Maori

German: Schlachter (1951)

Job

37

1¶ Na konei ano wiri ana toku ngakau, maunu atu ana i tona wahi.
1Ja, darüber erzittert mein Herz und fährt auf von seiner Stelle.
2Ata whakarangona tona reo e papa ana, te pakutanga hoki e puta mai ana i tona mangai.
2Höret auf das Donnern seiner Stimme und auf den Ton, der aus seinem Munde geht!
3E whakatikaia atu ana e ia ki nga wahi katoa i raro i te rangi, ko tona uira hoki ki nga pito o te whenua.
3Er läßt ihn dahinfahren unter dem ganzen Himmel und sein Licht bis zu den Enden der Erde.
4I muri iho ko te reo e hamama ana; papa ana te whatitiri o te reo o tona nui; e kore ano era a tauhikuhiku ina rangona tona reo.
4Hinter ihm her brüllt der Donner, er donnert mit seiner majestätischen Stimme, und er spart damit nicht, damit seine Stimme gehört werde.
5Ko ta te Atua whatitiri he reo whakamiharo; nui atu ana mahi, e kore hoki e mohiotia.
5Gott donnert mit seiner Stimme wunderbar; er tut große Dinge, die wir nicht verstehen.
6¶ E ki ana hoki ia ki te hukarere, Hei runga koe i te whenua; ki te ua punehunehu ano hoki, raua ko te ua ta o tona kaha;
6Er gebeut dem Schnee: Falle auf die Erde! und läßt Regen fließen, heftige Regengüsse.
7Hiritia ake e ia te ringa o nga tangata katoa; kia mohio ai nga tangata katoa nana nei i hanga ki tana mahi.
7Aller Menschen Hand versiegelt er, damit alle Leute sein Werk erkennen mögen.
8Haere ana nga kirehe ki nga piringa, noho ana i o ratou nohoanga.
8Die Tiere suchen ihre Schlupfwinkel auf und bleiben in ihren Höhlen.
9Puta mai ana te tupuhi i te whare o te tonga: te matao hoki i te hauraro.
9Aus der Kammer des Südens kommt der Sturm und vom Norden her die Kälte.
10Na te manawa o te Atua i homai te huka: a kuiti iho te whanuitanga o nga wai.
10Vom Hauche Gottes gibt es Eis, und die weiten Wasser frieren zu.
11Ae ra, e utaina ana e ia te kapua matotoru ki te houku; tohatohaina ana e ia te kohu o tana uira:
11Mit Wasserfülle belastet er die Wolken, er zerstreut das Lichtgewölk.
12E whakakopikopikoa ana ano a tawhio noa, he mea hoki na ona whakaaro: hei mea i nga mea katoa e whakahaua atu ana e ia ki te mata o te ao:
12Und dieses wendet sich überall hin, wohin er es lenkt, auszurichten alles, was er ihm befiehlt, auf dem ganzen Erdenrund,
13E whakaputaina ana e ia hei whiu, hei mea ranei mo tona whenua, hei atawhai ranei.
13bald zur Rute, bald zur Wohltat für sein Land.
14¶ Kia whai taringa mai ki tenei, e Hopa: tu marie, ka whakaaro ki nga mea whakamiharo a te Atua.
14Merke dir das, Hiob, stehe stille und erwäge Gottes Wunder!
15E mohio ana ranei koe ki ta te Atua whakahautanga ki a ratou i tana, i puta ai te marama o tana kapua?
15Weißt du, wie Gott ihnen Befehl gibt, wie er das Licht seiner Wolken leuchten läßt?
16E mohio ana ranei koe ki nga paunatanga o nga kapua, ki nga mahi whakamiharo a te tino o te matauranga?
16Verstehst du das Schweben der Wolken, die Wunder dessen, der an Verstand vollkommen ist?
17Ki ou kakahu nei ka mahana, ina whakamarietia e ia te whenua ki te hau tonga?
17Du, dem die Kleider zu warm werden, wenn es auf der Erde schwül wird vom Mittagswind,
18Ka taea ranei e koe te whakatakoto ngatahi me ia te rangi hei papatupu, ano he whakaata whakarewa?
18wölbst du mit Ihm das Firmament, daß es feststeht wie ein gegossener Spiegel?
19Whakaaturia mai ki a matou ta matou e korero ai ki a ia; e kore hoki e tika i te pouri ta matou whakatakoto o te korero.
19Lehre uns, was wir ihm sagen sollen; wir können nichts vorbringen vor Finsternis.
20E korerotia ranei ki a ia kei te mea ahau ki te korero? Kia hiahia ranei te tangata kia horomia ia?
20Soll ihm gemeldet werden, daß ich rede? Oder sollte der Mensch wünschen, vertilgt zu werden?
21¶ Na inaianei e kore nga tangata e kite ana i te marama e wheriko mai nei i te rangi: otiia ka tika atu te hau, ka whakawateatia ratou.
21Jetzt zwar sehen wir das Licht nicht, das doch leuchtend hinter den Wolken steht; aber der Wind wird sich erheben und sie wegfegen.
22E ahu mai ana i te hauraro te aho ano he koura; kei te Atua te kororia whakawehi.
22Von Mitternacht her kommt Goldglanz; Gott ist von wunderbarer Pracht umgeben.
23Ko te Kaha Rawa, e kore ia e taea te whakataki e tatou; hira rawa tona kaha; a e kore ia e tukino i tana whakarite whakawa, i te nui o te tika.
23Den Allmächtigen finden wir nicht; er ist von unbegreiflicher Kraft, voll Recht und Gerechtigkeit; er beugt sie nicht.
24Koia ka wehi nga tangata i a ia: e kore ia e whai whakaaro ki te hunga ngakau mohio.
24Darum fürchten ihn die Menschen; er aber sieht nicht an, die sich weise dünken.