¹Giobbe riprese il suo discorso e disse:

¹ ایّوب به کلام خود ادامه داده گفت:

²"Oh foss’io come ne’ mesi d’una volta, come ne’ giorni in cui Dio mi proteggeva,

² ای کاش دوران سابق و آن روزهایی که خدا مراقب و مواظب من بود، دوباره می‌آمد.

³quando la sua lampada mi risplendeva sul capo, e alla sua luce io camminavo nelle tenebre!

³ در آن روزها نور او بر من می‌تابید و راه تاریک مرا روشن می‌کرد.

⁴Oh fossi com’ero a’ giorni della mia maturità, quando Iddio vegliava amico sulla mia tenda,

⁴ آن وقت دوران کامرانی من بود و از دوستی خدا برخوردار بودم.

⁵quando l’Onnipotente stava ancora meco, e avevo i miei figliuoli d’intorno;

⁵ خدای قادر مطلق با من بود و فرزندانم دور من جمع بودند.

⁶quando mi lavavo i piedi nel latte e dalla roccia mi fluivano ruscelli d’olio!

⁶ پاهای خود را با شیر می‌شستم و از صخره‌‌ها برای من روغن زیتون جاری می‌شد.

⁷Allorché uscivo per andare alla porta della città e mi facevo preparare il seggio sulla piazza,

⁷ وقتی به دروازهٔ شهر می‌رفتم و بر کرسی خود می‌نشستم،

⁸i giovani, al vedermi, si ritiravano, i vecchi s’alzavano e rimanevano in piedi;

⁸ جوانان برای من راه باز می‌کردند و ریش‌سفیدان به احترام من برمی‌خاستند.

⁹i maggiorenti cessavan di parlare e si mettevan la mano sulla bocca;

⁹ رهبران شهر از حرف زدن باز می‌ایستادند و سکوت می‌کردند.

¹⁰la voce dei capi diventava muta, la lingua s’attaccava al loro palato.

¹⁰ حتّی شخصیّت‌های مهم با دیدن من ساکت می‌شدند.

¹¹L’orecchio che mi udiva, mi diceva beato; l’occhio che mi vedeva mi rendea testimonianza,

¹¹ هرکسی که مرا می‌دید و سخنان مرا می‌شنید، مرا ستایش می‌نمود.

¹²perché salvavo il misero che gridava aiuto, e l’orfano che non aveva chi lo soccorresse.

¹² زیرا من به داد مردم فقیر می‌رسیدم و به یتیمانِ بی‌کس کمک می‌کردم.

¹³Scendea su me la benedizione di chi stava per perire, e facevo esultare il cuor della vedova.

¹³ کسانی‌که در حال مرگ بودند، برایم دعا می‌کردند و با کار نیک، دل بیوه زنان را شاد می‌ساختم.

¹⁴La giustizia era il mio vestimento ed io il suo; la probità era come il mio mantello e il mio turbante.

¹⁴ کارهای خود را از روی عدل و انصاف انجام می‌دادم.

¹⁵Ero l’occhio del cieco, il piede dello zoppo;

¹⁵ برای کورها چشم و برای مردم لَنگ، پا بودم.

¹⁶ero il padre de’ poveri, e studiavo a fondo la causa dello sconosciuto.

¹⁶ از نیازمندان مثل یک پدر دستگیری می‌کردم و از حق غریبان دفاع می‌نمودم.

¹⁷Spezzavo la ganascia all’iniquo, e gli facevo lasciar la preda che avea fra i denti.

¹⁷ دندانهای نیش ظالمان را می‌شکستم و شکار را از دهنشان می‌گرفتم.

¹⁸E dicevo: "Morrò nel mio nido, e moltiplicherò i miei giorni come la rena;

¹⁸ آرزو داشتم که بعد از یک عمر شاد و طولانی، به آسودگی در خانهٔ خود بمیرم.

¹⁹le mie radici si stenderanno verso l’acque, la rugiada passerà la notte sui miei rami;

¹⁹ مثل درختی بودم که ریشه‌اش به آب می‌رسید و شاخه‌هایش با شبنم شاداب می‌شدند.

²⁰la mia gloria sempre si rinnoverà, e l’arco rinverdirà nella mia mano".

²⁰ همه از من تمجید می‌کردند و قدرت و نیروی من روزافزون بود.

²¹Gli astanti m’ascoltavano pieni d’aspettazione, si tacevan per udire il mio parere.

²¹ همه به سخنان من گوش می‌دادند و از پندهای من استفاده می‌کردند.

²²Quand’avevo parlato, non replicavano; la mia parola scendeva su loro come una rugiada.

²² وقتی من سخنانم را تمام می‌کردم، کسی حرفی نمی‌زد. کلام من مانند قطرات شبنم بر آنها می‌چکید.

²³E m’aspettavan come s’aspetta la pioggia; aprivan larga la bocca come a un acquazzone di primavera.

²³ آنها همچون دهقانی که چشم به راه باران باشد، با شوق تمام منتظر شنیدن کلام من می‌بودند.

²⁴Io sorridevo loro quand’erano sfiduciati; e non potevano oscurar la luce del mio volto.

²⁴ وقتی دلسرد می‌شدند، با یک تبسم آنها را دلگرم می‌ساختم و با روی خوش، آنها را تشویق می‌نمودم. در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.

²⁵Quando andavo da loro, mi sedevo come capo, ed ero come un re fra le sue schiere, come un consolatore in mezzo agli afflitti.

²⁵ در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.