¹Derefter oplot Job sin munn og forbannet den dag han blev født.

¹След това Иов отвори устата си та прокле деня си.

²Job tok til orde og sa:

²Иов, проговаряйки, рече: -

³Til grunne gå den dag da jeg blev født, og den natt som sa: Et guttebarn er undfanget!

³Да погине денят, в който се родих, И нощта, [в която] се каза, роди се мъжко.

⁴Måtte den dag bli til mørke! Måtte Gud i det høie ikke spørre efter den, og intet lys stråle over den!

⁴Да бъде тъмнина оня ден; Бог да го не зачита от горе, И да не изгрее на него светлина.

⁵Gid mørke og dødsskygge må kreve den tilbake, gid skyer må leire sig over den, gid alt som gjør en dag mørk, må skremme den!

⁵Тъмнина и мрачна сянка да го обладаят; Облак да седи на него; Всичко що помрачава деня нека го направи ужасен.

⁶Den natt - måtte mulm ta den! Den glede sig ikke blandt årets dager, den komme ikke med i måneders tall!

⁶Тъмнина да обладае оная нощ; Да се не брои между дните на годината, Да не влезе в числото на месеците.

⁷Ja, ufruktbar bli den natt! Aldri lyde det jubel i den!

⁷Ето, пуста да остане оная нощ; Радостен глас да не дойде в нея.

⁸Måtte de som forbanner dager, ønske ondt over den, de som er kyndige i å mane frem Leviatan!

⁸Да я прокълнат ония, които кълнат дните, Ония, които са изкусни да събудят левиатана.

⁹Gid dens demrings stjerner må bli mørke! La den vente på lys, uten at det kommer! Måtte den aldri skue morgenrødens øielokk -

⁹Да изгаснат звездите на вечерта й; Да очаква видело, и да го няма, И да не види първите лъчи на зората;

¹⁰fordi den ikke stengte døren til min mors liv og skjulte møie for mine øine.

¹⁰Защото не затвори вратата на [майчината ми] утроба, И не скри скръбта от очите ми.

¹¹Hvorfor døde jeg ikke i mors liv? Hvorfor utåndet jeg ikke straks i fødselsstunden?

¹¹Защо не умрях при раждането, И не издъхнах щом излязох из утробата?

¹²Hvorfor tok knær imot mig, og hvorfor bryster som jeg kunde die?

¹²Защо ме приеха коленете? Или защо съсците, за да суча?

¹³For da kunde jeg nu ligge og hvile; jeg kunde sove og hadde da ro -

¹³Защото сега щях да лежа и да почивам; щях да спя; Тогава щях да съм в покой.

¹⁴sammen med konger og jordens styrere, som bygget sig ruiner,

¹⁴Заедно с царе и съветници на земята, Които си градят пусти стълбове;

¹⁵eller med fyrster som eide gull, som fylte sine hus med sølv;

¹⁵Или с князе, които имаха злато, Които напълниха къщите си със сребро;

¹⁶eller jeg var nu ikke til, likesom et nedgravd, ufullbåret foster, lik barn som aldri så lyset.

¹⁶Или, като скрито пометниче, не щеше да ме има. Както младенци, които видело не са видели.

¹⁷Der har de ugudelige holdt op å rase, og der hviler de trette.

¹⁷Там нечестивите престават да смущават, И там уморените се успокояват.

¹⁸Der har alle fanger ro, de hører ikke driverens røst.

¹⁸Заедно се успокояват и пленниците. Не чуват гласа на насилника,

¹⁹Liten og stor er der like, og trælen er fri for sin herre.

¹⁹Там са малък и голям; И слугата е свободен от господаря си,

²⁰Hvorfor gir han* den lidende lys, og liv til dem som bærer sorg i sitt hjerte, / {* Gud.}

²⁰Защо се дава видело на злощастния, И живот на огорчения в душата,

²¹dem som venter på døden uten at den kommer, og som leter efter den ivrigere enn efter skjulte skatter,

²¹Които копнеят за смъртта, и няма я, Ако и да копаят за нея повече отколкото за скрити съкровища, -

²²dem som gleder sig like til jubel, som fryder sig når de finner en grav -

²²Които се много радват и веселят, Когато намерят гроба?

²³til den mann hvis vei er skjult for ham, og som Gud har stengt for på alle kanter?

²³[Защо се дава видело] на човека, чиито път е скрит, И когото Бог е преградил?

²⁴For mine sukk er blitt mitt daglige brød, og mine klager strømmer som vannet.

²⁴Защото вместо ядене, дохожда ми въздишка; И стенанията ми се изливат като вода.

²⁵For alt det fryktelige jeg reddes for, det rammer mig, og det jeg gruer for, det kommer over mig.

²⁵Защото онова, от което се боях, случи ми се, И онова, от което треперех, дойде върху мене.

²⁶Jeg har ikke fred, ikke ro, ikke hvile - det kommer alltid ny uro.

²⁶Не бях на мир, нито на покой, нито в охолност; Но пак смущение ме нападна.