¹¶ Na ka whakautu a Hopa, ka mea,

¹Så tog Job til Orde og svarede:

²Aue, me i ata paunatia toku mamae, me i huihuia, me i whakairihia toku aitua ki te pauna!

²"Gid man vejed min Harme og vejed min Ulykke mod den!

³Na inaianei taimaha ake i te onepu o te moana: heoi he ohorere rawa aku kupu.

³Thi tungere er den end Havets Sand, derfor talte jeg over mig!

⁴Kei roto hoki i ahau nga pere a te Kaha Rawa, inumia ake e toku wairua to ratou paihana: rarangi tonu mai nga whakawehi a te Atua hei hoariri moku.

⁴Thi i mig sidder den Almægtiges Pile, min Ånd inddrikker deres Gift; Rædsler fra Gud forvirrer mig.

⁵E tangi ano ranei te kaihe mohoao i te mea kei te tarutaru ia? e tangi ano ranei te kau i te mea e kai ana?

⁵Skriger et Vildæsel midt i Græsset, brøler en Okse ved sit Foder?

⁶E taea ranei te kai, te mea kahore nei ona ha, ki te kahore he tote? He reka ranei te whakakahukahu o te hua manu?

⁶Spiser man ferskt uden Salt, smager mon Æggehvide godt?

⁷Hore rawa toku wairua e mea kia pa atu ki ena; to ratou rite ki ahau kei te kai whakarihariha.

⁷Min Sjæl vil ej røre derved, de Ting er som Lugt af en Løve.

⁸¶ Aue, me i riro mai taku i tono ai, me i homai e te Atua taku e tumanako nei!

⁸Ak, blev mit Ønske dog opfyldt, Gud give mig det, som jeg håber

⁹Me i pai hoki te Atua kia whakangaromia ahau, kia tukua mai tona ringa hei hatepe i ahau!

⁹vilde d dog knuse mig, række Hånden ud og skære mig fra,

¹⁰Penei kua ai ano he whakamarie moku; ae, ka tino hari ahau ki te mamae, kahore nei e tohu i ahau: kihai hoki nga kupu a te Mea Tapu i huna e ahau.

¹⁰så vilde det være min Trøst - jeg hopped af Glæde trods skånselsløs Kval at jeg ikke har nægtet den Helliges Ord.

¹¹He aha toku kaha, e tatari ai ahau? He aha hoki toku mutunga, e whakamanawanui ai ahau?

¹¹Hvad er min Kraft, at jeg skal holde ud, min Udgang, at jeg skal være tålmodig?

¹²He kaha kohatu ranei toku kaha? He parahi ranei oku kikokiko?

¹²Er da min Kraft som Stenens, er da mit Legeme Kobber?

¹³Ehara ranei i te mea kahore he awhina moku i roto i ahau, a kua oti te ngoi te pei i roto i ahau?

¹³Ak, for mig er der ingen Hjælp, hver Udvej lukker sig for mig.

¹⁴¶ Ko te tangata e ngoikore ana te ngakau kia puta mai te aroha o tona hoa ki a ia, ahakoa kua mahue i a ia te wehi i te Kaha Rawa.

¹⁴Den, der nægter sin Næste Godhed, han bryder med den Almægtiges Frygt.

¹⁵He mahi tinihanga ta oku teina, he pera me ta te awa; rere ana ratou ano he waipuke awaawa,

¹⁵Mine Brødre sveg mig som en Bæk, som Strømme, hvis Vand svandt bort,

¹⁶Kua mangu nei i te hukapapa, ngaro ana te hukarere i roto.

¹⁶de, der var grumset af os, og som Sneen gemte sig i,

¹⁷I te wa e mahana ai, ka memeha atu; i te weraweratanga, moti iho ratou i to ratou wahi.

¹⁷men som svandt ved Solens Glød, tørredes sporløst ud i Hede;

¹⁸Ka peka ke nga tira e haere ana ra reira; riro ana ki te kore, a ngaro iho.

¹⁸Karavaner bøjer af fra Vejen, drager op i Ørkenen og går til Grunde;

¹⁹Tirotirohia ana e nga tira o Tema; taria atu ana e nga tangata haere o Hepa.

¹⁹Temas Karavaner spejder, Sabas Rejsetog håber på dem,

²⁰Whakama ana ratou mo ratou i whakamanawa atu ki reira; te taenga ki aua awa, kanakana kau ana.

²⁰men de beskæmmes i deres Tillid, de kommer derhen og skuffes!

²¹Na he kahore noa iho koutou; ka kite koutou i te mea whakamataku, a ka wehi.

²¹Ja, slige Strømme er I mig nu, Rædselen så I og grebes af Skræk!

²²¶ I mea ranei ahau, Homai ki ahau? He hakari ranei maku e homai i o koutou rawa?

²²Har jeg mon sagt: "Giv mig Gaver, løs mig med eders Velstand,

²³I mea ranei, whakaorangia ahau i te ringa o te hoariri? Hokona ahau i roto i te ringa o te kaitukino?

²³red mig af Fjendens Hånd, køb mig fri fra Voldsmænds Hånd!"

²⁴Whakaakona ahau, a ka whakarongo puku ahau; whakaaturia ki ahau te mea i he ai ahau.

²⁴Lær mig, så vil jeg tie, vis mig, hvor jeg har fejlet!

²⁵Ano te kaha o nga kupu tika! Ko te aha ia te riria ana e a koutou kupu?

²⁵Redelig Tale, se, den gør Indtryk; men eders Revselse, hvad er den værd?

²⁶E mea ana ranei koutou kia riria nga kupu? he hau kau nei hoki nga korero a te tangata kua pau ona whakaaro.

²⁶Er det jer Hensigt at revse Ord? Den fortvivledes Ord er dog Mundsvejr!

²⁷Ae ra, e mea ana koutou ki te maka rota mo nga pani, ki te mea i to koutou hoa hei taonga hokohoko.

²⁷Selv om en faderløs kasted I Lod og købslog om eders Ven.

²⁸Na whakaae mai, titiro mai ki ahau; he pono hoki e kore ahau e korero teka ki to koutou kanohi.

²⁸Men vilde I nu dog se på mig! Mon jeg lyver jer op i Ansigtet?

²⁹Tena ra, tahuri mai; kaua hoki te he e waiho; ina, tahuri mai, he tika hoki taku take.

²⁹Vend jer hid, lad der ikke ske Uret, vend jer, thi end har jeg Ret!

³⁰He he koia kei toku arero? e kore ranei toku hinengaro e mohio ki nga mea whanoke?

³⁰Er der Uret på min Tunge, eller skelner min Gane ej, hvad der er ondt?