¹Di Davide. Benedici, anima mia, l’Eterno; e tutto quello ch’è in me, benedica il nome suo santo.

¹ ای جان من خداوند را ستایش کن! ای تمام وجود من، نام مقدّس او را سپاس بخوان.

²Benedici, anima mia l’Eterno, e non dimenticare alcuno de’ suoi benefici.

² ای جان من، خداوند را ستایش کن! و احسانهای او را فراموش نکن.

³Egli è quel che ti perdona tutte le tue iniquità, che sana tutte le tue infermità,

³ او تمام گناهان مرا می‌بخشد و همهٔ مرضهایم را شفا می‌دهد.

⁴che redime la tua vita dalla fossa, che ti corona di benignità e di compassioni,

⁴ مرا از دست مرگ می‌رهاند و با مهر و محبّت پایدار خود، مرا برکت می‌دهد.

⁵che sazia di beni la tua bocca, che ti fa ringiovanire come l’aquila.

⁵ مرا از نعمات خود بهره‌مند می‌کند، تا مانند عقاب، جوان و قوی بمانم.

⁶L’Eterno fa giustizia e ragione a tutti quelli che sono oppressi.

⁶ خداوند، عدالت را برای مظلومان بجا می‌آورد و از حق ایشان دفاع می‌کند.

⁷Egli fece conoscere a Mosè le sue vie e ai figliuoli d’Israele le sue opere.

⁷ او ارادهٔ خود را به موسی آشکار ساخت و قوم اسرائیل، معجزات او را دیدند.

⁸L’Eterno è pietoso e clemente, lento all’ira e di gran benignità.

⁸ خداوند، رحیم و مهربان است. دیرغضب و بسیار رئوف.

⁹Egli non contende in eterno, né serba l’ira sua in perpetuo.

⁹ کینه به دل نمی‌گیرد و خشم او دیر نمی‌پاید.

¹⁰Egli non ci ha trattati secondo i nostri peccati, né ci ha retribuiti secondo le nostre iniquità.

¹⁰ ما را بر حسب گناهانمان مجازات نمی‌کند و طبق خطاهایمان ما را تنبیه نمی‌نماید.

¹¹Poiché quanto i cieli sono alti al disopra della terra, tanto è grande la sua benignità verso quelli che lo temono.

¹¹ زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین بلندتر است، به همان‌‌قدر محبّت پایدار خداوند بر آنانی که او را گرامی می‌دارند، عظیم است.

¹²Quanto è lontano il levante dal ponente, tanto ha egli allontanato da noi le nostre trasgressioni.

¹² به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است، به همان‌‌قدر گناهان ما را از ما دور می‌سازد.

¹³Come un padre è pietoso verso i suoi figliuoli, così è pietoso l’Eterno verso quelli che lo temono.

¹³ همان‌‌قدر که پدر با فرزندان خود مهربان است، همان‌طور نیز خداوند با کسانی‌که او را گرامی می‌دارند، مهربان است.

¹⁴Poiché egli conosce la nostra natura; egli si ricorda che siam polvere.

¹⁴ زیرا می‌‌داند که ما چگونه سرشته شده‌ایم و به یاد می‌آورد که ما از خاک هستیم!

¹⁵I giorni dell’uomo son come l’erba; egli fiorisce come il fiore del campo;

¹⁵ عمر آدمی همچون علف صحراست. مانند گل وحشی می‌شکفد.

¹⁶se un vento gli passa sopra ei non è più, e il luogo dov’era non lo riconosce più.

¹⁶ وقتی باد بر آن بوزد، از بین می‌رود و اثری از آن برجای نمی‌ماند.

¹⁷Ma la benignità dell’Eterno dura ab eterno e in eterno, sopra quelli che lo temono, e la sua giustizia sopra i figliuoli de’ figliuoli

¹⁷ امّا برای آنانی که خداوند را گرامی می‌دارند و پیمان خود را با او حفظ می‌کنند و اوامر او را بجا می‌آورند، محبّت او همیشه پایدار است و لطف او بر تمام نسلهای ایشان.

¹⁸di quelli che osservano il suo patto, e si ricordano de’ suoi comandamenti per metterli in opra.

¹⁸ خداوند تخت خود را در آسمانها برقرار کرده و از آنجا بر همهٔ عالم حکمرانی می‌کند.

¹⁹L’Eterno ha stabilito il suo trono ne’ cieli, e il suo regno signoreggia su tutto.

¹⁹ ای فرشتگان نیرومند که فرمانبردار او هستید و اوامر او را بجا می‌آورید، او را ستایش کنید!

²⁰Benedite l’Eterno, voi suoi angeli, potenti e forti, che fate ciò ch’egli dice, ubbidendo alla voce della sua parola!

²⁰ ای لشکریان آسمانی، ای خدمتگزارانی که ارادهٔ خداوند را انجام می‌دهید، او را ستایش کنید! ای همهٔ مخلوقات خداوند، او را در سراسر قلمرو او بستایید. ای جان من خداوند را ستایش کن!

²¹Benedite l’Eterno, voi tutti gli eserciti suoi, che siete suoi ministri, e fate ciò che gli piace!

²¹ ای همهٔ مخلوقات خداوند، او را در سراسر قلمرو او بستایید. ای جان من خداوند را ستایش کن!

²²Benedite l’Eterno, voi tutte le opere sue, in tutti i luoghi della sua signoria! Anima mia, benedici l’Eterno!