitt með fögnuði og veitir manninum aftur réttlæti hans.

²⁷Ed egli va cantando fra la gente e dice: "Avevo peccato, pervertito la giustizia, e non sono stato punito come meritavo.

²⁷Hann syngur frammi fyrir mönnum og segir: ,,Ég hafði syndgað og gjört hið beina bogið, og þó var mér ekki goldið líku líkt.

²⁸Iddio ha riscattato l’anima mia, onde non scendesse nella fossa e la mia vita si schiude alla luce!"

²⁸Guð hefir leyst sálu mína frá því að fara ofan í gröfina, og líf mitt gleður sig við ljósið.``

²⁹Ecco, tutto questo Iddio lo fa due, tre volte, all’uomo,

²⁹Sjá, allt þetta gjörir Guð tvisvar eða þrisvar við manninn

³⁰per ritrarre l’anima di lui dalla fossa, perché su di lei splenda la luce della vita.

³⁰til þess að hrífa sál hans frá gröfinni, til þess að lífsins ljós megi leika um hann.

³¹Sta’ attento, Giobbe, dammi ascolto; taci, ed io parlerò.

³¹Hlýð á, Job, heyr þú mig, ver þú hljóður og lát mig tala.

³²Se hai qualcosa da dire, rispondimi, parla, ché io vorrei poterti dar ragione.

³²Hafir þú eitthvað að segja, þá svara mér, tala þú, því að gjarnan vildi ég, að þú reyndist réttlátur.Ef svo er eigi þá heyr þú mig, ver hljóður, að ég megi kenna þér speki.

³³Se no, tu dammi ascolto, taci, e t’insegnerò la saviezza".

³³Ef svo er eigi þá heyr þú mig, ver hljóður, að ég megi kenna þér speki.