¹¶ I muri i tenei ka puaki te mangai o Hopa, a ka kanga e ia tona ra.

¹Derefter oplod Job sin Mund og forbandede sin Dag,

²Na ka oho a Hopa, ka mea,

²og Job tog til Orde og sagde:

³Kia ngaro te ra i whanau ai ahau, te po i korerotia ai, He tamaroa kei roto i te kopu.

³Bort med den Dag, jeg fødtes, den Nat, der sagde: "Se, en Dreng!"

⁴Waiho taua ra mo te pouri; kaua e tirohia iho e te Atua i runga; kaua hoki e whitingia e te marama.

⁴Denne Dag vorde Mørke, Gud deroppe spørge ej om den, over den stråle ej Lyset frem!

⁵Kia poke ia i te pouri, i te atarangi hoki o te mate; kia tauria iho e te kapua; kia whakawehia ano hoki e te whakapouritanga o te ra.

⁵Mulm og Mørke løse den ind, Tåge lægge sig over den, Formørkelser skræmme den!

⁶Na ko taua po, kia mau pu i te pouri kerekere: kei honoa ki nga ra o te tau; kei huihuia atu ina taua nga marama.

⁶Mørket tage den Nat, den høre ej hjemme blandt Årets Dage, den komme ikke i Måneders Tal!

⁷Nana, kia mokemoke taua po, kaua te reo koa e uru ki roto.

⁷Ja, denne Nat vorde gold, der lyde ej Jubel i den!

⁸Kia kanga hoki e te hunga kanga i te ra, e te hunga mohio ki te whakaara rewiatana.

⁸De, der besværger Dage, forbande den, de, der har lært at hidse Livjatan";

⁹Kia pouri nga whetu o tona kakarauritanga; kia tatari ki te marama, a kahore noa iho; kei kite hoki i te takiritanga ata.

⁹dens Morgenstjerner formørkes, den bie forgæves på Lys, den skue ej Morgenrødens Øjenlåg,

¹⁰Mona kihai i tutaki i nga tatau o te kopu o toku whaea, kihai i huna i te mauiui kei kitea e ahau.

¹⁰fordi den ej lukked mig Moderlivets Døre og skjulte Kvide for mit Blik!

¹¹¶ He aha ahau te mate ai i te kopu? He aha te hemo ai i toku putanga mai i te kopu?

¹¹Hvi døde jeg ikke i Moders Liv eller udånded straks fra Moders Skød?

¹²He aha i rite wawe ai nga turi moku, me nga u hei ngote maku?

¹²Hvorfor var der Knæ til at tage imod mig, hvorfor var der Bryster at die?

¹³Me i pena, kua ata takoto ahau, te ai he whakaohooho, moe ana ahau: katahi ahau ka whai okiokinga,

¹³Så havde jeg nu ligget og hvilet, så havde jeg slumret i Fred

¹⁴I roto i nga kingi, i nga kaiwhakatakoto whakaaro o te whenua i hanga nei i nga wahi mokemoke mo ratou,

¹⁴blandt Konger og Jordens Styrere, der bygged sig Gravpaladser,

¹⁵I roto ranei i nga rangatira whai koura, o ratou nei whare ki tonu i te hiriwa:

¹⁵blandt Fyrster, rige på Guld, som fyldte deres Huse med Sølv.

¹⁶Kua kahore noa iho ranei, kua pera me te materoto e ngaro nei, me nga kohungahunga kahore nei e kite i te marama.

¹⁶Eller var jeg dog som et nedgravet Foster. som Børn, der ikke fik Lyset at se!

¹⁷Mutu ake i reira te whakararuraru a te hunga kino; okioki ana i reira te hunga kua mauiui nga uaua.

¹⁷Der larmer de gudløse ikke mer, der hviler de trætte ud,

¹⁸Ata noho ana nga herehere i reira, te rongo i te reo o te kaitukino.

¹⁸alle de fangne har Ro, de hører ej Fogedens Røst;

¹⁹Kei reira te iti, te rahi, kahore hoki he rangatira o te pononga.

¹⁹små og store er lige der og Trællen fri for sin Herre.

²⁰¶ He aha te marama i homai ai ki te tangata kei roto nei i te mate? te ora ki te tangata kua kawa te wairua?

²⁰Hvi giver Gud de lidende Lys, de bittert sørgende Liv,

²¹E koingo nei ki te mate, heoi kahore noa iho; e keri ana kia taea ia, nui atu i te keri i nga taonga huna.

²¹dem, som bier forgæves på Døden, graver derefter som efter Skatte,

²²Hari pu ratou, koa ana, ina kitea te urupa.

²²som glæder sig til en Stenhøj, jubler, når de finder deres Grav

²³He aha ano te marama i homai ai ki te tangata kua huna nei tona ara, kua oti nei te tutakitaki mai e te Atua?

²³en Mand, hvis Vej er skjult, hvem Gud har stænget inde?

²⁴Kiano hoki ahau i kai, kua tae mai taku mapu: ano he wai oku hamama e ringihia ana.

²⁴Thi Suk er blevet mit daglige Brød, mine Ve råb strømmer som Vand.

²⁵No te mea kua tae mai ki ahau te mea whakawehi e wehi nei ahau; ko taku e pawera nei kua pa ki ahau.

²⁵Thi hvad jeg gruer for, rammer mig, hvad jeg bæver for, kommer over mig.

²⁶Kahore oku humarie, kahore oku ata noho, ehara i te mea e okioki ana; na kua puta te raruraru.

²⁶Knap har jeg Fred, og knap har jeg Ro, knap har jeg Hvile, så kommer Uro!