¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Ennu idag gjelder min klage for å være gjenstridighet; min hånd hviler dog tungt på mitt sukk*. / {* d.e. jeg søker dog å dempe min klage.}

²“Mano skundas dar ir šiandien kartus; mano kentėjimai didesni už mano vaitojimą.

³Bare jeg visste å finne ham og kunde komme frem til hans trone!

³O kad žinočiau, kur Jį rasti, ir galėčiau ateiti prie Jo sosto!

⁴Jeg skulde legge min sak frem for hans åsyn og fylle min munn med beviser.

⁴Jam pateikčiau savo bylą ir savo burną pripildyčiau įrodymų.

⁵Jeg skulde få vite de ord han vilde svare mig, og merke mig hvad han vilde si til mig.

⁵Tada išgirsčiau, ką Jis man atsakytų, ir suprasčiau, ką man kalbėtų.

⁶Skulde han da med full kraft stride mot mig? Mon ikke just han skulde akte på mine ord?

⁶Ar Jis priešintųsi man savo galinga jėga? Ne! Jis pažvelgtų į mane.

⁷Da skulde en rettskaffen mann gå i rette med ham, og jeg skulde slippe fra min dommer for all tid.

⁷Teisusis galėtų aiškintis su Juo, taip aš būčiau išlaisvintas amžiams nuo savo teisėjo.

⁸Men går jeg mot øst, så er han ikke der; går jeg mot vest, så blir jeg ikke var ham;

⁸Jei einu pirmyn, ten Jo nėra, o jei atgal, Jo nerandu.

⁹er han virksom i nord, så ser jeg ham ikke; går han mot syd, så øiner jeg ham ikke.

⁹Jei Jis yra kairėje, aš Jo nematau, o jei pasislėpęs dešinėje, Jo nepastebiu.

¹⁰For han kjenner den vei jeg holder mig til; prøvde han mig, så skulde jeg gå frem av prøven som gullet.

¹⁰Bet Jis žino mano kelią; jei Jis mane ištirtų, būčiau kaip auksas.

¹¹Min fot holdt sig i hans spor; jeg fulgte hans vei og bøide ikke av.

¹¹Ėjau Jo pėdomis, iš Jo kelio neiškrypau.

¹²Fra hans lebers bud vek jeg ikke; fremfor min egen lov* aktet jeg på hans munns ord. / {* RMR 7, 23.}

¹²Nuo Jo įsakymų nepasitraukiau, Jo burnos žodžius vertinau labiau negu būtiną maistą.

¹³Men han er den eneste, og hvem hindrer ham? Hvad hans sjel lyster, det gjør han.

¹³Jis vienintelis, kas gali Jį pakeisti? Ko Jo siela geidžia, tą Jis padaro.

¹⁴For han fullbyrder det han har fastsatt for mig, og av sådant er det meget hos ham.

¹⁴Jis įvykdys, kas man skirta; daug panašių dalykų Jis turi.

¹⁵Derfor reddes jeg for ham; tenker jeg på det*, så bever jeg for ham. / {* JBS 23, 14.}

¹⁵Todėl man baugu Jo akivaizdoje; apie tai galvodamas, bijau Jo.

¹⁶Og Gud har knekket mitt mot, og den Allmektige har forferdet mig,

¹⁶Dievas susilpnina mano širdį; Visagalis gąsdina mane.

¹⁷fordi jeg ikke blev rykket bort før mørket kom, og fordi han ikke skjulte ulykkens natt for mig.

¹⁷Aš nepražuvau prieš tamsą, Jis nepaslėpė tamsybės nuo mano veido”.