1La vita dell’uomo sulla terra è una milizia; i giorni suoi son simili ai giorni d’un operaio.
1മര്ത്യന്നു ഭൂമിയില് യുദ്ധസേവയില്ലയോ? അവന്റെ ജീവകാലം കൂലിക്കാരന്റെ ജീവകാലംപോലെ തന്നേ.
2Come lo schiavo anela l’ombra e come l’operaio aspetta il suo salario,
2വേലക്കാരന് നിഴല് വാഞ്ഛിക്കുന്നതുപോലെയും കൂലിക്കാരന് കൂലിക്കു കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെയും
3così a me toccan mesi di sciagura, e mi sono assegnate notti di dolore.
3വ്യര്ത്ഥമാസങ്ങള് എനിക്കു അവകാശമായ്വന്നു, കഷ്ടരാത്രികള് എനിക്കു ഔഹരിയായ്തീര്ന്നു.
4Non appena mi corico, dico: "Quando mi leverò?" Ma la notte si prolunga, e mi sazio d’agitazioni infino all’alba.
4കിടക്കുന്നേരംഞാന് എപ്പോള് എഴുന്നേലക്കും എന്നു പറയുന്നു; രാത്രിയോ ദീര്ഘിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; വെളുക്കുവോളം എനിക്കുരുളുക തന്നേ പണി.
5La mia carne è coperta di vermi e di croste terrose, la mia pelle si richiude, poi riprende a suppurare.
5എന്റെ ദേഹം പുഴുവും മണ്കട്ടയും ഉടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ ത്വക്കില് പുണ്വായ്കള് അടഞ്ഞു വീണ്ടും പഴുത്തുപൊട്ടുന്നു.
6I miei giorni sen vanno più veloci della spola, si consumano senza speranza.
6എന്റെ നാളുകള് നെയ്ത്തോടത്തിലും വേഗതയുള്ളതു; പ്രത്യാശകൂടാതെ അവ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.
7Ricordati, che la mia vita e un soffio! L’occhio mio non vedrà più il bene.
7എന്റെ ജീവന് ഒരു ശ്വാസം മാത്രം എന്നോര്ക്കേണമേ; എന്റെ കണ്ണു ഇനി നന്മയെ കാണുകയില്ല.
8Lo sguardo di chi ora mi vede non mi potrà più scorgere; gli occhi tuoi mi cercheranno, ma io non sarò più.
8എന്നെ കാണുന്നവന്റെ കണ്ണു ഇനി എന്നെ കാണുകയില്ല; നിന്റെ കണ്ണു എന്നെ നോക്കും; ഞാനോ, ഇല്ലാതിരിക്കും.
9La nuvola svanisce e si dilegua; così chi scende nel soggiorno de’ morti non ne risalirà;
9മേഘം ക്ഷയിച്ചു മാഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ പാതാളത്തിലിറങ്ങുന്നവന് വീണ്ടും കയറിവരുന്നില്ല.
10non tornerà più nella sua casa, e il luogo ove stava non lo riconoscerà più.
10അവന് തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിവരികയില്ല; അവന്റെ ഇടം ഇനി അവനെ അറികയുമില്ല.
11Io, perciò, non terrò chiusa la bocca; nell’angoscia del mio spirito io parlerò, mi lamenterò nell’amarezza dell’anima mia.
11ആകയാല് ഞാന് എന്റെ വായടെക്കയില്ല; എന്റെ മന:പീഡയില് ഞാന് സംസാരിക്കും; എന്റെ മനോവ്യസനത്തില് ഞാന് സങ്കടം പറയും.
12Son io forse il mare o un mostro marino che tu ponga intorno a me una guardia?
12നീ എനിക്കു കാവലാക്കേണ്ടതിന്നു ഞാന് കടലോ കടലാനയോ ആകുന്നുവോ?
13Quando dico: "Il mio letto mi darà sollievo, il mio giaciglio allevierà la mia pena",
13എന്റെ കട്ടില് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; എന്റെ മെത്ത എന്റെ വ്യസനം ശമിപ്പിക്കും എന്നു ഞാന് പറഞ്ഞാല്
14tu mi sgomenti con sogni, e mi spaventi con visioni;
14നീ സ്വപ്നംകൊണ്ടു എന്നെ അരട്ടുന്നു; ദര്ശനംകൊണ്ടും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.
15sicché l’anima mia preferisce soffocare, preferisce a queste ossa la morte.
15ആകയാല് ഞാന് ഞെക്കിക്കുലയും ഈ അസ്ഥിക്കൂടത്തെക്കാള് മരണവും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
16Io mi vo struggendo; non vivrò sempre; deh, lasciami stare; i giorni miei non son che un soffio.
16ഞാന് അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കയില്ല; എന്നെ വിടേണമേ; എന്റെ ജീവകാലം ഒരു ശ്വാസം മാത്രമല്ലോ.
17Che cosa è l’uomo che tu ne faccia tanto caso, che tu ponga mente ad esso,
17മര്ത്യനെ നീ ഗണ്യമാക്കേണ്ടതിന്നും അവന്റെമേല് ദൃഷ്ടിവെക്കേണ്ടതിന്നും
18e lo visiti ogni mattina e lo metta alla prova ad ogni istante?
18അവനെ രാവിലെതോറും സന്ദര്ശിച്ചു മാത്രതോറും പരീക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നും അവന് എന്തുള്ളു?
19Quando cesserai di tener lo sguardo fisso su me? Quando mi darai tempo d’inghiottir la mia saliva?
19നീ എത്രത്തോളം നിന്റെ നോട്ടം എങ്കല് നിന്നു മാറ്റാതിരിക്കും? ഞാന് ഉമിനീര് ഇറക്കുവോളം എന്നെ വിടാതെയുമിരിക്കും?
20Se ho peccato, che ho fatto a te, o guardiano degli uomini? Perché hai fatto di me il tuo bersaglio? A tal punto che son divenuto un peso a me stesso?
20ഞാന് പാപം ചെയ്തുവെങ്കില്, മനുഷ്യപാലകനേ, ഞാന് നിനക്കെന്തു ചെയ്യുന്നു? ഞാന് എനിക്കു തന്നേ ഭാരമായിരിക്കത്തക്കവണ്ണം നീ എന്നെ നിനക്കു ലക്ഷ്യമായി വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്തു?
21E perché non perdoni le mie trasgressioni e non cancelli la mia iniquità? Poiché presto giacerò nella polvere; e tu mi cercherai, ma io non sarò più".
21എന്റെ അതിക്രമം നീ ക്ഷമിക്കാതെയും അകൃത്യം മോചിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നതെന്തു? ഇപ്പോള് ഞാന് പൊടിയില് കിടക്കും; നീ എന്നെ അന്വേഷിച്ചാല് ഞാന് ഇല്ലാതിരിക്കും.