¹Da tok Job til orde og sa:

¹Jobas atsakydamas tarė:

²Hvor du har hjulpet den avmektige, støttet den kraftløse arm!

²“Kaip tu padėjai bejėgiui ir parėmei nusilpusio ranką!

³Hvor du har gitt den uvise råd, og hvilket overmål av visdom du har lagt for dagen!

³Koks geras ir išmintingas buvo tavo patarimas!

⁴Hvem har du fremført dine ord for, og hvis ånd har talt gjennem dig?

⁴Kam tu kalbėjai šiuos žodžius? Kokia dvasia atėjo iš tavęs?

⁵Dødsrikets skygger skjelver, vannenes dyp og de som bor i dem.

⁵Prieš Jį dreba mirusieji, vandenys ir jų gyventojai.

⁶Dødsriket ligger åpent for ham og avgrunnen uten dekke.

⁶Mirusiųjų pasaulis yra atviras Jam ir pražūtis neuždengta.

⁷Han breder Norden ut over det øde rum, han henger jorden på intet.

⁷Jis ištiesia šiaurę ant tuštumos ir žemę pakabina ant nieko.

⁸Han binder vannene sammen i sine skyer, og skyene brister ikke under dem.

⁸Jis surenka vandenis į tamsius debesis, tačiau debesys neplyšta.

⁹Han lukker for sin trone, breder sine skyer over den.

⁹Jis uždengia savo sosto veidą ir ištiesia savo debesį ant jo.

¹⁰En grense har han dradd i en ring over vannene, der hvor lyset grenser til mørket.

¹⁰Vandens paviršiuje Jis nubrėžė ribą ir atskyrė šviesą nuo tamsos.

¹¹Himmelens støtter skjelver, og de forferdes for hans trusel.

¹¹Dangaus kolonos svyruoja ir dreba, kai Jis grūmoja.

¹²Ved sin kraft oprører han havet, og ved sin forstand knuser han Rahab.

¹²Savo galia Jis sujaudina jūrą, savo išmintimi nutildo jos išdidumą.

¹³Ved hans ånde blir himmelen klar; hans hånd gjennemborer den lettfarende drage.

¹³Savo dvasia Jis papuošė dangus, Jo ranka padarė gyvatę.

¹⁴Se, dette er bare utkantene av hans verk; hvor svak er lyden av det ord vi hører! Men hans veldes torden - hvem forstår den?

¹⁴Čia tik Jo kelių pašaliai; mes girdime tik Jo šnibždesį. O Jo galybės griaustinį kas supras?”