¹Og Job blev ved å fremføre sin visdomstale og sa:

¹Jobas tęsė savo palyginimą:

²Så sant Gud lever, som har tatt min rett fra mig, den Allmektige, som har voldt mig bitter sorg

²“Gyvas Dievas, kuris nedaro man teisybės, ir Visagalis, kuris apkartino mano sielą.

³- for ennu er hele mitt livspust i mig og den Allmektiges ånde i min nese - :

³Kol aš kvėpuoju ir Dievo kvapas yra mano šnervėse,

⁴Mine leber taler ikke urett, og min tunge taler ikke svik.

⁴mano lūpos nekalbės netiesos ir mano liežuvis neapgaudinės.

⁵Det være langt fra mig å gi eder rett! Inntil jeg opgir ånden, lar jeg ikke min brødefrihet tas fra mig.

⁵Taip nebus, kad aš pateisinčiau jus. Savo nekaltumo neatsisakysiu iki mirties.

⁶Jeg holder fast på min rettferdighet og slipper den ikke; mitt hjerte laster mig ikke for nogen av mine dager.

⁶Teisumo tvirtai laikausi ir nepaleisiu; mano širdis man nepriekaištaus, kol gyvensiu.

⁷La min fiende stå der som en ugudelig, og min motstander som en urettferdig!

⁷Te mano priešas bus kaip nedorėlis, tas, kuris puola mane, kaip neteisusis.

⁸For hvad håp har den gudløse, når Gud avskjærer hans liv, når han tar hans sjel fra ham?

⁸Ar yra veidmainiui kokia viltis, nors jis ir daug turi, kai Dievas atima jo sielą?

⁹Hører vel Gud hans skrik når trengsel kommer over ham?

⁹Ar Dievas išklausys jo šauksmą, kai nelaimės užgrius jį?

¹⁰Eller kan han glede sig i den Allmektige, kan han påkalle Gud til enhver tid?

¹⁰Ar jis linksminsis Visagalyje ir nuolat šauksis Dievo?

¹¹Jeg vil lære eder om Guds hånd; jeg vil ikke dølge hvad den Allmektige har i sinne.

¹¹Aš jus pamokysiu apie Dievo ranką, Visagalio kelių aš neslėpsiu.

¹²I har jo alle selv sett det; hvorfor fører I da så tom en tale?

¹²Jūs patys tai regėjote; kodėl jūs tad taip tuščiai kalbate?

¹³Dette er det ugudelige menneskes lodd hos Gud og den arv som voldsmennene får av den Allmektige:

¹³Štai nedorėlio dalis nuo Dievo ir prispaudėjų paveldėjimas iš Visagalio:

¹⁴Får han mange barn, så er de hjemfalt til sverdet; hans ætlinger får ikke brød å mette sig med.

¹⁴jei jo vaikų padaugėja, jie skirti kardui; jo palikuonys nepasisotina duona.

¹⁵De av dem som slipper unda, legges i graven ved pest, og enkene holder ikke sørgefest over dem.

¹⁵Kurie išliks po jo, tuos mirtis nuves į kapą ir našlės jų neapraudos.

¹⁶Når han dynger op sølv som støv og samler sig klær som lere,

¹⁶Nors jis turi sidabro kaip smėlio ir drabužių kaip molio,

¹⁷så blir det de rettferdige som klær sig med det han har samlet, og sølvet skal de skyldfrie dele.

¹⁷bet jo rūbus teisusis vilkės, o sidabrą padalins nekaltasis.

¹⁸Som møllet har han bygget sitt hus og som den hytte en markvokter lager sig.

¹⁸Jis stato namus kaip kandis, kaip sargas būdelę pasidaro.

¹⁹Rik legger han sig, og intet er tatt bort; han slår sine øine op, og det* er der ikke. / {* det han eide.}

¹⁹Jis atsigula turtingas, o pabudęs ir atvėręs akis nieko nebeturi.

²⁰Som en vannflom innhenter redsler ham, om natten fører en storm ham bort.

²⁰Išgąstis užklumpa jį kaip vanduo ir audra naktį nuneša jį.

²¹Østenvinden løfter ham op, så han farer avsted, og den blåser ham bort fra hans sted.

²¹Rytų vėjas jį pakelia ir viesulas išplėšia jį iš jo vietos,

²²Gud skyter sine piler mot ham og sparer ham ikke; for hans hånd flyr han i hast.

²²svaido be pasigailėjimo, nors jis labai stengiasi pabėgti nuo jo.

²³Folk klapper i hendene og håner ham og piper ham bort fra hans sted.

²³Žmonės plos savo rankomis dėl jo ir švilpdami išlydės jį”.