¹Sølvet har jo sin grube, og gullet, som renses, sitt finnested;

¹“Yra sidabro gyslų ir vietų, kur gryninamas auksas.

²jern hentes frem av jorden, og sten smeltes til kobber.

²Geležis kasama iš žemės. Iš akmens išlydomas varis.

³De gjør ende på mørket, og inn i de innerste kroker gransker de stener som ligger i det sorte mørke;

³Žmogus nustato ribą tamsai ir ieško visose įdubose rūdos­tamsos ir mirties šešėlio akmens.

⁴de bryter en sjakt langt borte fra menneskers bolig; der ferdes de glemt, dypt under menneskers føtter; der henger de og svever langt borte fra mennesker.

⁴Jis įrengia kasyklas vietose, kur nėra žengusi koja, leidžiasi į gelmes toli nuo žmonių.

⁵Av jorden kommer det brød; men inne i den blir alt veltet om som av ild.

⁵Žemės paviršiuje užauga duona, o gelmėje žemė išrausiama kaip po gaisro.

⁶Safiren har sin bolig i dens stener, og gullklumper finnes der.

⁶Safyrą randa jos uolienose, aukso dulkės yra joje.

⁷Ingen rovfugl kjenner stien dit ned, og intet falkeøie har sett den;

⁷Kelio tenai nežino plėšrus paukštis, nematė jo nė vanago akis.

⁸stolte rovdyr har ikke trådt på den, ingen løve har skredet frem over den.

⁸Liūto jaunikliai jų nemindo, ir liūtas tais takais nevaikštinėja.

⁹På den hårde sten legger de sin hånd, de velter hele fjell om fra grunnen av.

⁹Jis ištiesia ranką į kietas uolas ir kalnų pamatus kasinėja.

¹⁰I berget sprenger de ganger, og allehånde kostelige ting får de se.

¹⁰Jis iškerta upes uolose, jo akis pamato kiekvieną brangų daiktą.

¹¹De demmer for dryppet av vannårene og fører skjulte ting frem i lyset.

¹¹Jis užtvenkia upes ir tai, kas jose paslėpta, iškelia į šviesą.

¹²Men visdommen hvor skal den finnes? Og hvor har forstanden sin bolig?

¹²Bet kur randama išmintis, kur yra supratimo šaltinis?

¹³Intet menneske kjenner dens verd, og den finnes ikke i de levendes land.

¹³Joks žmogus nežino jos kainos, jos nėra gyvųjų krašte.

¹⁴Dypet sier: I mig er den ikke, og havet sier: Den er ikke hos mig.

¹⁴Gelmė sako: ‘Ji ne pas mane’, jūra sako: ‘Jos nėra manyje’.

¹⁵Den kan ikke kjøpes for kostelig gull, og dens pris ikke opveies med sølv.

¹⁵Jos negali pirkti už auksą nė įsigyti už sidabrą.

¹⁶Den opveies ikke med Ofirs gull, med den dyre onyks og safir.

¹⁶Negalima jos palyginti su Ofyro auksu nė su oniksu ar safyru.

¹⁷Gull og glass kommer ikke op imot den, og en kan ikke bytte den til sig for kar av fint gull.

¹⁷Neprilygsta jai auksas ir krištolas ir negalima jos gauti už brangius aukso dirbinius.

¹⁸Koraller og krystall kan ikke engang nevnes, og det å eie visdom er bedre enn perler.

¹⁸Koralai ir perlai neverti minėti, nes išmintis brangesnė už rubinus.

¹⁹Etiopias topas kommer ikke op imot den; den kan ikke opveies med det reneste gull.

¹⁹Jai neprilygsta Etiopijos topazas, už gryną auksą jos nenupirksi.

²⁰Hvor kommer da visdommen fra? Og hvor har forstanden sin bolig?

²⁰Iš kur tad ateina išmintis ir kur supratimo šaltinis?

²¹Den er dulgt for alle levendes øine, den er skjult for himmelens fugler;

²¹Ji yra paslėpta gyvųjų akims, net padangių paukščiai jos nesuranda.

²²avgrunnen og døden sier: Bare et frasagn om den er kommet oss for øre.

²²Mirtis ir prapultis sako: ‘Mes girdėjome apie jos garsą’.

²³Gud kjenner veien til den, og han vet hvor den har sin bolig.

²³Dievas žino jos kelią ir vietą, kur ji yra.

²⁴For hans øie når til jordens ender; allting under himmelen ser han.

²⁴Jis stebi visus žemės kraštus ir mato po visu dangumi.

²⁵Da han fastsatte vindens vekt og gav vannet dets mål,

²⁵Jis pasveria vėją ir išmatuoja vandenis.

²⁶da han satte en lov for regnet og en vei for lynstrålen,

²⁶Jis nustatė lietui laiką ir nurodė žaibui kelią.

²⁷da så han visdommen og åpenbarte den, da lot han den stå frem og utforsket den.

²⁷Tada Jis matė ją ir paskelbė ją, paruošė ją ir ją išmėgino.

²⁸Og han sa til mennesket: Se, å frykte Herren, det er visdom, og å fly det onde er forstand.

²⁸Žmogui Jis pasakė: ‘Viešpaties baimė yra išmintis ir šalintis nuo pikta yra supratimas’ ”.