¹Giobbe riprese il suo discorso e disse:

¹ به حیات خدای قادر مطلق که حق مرا پایمال کرده و زندگی را به من تلخ نموده است، قسم می‌خوردم

²"Come vive Iddio che mi nega giustizia, come vive l’Onnipotente che mi amareggia l’anima,

² که تا جان به تن دارم و تا زمانی که خدا به من نَفَس ‌دهد،

³finché avrò fiato e il soffio di Dio sarà nelle mie nari,

³ دهان من هیچ چیز شریرانه‌ای نخواهد گفت و زبانم هرگز دروغ نخواهد گفت.

⁴le mie labbra, no, non diranno nulla d’ingiusto, e la mia lingua non proferirà falsità.

⁴ من هیچ‌گاه حرف شما را تصدیق نمی‌کنم و تا زمانی که بمیرم، ادّعای بی‌گناهی می‌کنم

⁵Lungi da me l’idea di darvi ragione! Fino all’ultimo respiro non mi lascerò togliere la mia integrità.

⁵ من هرگز از برحق بودن ادّعایم صرف‌نظر نخواهم کرد، وجدان من پاک است.

⁶Ho preso a difendere la mia giustizia e non cederò; il cuore non mi rimprovera uno solo de’ miei giorni.

⁶ باشد تا کسانی‌که با من مخالفند و علیه من می‌جنگندند، مانند شریران و خطاکاران جزا ببینند.

⁷Sia trattato da malvagio il mio nemico e da perverso chi si leva contro di me!

⁷ اگر خدا شخص بی‌خدا را هلاک کند و به زندگی‌اش خاتمه بدهد، چه امیدی برایش باقی می‌ماند؟

⁸Quale speranza rimane mai all’empio quando Iddio gli toglie, gli rapisce l’anima?

⁸ آیا خدا فریادشان را در وقت سختی و مشکلات می‌شنود؟

⁹Iddio presterà egli orecchio al grido di lui, quando gli verrà sopra la distretta?

⁹ آنها باید از وجود قادر مطلق لذّت ببرند و در همهٔ اوقات از او کمک بخواهند.

¹⁰Potrà egli prendere il suo diletto nell’Onnipotente? invocare Iddio in ogni tempo?

¹⁰ بگذارید که دربارهٔ قدرت خدا شما را تعلیم دهم، و نقشه‌های قادر مطلق را برایتان توضیح دهم.

¹¹Io vi mostrerò il modo d’agire di Dio, non vi nasconderò i disegni dell’Onnipotente.

¹¹ یقین دارم که خود شما هم تا اندازه‌ای از کارهای او آگاه هستید، پس چرا بیهوده سخن می‌گویید؟ صوفر

¹²Ma queste cose voi tutti le avete osservate e perché dunque vi perdete in vani discorsi?

¹² این است سرنوشت مردم خطاکار و ظالم، که خدای قادر مطلق برایشان تعیین فرموده است:

¹³Ecco la parte che Dio riserba all’empio, l’eredità che l’uomo violento riceve dall’Onnipotente.

¹³ این مردم دارای فرزندان زیادی می‌شوند، امّا آنها یا با شمشیر به قتل می‌رسند و یا از گرسنگی می‌میرند.

¹⁴Se ha figli in gran numero son per la spada; la sua progenie non avrà pane da saziarsi.

¹⁴ کسانی هم که باقی بمانند، در اثر مرض و بلا به زیر خاک می‌روند که حتّی بیوه‌های آنها هم برای آنها گریه و ماتم نمی‌کنند.

¹⁵I superstiti son sepolti dalla morte, e le vedove loro non li piangono.

¹⁵ مردم خطاکار هرچند مثل ریگ دریا پول جمع کنند و صندوقهای پُر از لباس داشته باشند،

¹⁶Se accumula l’argento come polvere, se ammucchia vestiti come fango;

¹⁶ امّا عاقبت، اشخاصِ نیک پول آنها را مصرف می‌کنند و لباس ایشان را می‌پوشند.

¹⁷li ammucchia, sì, ma se ne vestirà il giusto, e l’argento l’avrà come sua parte l’innocente.

¹⁷ آنها خانه‌هایی می‌سازند که مانند تار عنکبوت و سایبانِ نگهبانان، دوامی ندارد.

¹⁸La casa ch’ei si edifica è come quella della tignuola, come il capanno che fa il guardiano della vigna.

¹⁸ آنها ثروتمند به بستر می‌روند، امّا وقتی بیدار می‌شوند و چشم باز می‌کنند، می‌بینند که ثروتشان از دست رفته است.

¹⁹Va a letto ricco, ma per l’ultima volta; apre gli occhi e non è più.

¹⁹ سیلاب وحشت آنها را فرا می‌گیرد و توفانِ نیستی در شب آنها را با خود می‌برد.

²⁰Terrori lo sorprendono come acque; nel cuor della notte lo rapisce un uragano.

²⁰ باد شرقی آنها را به هوا بلند می‌کند و از خانه‌هایشان دور می‌سازد.

²¹Il vento d’oriente lo porta via, ed egli se ne va; lo spazza in un turbine dal luogo suo.

²¹ با بی‌رحمی بر آنها که در حال فرار هستند می‌وزد. به‌خاطر مصیبتی که بر سر آنها آمده است، دست می‌زنند و آنها را مسخره می‌کنند.

²²Iddio gli scaglia addosso i suoi dardi, senza pietà, per quanto egli tenti di scampare a’ suoi colpi.

²² به‌خاطر مصیبتی که بر سر آنها آمده است، دست می‌زنند و آنها را مسخره می‌کنند.

²³La gente batte le mani quando cade, e fischia dietro a lui quando lascia il luogo dove stava.