1¶ Whakamoemititia a Ihowa. Whakawhetai ki a Ihowa; he pai hoki ia: he pumau tonu hoki tana mahi tohu.
1Hallelujah! Danket dem HERRN, denn er ist gütig, seine Gnade währt ewiglich!
2Me wai e korero nga mahi nunui a Ihowa: e whakakite katoa nga whakamoemiti ki a ia?
2Wer kann die Machttaten des HERRN beschreiben und allen seinen Ruhm verkünden?
3Ka hari te hunga e mau ana ki te whakarite tika; me te kaimahi i te tika i nga wa katoa.
3Wohl denen, die das Recht beachten, die Gerechtigkeit üben allezeit!
4Maharatia mai ahau, e Ihowa, kia rite ki tau manako ki tau iwi: tirotirohia mai ahau i runga i tau whakaoranga.
4Gedenke meiner, o HERR, aus Gnaden gegen dein Volk, suche mich heim mit deinem Heil,
5Kia kite ai ahau i te pai o au i whiriwhiri ai: kia koa ai, koa tahi me tau iwi; kia whakamanamana tahi ai me tou kainga tupu.
5daß ich einen Einblick bekomme in das Wohlergehen deiner Auserwählten, mich freue an der Freude deines Volkes und mich deines Erbteils rühme.
6¶ Kua hara tahi matou me o matou matua, kua mahi matou i te kino, i te mea he.
6Wir haben gesündigt samt unsern Vätern, wir haben verkehrt gehandelt, wir haben gefrevelt.
7Kihai o matou matua i mohio ki au mea whakamiharo i Ihipa, kihai hoki i mahara ki te tini o au arohatanga; engari ia i whakatoi ratou ki a koe i te moana, ae, i te Moana Whero.
7Unsre Väter in Ägypten hatten nicht acht auf deine Wunder, sie gedachten nicht an die Größe deiner Güte und waren widerspenstig am Meer, am Schilfmeer.
8Otira whakaorangia ana ratou e ia, he whakaaro ki tona ingoa, kia matauria ai tona kaha.
8Aber er half ihnen um seines Namens willen, um seine Stärke kundzutun.
9I riria ano e ia te Moana Whero, a kua maroke: na arahina ana ratou e ia i nga rire, ano ko waenga koraha.
9Und er bedrohte das Schilfmeer, daß es vertrocknete, und ließ sie durch die Tiefen gehen wie auf einer Steppe.
10Na whakaorangia ake ratou e ia i te ringa o te tangata i kino ki a ratou; a hokona ana ratou i roto i te ringa o te hoariri.
10Und er rettete sie von der Hand des Hassers und erlöste sie aus der Hand des Feindes.
11A taupokina ana e nga wai o ratou hoariri, hore rawa tetahi morehu.
11Und das Wasser bedeckte ihre Bedränger, nicht einer von ihnen blieb übrig.
12Na whakapono ana ratou ki ana kupu: a waiata ana i te whakamoemiti ki a ia.
12Da glaubten sie seinen Worten und sangen sein Lob.
13¶ Hohoro tonu to ratou wareware ki ana mahi: kihai i taria e ratou tona whakaaro:
13Aber sie vergaßen seine Werke bald, sie warteten nicht auf seinen Rat,
14Engari i whakaputa nui i o ratou hiahia i te tahora; whakamatautau ana ratou i te Atua i te koraha.
14sondern ließen sich gelüsten in der Wüste und versuchten Gott in der Einöde.
15Na ka hoatu e ia ta ratou i inoi ai; otira i tukua atu e ia te hiroki ki to ratou wairua.
15Und er gab ihnen, was sie forderten, sandte aber eine Seuche unter sie.
16I hae hoki ratou ki a Mohi i te puni, ki a Arona ano, ki te tangata tapu a Ihowa.
16Und sie wurden eifersüchtig auf Mose im Lager, auf Aaron, den Heiligen des HERRN.
17Ko te hamamatanga o te whenua, na horomia ana a Ratana; a taupokina iho te ropu o Apirama.
17Da tat sich die Erde auf und verschlang Datan und bedeckte die Rotte Abirams;
18A mura ana te ahi i to ratou ropu; wera ana i te mura te hunga kino.
18und Feuer verzehrte ihre Rotte, die Flamme versengte die Gottlosen.
19I hanga e ratou he kuao kau ki Horepa, a koropiko ana ki te whakapakoko i whakarewaina.
19Sie machten ein Kalb am Horeb und warfen sich nieder vor dem gegossenen Bild.
20Koia i whitia ai e ratou to ratou kororia mo te mea i rite ki te puru kai tarutaru.
20Sie vertauschten ihre Herrlichkeit gegen das Abbild eines Stiers, der Gras frißt.
21Wareware ake i a ratou te Atua, to ratou kaiwhakaora, i mahi nei i nga mea nunui ki Ihipa.
21Sie vergaßen Gottes, ihres Retters, der große Dinge in Ägypten getan,
22I nga mahi whakamiharo ki te whenua o Hama, i nga mea whakamataku ki te Moana Whero.
22Wunder im Lande Hams, Furchtbares am Schilfmeer.
23Na ka mea ia, kia whakangaromia ratou, me i kaua a Mohi, tana i whiriwhiri ai, te tu ki tona aroaro i te takiwa, hei papare ake i tona riri, kei huna ratou e ia.
23Und er gedachte sie zu vertilgen, wenn nicht Mose, sein Auserwählter, in den Riß getreten wäre vor seinem Angesicht, um seinen Grimm abzuwenden, daß er sie nicht vertilgte.
