¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Hør aktsomt på mitt ord og la dette være den trøst I yder mig!

²“Klausykite atidžiai mano žodžių, ir tokia bus jūsų paguoda.

³Tål mig, så jeg kan få tale, og når jeg har talt, kan du spotte.

³Kantriai išklausykite mano kalbą; kai baigsiu, galite toliau tyčiotis.

⁴Mon min klage gjelder et menneske? Eller hvorfor skulde min ånd ikke bli utålmodig?

⁴Argi mano skundas žmogui? Jei taip būtų, mano dvasia nesijaudintų.

⁵Vend eder til mig og bli forferdet og legg hånd på munn!

⁵Pažvelkite į mane ir nusigąskite, uždenkite ranka savo burnas.

⁶Kommer jeg det i hu, så forferdes jeg, og mitt kjød gripes av skjelving.

⁶Tai prisiminęs, pats nusigąstu, drebėjimas apima mano kūną.

⁷Hvorfor blir de ugudelige i live, blir gamle og tiltar endog i velmakt?

⁷Kodėl nedorėliai gyvena iki senatvės ir yra kupini jėgos?

⁸De ser sine barn trives omkring sig, og sine efterkommere har de for sine øine.

⁸Jų palikuonys įsikuria jų aplinkoje, jų vaikaičiai gyvena su jais.

⁹Deres hus er sikre mot redsler, og Guds ris kommer ikke over dem.

⁹Jų namai saugūs, jie nieko nebijo, ir Dievo lazda jų neplaka.

¹⁰Hans okse parrer sig og spiller ikke, hans ku kalver og kaster ikke i utide.

¹⁰Jų galvijai veisiasi, karvės apsiveršiuoja ir neišsimeta.

¹¹De slipper sine barn ut som småfeet, og deres smågutter hopper omkring.

¹¹Jų vaikai šokinėja kaip ėriukai ir žaidžia.

¹²De synger til tromme og citar, og de gleder sig ved fløitens lyd.

¹²Jie paima būgnelius ir arfas ir džiaugiasi, skambant fleitai.

¹³De lever sine dager i lykke, og i et øieblikk farer de ned til dødsriket.

¹³Jie gyvena pasiturinčiai ir per akimirksnį nueina į kapus,

¹⁴Og dog sa de til Gud: Vik fra oss! Vi har ikke lyst til å kjenne dine veier.

¹⁴nors jie sako Dievui: ‘Atsitrauk nuo mūsų. Mes nenorime pažinti Tavo kelių.

¹⁵Hvad er den Allmektige, at vi skulde tjene ham, og hvad gagn skulde vi ha av å vende oss til ham med bønn?

¹⁵Kas yra Visagalis, kad Jam turėtume tarnauti? Kokią naudą turėsime, jei melsimės Jam?’

¹⁶Ja*, men deres lykke står ikke i deres egen hånd. - **De ugudeliges tanker er langt fra mine tanker. / {* vil I si.} / {** Her begynner Jobs svar.}

¹⁶Bet jų gerovė nėra jų pačių rankose; todėl nedorėlių patarimas yra toli nuo manęs.

¹⁷Hvor ofte utslukkes vel de ugudeliges lampe, og hvor ofte hender det at ulykke kommer over dem? Hvor ofte tildeler han dem vel smerter i sin vrede?

¹⁷Juk dažnai užgęsta nedorėlių žibintas ir juos prislegia nelaimės! Dievas užsirūstinęs siunčia jiems vargų.

¹⁸Hvor ofte blir de vel som strå for vinden, som agner stormen fører bort?

¹⁸Jie yra kaip šiaudai prieš vėją, kaip audros nunešami pelai.

¹⁹Men Gud* gjemmer hans straff til hans barn. - **Ja, men han burde straffe ham selv, så han fikk kjenne det. / {* vil I si.} / {** Dette er Jobs svar.}

¹⁹Jūs sakote, kad Dievas kaupia nedorybes jo vaikams! Tegul Jis atlygina jam pačiam, kad jis tai žinotų.

²⁰Med egne øine burde han få se sin undergang, og av den Allmektiges vrede burde han få drikke selv.

²⁰Jo akys tepamato savo pražūtį ir jis tegeria Visagalio rūstybę.

²¹For hvad bryr han sig om sitt hus efter sin død, når hans måneders tall er ute?

²¹Kam jam rūpintis savo namais po savęs, kai jo mėnesių skaičius bus nutrauktas?

²²Vil nogen lære Gud visdom, han som dømmer de høieste*? / {* d.e. englene.}

²²Argi galima pamokyti išminties Dievą, kuris teisia valdovus?

²³Den ene dør midt i sin velmakt, helt trygg og rolig;

²³Vienas miršta kupinas jėgų, laisvas nuo rūpesčių ir ramus,

²⁴hans kar var fulle av melk, og margen i hans ben var saftfull.

²⁴jo viduriai pilni taukų ir jo kaulai prisigėrę smegenų.

²⁵Den andre dør med sorg i hjertet og har aldri nytt nogen lykke.

²⁵Kitas miršta su apkartusia siela, nieko gero neragavęs.

²⁶Begge ligger de i støvet, og makk dekker dem.

²⁶Abu paguldomi į dulkes, ir kirmėlės juos apdengia.

²⁷Se, jeg kjenner eders tanker og de onde råd hvormed I gjør urett mot mig;

²⁷Aš žinau jūsų mintis ir jūsų nedoras užmačias prieš mane.

²⁸for I sier: Hvor er tyrannens hus, og hvor er det telt de ugudelige bor i?

²⁸Jūs sakote: ‘Kur kunigaikščių namai ir kur nedorėlių buveinės?’

²⁹Har I aldri spurt dem som har faret vidt omkring? Og I vil vel ikke forkaste deres vidnesbyrd,

²⁹Pasiklausykite keliautojų ir pasimokykite iš jų pasakojimų,

³⁰at den onde spares på ulykkens dag, på vredens dag føres han unda.

³⁰kad nedorėlis palaikomas žlugimo dienai ir bus atvestas į rūstybės dieną.

³¹Hvem foreholder ham hans ferd like i hans ansikt? og når han gjør noget, hvem gjengjelder ham det?

³¹Kas pasakys jam į akis apie jo kelius? Kas atlygins jam už tai, ką jis padarė?

³²Til graven bæres han med ære, og over gravhaugen holder de vakt.

³²Jis bus nuvežtas į kapines ir pasiliks kape.

³³Søt er hans hvile i dalens muld, og alle mennesker vandrer i hans spor, og det er ikke tall på dem som har gått foran ham.

³³Slėnio grumstai bus jam mieli; kiekvienas žmogus nueis paskui jį ir prieš jį buvo nesuskaitoma daugybė.

³⁴Hvor kan I da trøste mig med så tom en trøst? Av eders svar blir det bare troløshet tilbake.

³⁴Kaip tad jūs mane tuščiai guodžiate, nes jūsų atsakymai yra tik apgaulė”.