¹La vita dell’uomo sulla terra è una milizia; i giorni suoi son simili ai giorni d’un operaio.

¹ انسان در روی زمین مانند یک کارگر اجباری زحمت می‌کشد، دوران حیاتش همراه با سختی و مشکلات است.

²Come lo schiavo anela l’ombra e come l’operaio aspetta il suo salario,

² مثل غلامی که در آرزوی یافتن سایه‌ای است و مانند مزدوری که منتظر مزد خود می‌باشد.

³così a me toccan mesi di sciagura, e mi sono assegnate notti di dolore.

³ ماههای عمر من در بیهودگی می‌گذرند. شبهای طولانی و خسته کننده‌ای، نصیب من شده است.

⁴Non appena mi corico, dico: "Quando mi leverò?" Ma la notte si prolunga, e mi sazio d’agitazioni infino all’alba.

⁴ وقتی دراز می‌کشم تا بخوابم می‌گویم که چه وقت صبح می‌شود. شب طولانی است و من تا صبح از این پهلو به آن پهلو می‌غلطم.

⁵La mia carne è coperta di vermi e di croste terrose, la mia pelle si richiude, poi riprende a suppurare.

⁵ تن من پوشیده از کِرم و گرد و خاک است و پوست بدنم تَرَک خورده و چِرک گرفته است.

⁶I miei giorni sen vanno più veloci della spola, si consumano senza speranza.

⁶ روزهایم تندتر از ماکوی بافندگان می‌گذرند و در ناامیدی به پایان می‌رسند.

⁷Ricordati, che la mia vita e un soffio! L’occhio mio non vedrà più il bene.

⁷ فراموش نکنید که عمر من لحظه‌ای بیش نیست و چشم من، روز خوبی را نخواهد دید

⁸Lo sguardo di chi ora mi vede non mi potrà più scorgere; gli occhi tuoi mi cercheranno, ma io non sarò più.

⁸ و چشمانی که امروز به من می‌نگرند، دیگر به رویم نخواهند افتاد. مرا جستجو خواهید کرد، امّا اثری از من نخواهید یافت.

⁹La nuvola svanisce e si dilegua; così chi scende nel soggiorno de’ morti non ne risalirà;

⁹ مثل ابری که پراکنده و ناپدید می‌شود، کسانی هم که می‌میرند دیگر بر نمی‌خیزند.

¹⁰non tornerà più nella sua casa, e il luogo ove stava non lo riconoscerà più.

¹⁰ به خانه‌های خود باز نمی‌گردند و آشنایانشان برای همیشه آنها را از یاد می‌برند.

¹¹Io, perciò, non terrò chiusa la bocca; nell’angoscia del mio spirito io parlerò, mi lamenterò nell’amarezza dell’anima mia.

¹¹ از همین سبب است که نمی‌توانم خاموش بمانم و می‌خواهم درد و رنج خود را بیان کنم.

¹²Son io forse il mare o un mostro marino che tu ponga intorno a me una guardia?

¹² مگر من هیولای دریایی هستم که مرا تحت نظر قرار داد‌ه‌ای؟

¹³Quando dico: "Il mio letto mi darà sollievo, il mio giaciglio allevierà la mia pena",

¹³ من دراز می‌کشم تا دَمی استراحت کنم و مصیبتهای خود را از یاد ببرم،

¹⁴tu mi sgomenti con sogni, e mi spaventi con visioni;

¹⁴ آنگاه تو مرا با خوابها می‌ترسانی و با کابوس‌ها به وحشت می‌اندازی.

¹⁵sicché l’anima mia preferisce soffocare, preferisce a queste ossa la morte.

¹⁵ بنابراین من چارهٔ دیگری ندارم، جز اینکه خفه شوم و بمیرم و به این زندگی پر از رنج خود خاتمه بدهم.

¹⁶Io mi vo struggendo; non vivrò sempre; deh, lasciami stare; i giorni miei non son che un soffio.

¹⁶ از زندگی بیزارم و دیگر نمی‌خواهم زندگی کنم، پس مرا به حال خود بگذار، زیرا از من نفسی بیش نمانده است.

¹⁷Che cosa è l’uomo che tu ne faccia tanto caso, che tu ponga mente ad esso,

¹⁷ انسان چه اهمیّتی دارد که به او این‌قدر توجّه نشان می‌دهی؟

¹⁸e lo visiti ogni mattina e lo metta alla prova ad ogni istante?

¹⁸ هر روز از او بازجویی می‌‌کنی و هر لحظه او را می‌آزمایی.

¹⁹Quando cesserai di tener lo sguardo fisso su me? Quando mi darai tempo d’inghiottir la mia saliva?

¹⁹ آیا نمی‌خواهی دمی آرامم بگذاری تا آب دهان خود را فرو برم؟

²⁰Se ho peccato, che ho fatto a te, o guardiano degli uomini? Perché hai fatto di me il tuo bersaglio? A tal punto che son divenuto un peso a me stesso?

²⁰ اگر من گناهی بکنم، چه ضرری به تو می‌رسد، ای ناظر کارهای بشر؟ چرا مرا هدف تیرهای خود قرار دادی؟ آیا من باری بر دوش تو شده‌ام؟ چرا گناهان مرا نمی‌بخشی و از خطاهای من چشم نمی‌پوشی؟ زیرا بزودی به زیر خاک می‌روم و تو به سراغم خواهی آمد و من دیگر وجود نخواهم داشت.

²¹E perché non perdoni le mie trasgressioni e non cancelli la mia iniquità? Poiché presto giacerò nella polvere; e tu mi cercherai, ma io non sarò più".

²¹ چرا گناهان مرا نمی‌بخشی و از خطاهای من چشم نمی‌پوشی؟ زیرا بزودی به زیر خاک می‌روم و تو به سراغم خواهی آمد و من دیگر وجود نخواهم داشت.