24Ae ra, i whakahawea ratou ki te whenua ahuareka; kihai ratou i whakapono ki tana kupu;
24Sie verachteten das liebliche Land, sie glaubten seinem Worte nicht.
25Heoi amuamu ana i roto i o ratou teneti, kihai i whakarongo ki te reo o Ihowa.
25Und sie murrten in ihren Zelten, sie gehorchten nicht der Stimme des HERRN.
26Na reira ka ara tona ringa ki a ratou, ki te turaki i a ratou i te koraha;
26Da erhob er seine Hand und schwur , sie niederzustrecken in der Wüste
27Ki te turaki i o ratou uri i roto i nga iwi: ki te whakamarara i a ratou ki nga whenua.
27und ihren Samen unter die Nationen zu werfen und sie zu zerstreuen in die Länder.
28I whakauru atu hoki ratou ki a Paarapeoro: a kai ana i nga patunga tapu ma nga mea mate.
28Und sie hängten sich an den Baal-Peor und aßen Opfer der toten Götzen ,
29Koia i whakapataritari ai ratou i a ia ki a ratou hanga kia riri; a pakaru ana mai te mate uruta ki a ratou.
29und sie erzürnten ihn mit ihrem Tun; da brach die Plage unter ihnen aus.
30Na ko te whakatikanga ake o Pinehaha, ki te whakaputa whakawa: a mutu iho te mate.
30Aber Pinehas trat auf und übte Gericht, so daß die Plage aufgehalten ward.
31I kiia ai ia he tika i nga whakatupuranga katoa ake ake.
31Das wurde ihm zur Gerechtigkeit gerechnet auf alle Geschlechter, in Ewigkeit.
32I whakapataritari ano ratou i a ia ki nga wai o Meripa; na hemanawa ana a Mohi mo ratou:
32Und sie erzürnten ihn am Haderwasser, und es erging Mose übel um ihretwillen.
33Na ratou hoki i whakatoi tona wairua, i he ai te kupu a ona ngutu.
33Denn sie betrübten seinen Geist, und er redete unbedacht mit seinen Lippen.
34¶ Kihai ratou i whakangaro i nga iwi i kiia nei e Ihowa ki a ratou;
34Sie vertilgten die Völker nicht, von denen der HERR ihnen gesagt hatte;
35Heoi uru ana ki roto ki nga tauiwi, a ako ana i a ratou mahi.
35sondern ließen sich ein mit den Heiden und lernten ihre Weise.
36I mahi hoki ratou ki a ratou whakapakoko, i mahangatia ai ratou.
36Und sie dienten ihren Götzen, und diese wurden ihnen zum Fallstrick.
37Ae, i patua e ratou a ratou tama me a ratou tamahine ma nga atua maori;
37Und sie opferten ihre Söhne und ihre Töchter den bösen Geistern.
38I whakahekea hoki te toto harakore, nga toto o a ratou tama, o a ratou tamahine, i patua nei e ratou ma nga whakapakoko o Kanaana; a poke iho te whenua i te toto.
38Und sie vergossen unschuldiges Blut, das Blut ihrer Söhne und ihrer Töchter, welche sie den Götzen Kanaans opferten, und so wurde das Land durch Blutschulden entweiht.
39Na poke iho ratou i a ratou mahi: a puremu ana ki a ratou mahi.
39Und sie befleckten sich mit ihren Werken und hurten mit ihrem Tun.
40Koia i mura ai te riri o Ihowa ki tana iwi; a whakarihariha ana ia ki tona kainga tupu.
40Da entbrannte der Zorn des HERRN wider sein Volk, und er faßte einen Abscheu gegen sein Erbe.
41A tukua ana ratou e ia ki te ringa o nga tauiwi; waiho ana te hunga i kino ki a ratou hei rangatira mo ratou.
41Und er gab sie in die Hand der Nationen, daß ihre Hasser über sie herrschten.
42Na ka tukinotia ratou e o ratou hoariri: ka pehia ki raro i o ratou ringa.
42Und ihre Feinde bedrückten sie, und sie wurden gedemütigt unter ihre Hand.
43He maha ana whakaoranga i a ratou: ko ratou ia i whakatoi ki a ia i o ratou whakaaro, a whakaititia ana i ta ratou kino.
43Er errettete sie oftmals; aber sie widerstrebten ihm mit ihren Anschlägen und kamen herunter durch eigene Schuld.
44Ahakoa ra, i titiro ia ki to ratou matenga, i tona rongonga i ta ratou tangi:
44Aber er sah ihre Not an, als er ihr Schreien hörte,
45I mahara hoki ia ki tana kawenata ki a ratou, a rite tonu ki te tini o ana mahi aroha te putanga ketanga o ona whakaaro:
45und gedachte seines Bundes mit ihnen und empfand Mitleid nach seiner großen Huld
46I meinga hoki ratou e ia kia arohaina e te hunga katoa i whakaraua atu ai ratou.
46und ließ sie Erbarmen finden bei denen, die sie gefangen hielten.
47Whakaorangia matou, e Ihowa, e to matou Atua, kohikohia matou i roto i nga tauiwi: kia whakawhetai ai ki tou ingoa tapu, kia whakamanamana ai ki tou whakamoemiti.
47Hilf uns, HERR, unser Gott, sammle uns aus den Heiden, daß wir deinem heiligen Namen danken und uns glücklich preisen, zu deinem Ruhm!
48Kia whakapaingia a Ihowa, te Atua o Iharaira, i tua whakarere ano, a ake ake. A kia mea katoa te iwi, Amine. Whakamoemititia a Ihowa.
48Gelobt sei der HERR, der Gott Israels, von Ewigkeit zu Ewigkeit, und alles Volk soll sagen: Amen! Hallelujah!