¹Venite, cantiamo con giubilo all’Eterno, mandiamo grida di gioia alla ròcca della nostra salvezza!

¹ بیایید خداوند را بسراییم و برای او که پشتیبان و نجات‌دهندهٔ ماست، آواز شادمانی سر دهیم.

²Presentiamoci a lui con lodi, celebriamolo con salmi!

² با شکرگزاری به پیشگاه او بیاییم و با سراییدن سرودهای شاد، او را پرستش نماییم.

³Poiché l’Eterno è un Dio grande, e un gran Re sopra tutti gli dèi.

³ زیرا خداوند، خدای متعال است، پادشاه بزرگ بر تمام خدایان.

⁴Nelle sue mani stanno le profondità della terra, e le altezze de’ monti son sue.

⁴ او فرمانروای سراسر زمین است، از اعماق اقیانوسها تا فراز بلندترین قلّه‌ها.

⁵Suo è il mare, perch’egli l’ha fatto, e le sue mani han formato la terra asciutta.

⁵ زمین و دریاها همه به او تعلّق دارند زیرا که او آنها را ساخته است.

⁶Venite, adoriamo e inchiniamoci, inginocchiamoci davanti all’Eterno che ci ha fatti!

⁶ بیایید در پیشگاه او، سرِ تعظیم فرود آوریم و او را بپرستیم، بیایید در حضور او زانو بزنیم، زیرا که او ما را آفریده است.

⁷Poich’egli è il nostro Dio, e noi siamo il popolo ch’egli pasce, e il gregge che la sua mano conduce.

⁷ او خدای ما و ما قوم او هستیم، ما گلّهٔ او و او شبان ماست. به آنچه او امروز می‌گوید، گوش کنید:

⁸Oggi, se udite la sua voce, non indurate il vostro cuore come a Meriba, come nel giorno di Massa nel deserto,

⁸ «مانند اجدادتان در بیابان مریبا و مسّا، تمرّد نکنید.

⁹quando i vostri padri mi tentarono, mi provarono e videro l’opera mia.

⁹ آنها در آنجا مرا امتحان کردند، درحالی‌که همهٔ كارهایی را که انجام داده بودم، با چشمان خود دیده بودند.

¹⁰Quarant’anni ebbi in disgusto quella generazione, e dissi: E’ un popolo sviato di cuore, e non han conosciuto le mie vie.

¹⁰ مدّت چهل سال از آنها بیزار بودم و گفتم: این مردم ذاتاً گمراه هستند و از دستورات من سرپیچی می‌کنند! در خشم سوگند یاد کردم که آنها به آرامی من نخواهند رسید.»

¹¹Perciò giurai nell’ira mia: Non entreranno nel mio riposo!

¹¹ در خشم سوگند یاد کردم که آنها به آرامی من نخواهند رسید.»