¹Hvorfor lar den Allmektige aldri sine straffetider komme? Og hvorfor får de som kjenner ham, ikke se hans dager?

¹“Visagalis žino laikus, tai kodėl tie, kurie Jį pažįsta, nesulaukia Jo dienos?

²Folk flytter grenseskjell; de raner fe og fører det på beite.

²Vieni perkelia ribas, smurtu pagrobia bandas ir jas gano.

³Farløses asen driver de bort; enkens okse tar de i pant.

³Našlaičių asilą jie nusivaro, našlės jautį paima kaip užstatą.

⁴Fattigfolk trenger de ut av veien; alle de saktmodige i landet må skjule sig.

⁴Vargšus jie nustumia nuo kelio, krašto beturčiai slepiasi nuo jų.

⁵Ja, som villesler i ørkenen går de ut til sin gjerning og leter efter føde; ødemarken gir dem brød til barna.

⁵Jie eina į savo darbą kaip laukiniai asilai dykumoje, anksti keliasi ieškoti grobio, nes tyruose jie randa maisto sau ir savo vaikams.

⁶På marken høster de den ugudeliges fôr, og i hans vingård holder de efterhøst.

⁶Jie renka varpas ne savo lauke ir nedorėlio vynuogyne pasiskina vynuogių.

⁷Nakne overnatter de uten klær og uten dekke i kulden.

⁷Jie miega neapsikloję ir neturi kuo apsidengti šaltyje.

⁸Av skyllregnet på fjellet blir de våte, og fordi de ikke har noget annet ly, trykker de sig inn til berget.

⁸Jie šlapi nuo kalnų lietaus ir glaudžiasi prie uolos, ieškodami slėptuvės.

⁹Den farløse rives bort fra mors bryst, og armingens klær blir tatt som pant.

⁹Anie atplėšia našlaitį nuo krūtinės ir ima užstatą iš vargšo,

¹⁰Nakne går de, uten klær, og sultne bærer de kornbånd.

¹⁰kuris vaikščioja nuogas, neturėdamas drabužių; atima varpas iš alkstančių,

¹¹Mellem de ugudeliges murer perser de olje; de treder vinpersene og tørster.

¹¹kurie gamina aliejų šeimininkui, mina vyno spaustuvus, tačiau kenčia troškulį.

¹²Fra byen lyder døendes stønn, og de hårdt sårede skriker om hjelp; men Gud enser ikke slik urett.

¹²Žmonės dejuoja mieste ir sužeistųjų sielos šaukiasi pagalbos, tačiau Dievas neapkaltina jų.

¹³Andre er fiender av lyset; de kjenner ikke dets veier og holder sig ikke på dets stier.

¹³Jie sukyla prieš šviesą, nepažįsta jos kelių, neina jos takais.

¹⁴Før dag står morderen op, slår ihjel den som er arm og fattig, og om natten er han som tyven.

¹⁴Anksti rytą keliasi žudikas ir žudo beturtį ir vargšą; naktį jis slankioja kaip vagis.

¹⁵Horkarlens øie speider efter skumringen; han sier: Intet øie ser mig, og han dekker sitt ansikt til.

¹⁵Svetimautojas laukia sutemų, tikėdamas, kad niekas jo nematys, jis užsidengia savo veidą.

¹⁶I mørket bryter de inn i husene, om dagen lukker de sig inne; lyset vil de ikke vite av.

¹⁶Tamsoje jie plėšia namus, kuriuos numatė dieną; šviesos jie nežino.

¹⁷For nattens mørke er morgen for dem alle; de er velkjente med nattemørkets redsler.

¹⁷Nes rytas jiems kaip mirties šešėlis, jei kas pažins juos, tai juos gąsdina kaip mirtis.

¹⁸Hastig* rives de med av strømmen; forbannet blir deres arvedel i landet; de ferdes ikke mere på veien til vingårdene. / {* mener I.}

¹⁸Jis greitas kaip vanduo; jo dalis prakeikta žemėje. Jis neina keliu į vynuogyną.

¹⁹Tørke og hete sluker snevann, dødsriket dem som synder.

¹⁹Kaip sausra ir kaitra praryja sniego vandenis, taip pragaras praryja nusidėjėlį.

²⁰Hans mors liv glemmer ham, makken fortærer ham med lyst, ingen minnes ham mere, og ondskapen blir som et splintret tre.

²⁰Įsčios pamirš jį, kirmėlės skaniai maitinsis juo, jo niekas nebeprisimins. Piktadarys kaip nukirstas medis,

²¹Slik går det med den som har plyndret den ufruktbare, som ikke fødte, og aldri har gjort godt mot enker.

²¹nes išnaudojo nevaisingąją ir našlei nepadėjo.

²²Men* Gud opholder voldsmennene lenge med sin kraft; de reiser sig igjen, skjønt de mistvilte om livet. / {* Dette er Jobs svar.}

²²Dievas pašalina galiūnus savo jėga; Jis pakyla, ir joks žmogus nėra tikras dėl savo gyvybės.

²³Han lar dem leve i trygghet og støtter dem; hans øine våker over deres veier.

²³Jis teikia jiems saugumą ir poilsį, bet Jo akys stebi jų kelius.

²⁴De stiger høit; en liten stund, så er de ikke mere; de segner og dør som alle andre, og som aks-toppen skjæres de av.

²⁴Jie išaukštinami trumpam laikui, bet pranyksta ir tampa nieku. Jie pašalinami iš kelio ir sudžiūsta kaip javų varpos.

²⁵Og er det nu ikke så, hvem gjør mig da til løgner og mitt ord til intet?

²⁵Argi taip nėra? Kas įrodys, kad aš netiesą kalbu ir esu melagis?”