¹Allora Elifaz di Teman rispose disse:

¹ ایّوب، اگر با تو چند کلمه حرف بزنم، آزرده نمی‌شوی؟ من دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم.

²"Se provassimo a dirti una parola ti darebbe fastidio? Ma chi potrebbe trattener le parole?

² ببین، تو به افراد بسیاری تعلیم داد‌ه‌ای و به مردمان ضعیف دلگرمی و قوّت قلب بخشیده‌ای.

³Ecco tu n’hai ammaestrati molti, hai fortificato le mani stanche;

³ با سخنان تشویق کننده، مردم را از لغزش بازداشته‌ای و به زانوان لرزان نیرو داد‌ه‌ای.

⁴le tue parole hanno rialzato chi stava cadendo, hai raffermato le ginocchia vacillanti;

⁴ امّا اکنون که خودت دچار مشکلات شده‌ای، پریشان گشته‌ای.

⁵e ora che il male piomba su te, tu ti lasci abbattere; ora ch’è giunto fino a te, sei tutto smarrito.

⁵ تو شخصی پرهیزکار بودی و زندگی بی‌عیبی داشتی، پس در این حال هم باید امید و اعتمادت را از دست ندهی.

⁶La tua pietà non è forse la tua fiducia, e l’integrità della tua vita la speranza tua?

⁶ فکر کن، آیا هرگز دیده‌ای که شخص بی‌گناهی هلاک شود و یا مرد درستکاری از بین برود؟

⁷Ricorda: quale innocente perì mai? e dove furono gli uomini retti mai distrutti?

⁷ درحالی‌که من دیده‌ام، کسانی‌که شرارت و ظلم را می‌کارند، شرارت و ظلم را درو می‌کنند.

⁸Io per me ho visto che coloro che arano iniquità e seminano tormenti, ne mietono i frutti.

⁸ توفان غضب خدا آنها را از بین می‌برد و با آتش خشم خود آنها را می‌سوزاند.

⁹Al soffio di Dio essi periscono, dal vento del suo corruccio son consumati.

⁹ مردم شریر مانند شیرِ درّنده می‌غرّند، امّا خدا آنها را خاموش می‌سازد و دندانهایشان را می‌شکند.

¹⁰Spenta è la voce del ruggente, sono spezzati i denti dei leoncelli.

¹⁰ مانند شیر نر از بی‌غذایی و گرسنگی ضعیف می‌شوند و می‌میرند و فرزندانشان نیز پراکنده می‌شوند.

¹¹Perisce per mancanza di preda il forte leone, e restan dispersi i piccini della leonessa.

¹¹ وقتی در خواب سنگینی رفته بودم، در رؤیا پیامی به صورت زمزمهٔ آهسته به گوش من رسید.

¹²Una parola m’è furtivamente giunta, e il mio orecchio ne ha còlto il lieve sussurro.

¹² وحشت مرا فراگرفت، تنم به لرزه آمد.

¹³Fra i pensieri delle visioni notturne, quando un sonno profondo cade sui mortali,

¹³ شبحی از برابر من گذشت و از ترس، موی بر بدنم راست شد.

¹⁴uno spavento mi prese, un tremore che mi fece fremer tutte l’ossa.

¹⁴ می‌دانستم که شبح در آنجا حضور دارد، امّا نمی‌توانستم آن را ببینم. در آن سکوت شب، این صدا به گوشم رسید:

¹⁵Uno spirito mi passò dinanzi, e i peli mi si rizzarono addosso.

¹⁵ «آیا انسان فانی می‌تواند در نظر خدا که خالق اوست، پاک و بی‌عیب باشد؟

¹⁶Si fermò, ma non riconobbi il suo sembiante; una figura mi stava davanti agli occhi e udii una voce sommessa che diceva:

¹⁶ او حتّی بر خادمان آسمانی خود اعتماد نمی‌کند و فرشتگانش هم در نظر او پاک نیستند،

¹⁷"Può il mortale esser giusto dinanzi a Dio? Può l’uomo esser puro dinanzi al suo Fattore?

¹⁷ چه رسد به آنهایی که از خاک آفریده شده‌اند و مانند بید از بین می‌روند.

¹⁸Ecco, Iddio non si fida de’ suoi propri servi, e trova difetti nei suoi angeli;

¹⁸ ممکن است صبح زنده باشند، ولی بدون هیچ خبری، قبل از غروب می‌میرند. رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

¹⁹quanto più in quelli che stanno in case d’argilla, che han per fondamento la polvere e son schiacciati al par delle tignuole!

¹⁹ رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

²⁰Tra la mattina e la sera sono infranti; periscono per sempre, senza che alcuno se ne accorga.

²¹La corda della lor tenda, ecco, è strappata, e muoion senza posseder la sapienza".