¹Og Job blev ved å fremføre sin visdomstale og sa:

¹Jobas tęsė savo palyginimą:

²Å, om jeg hadde det som i fordums måneder, som i de dager da Gud vernet om mig,

²“O kad aš būčiau kaip anksčiau, kaip tomis dienomis, kai Dievas mane saugojo.

³da hans lampe skinte over mitt hode, da jeg ved hans lys vandret gjennem mørket,

³Kai Jo žiburys švietė virš mano galvos ir prie Jo šviesos vaikščiojau tamsumoje,

⁴slik som jeg hadde det i min modne manndoms dager, da Guds vennskap hvilte over mitt telt,

⁴kai mano jaunystės dienomis Dievo paslaptis buvo virš mano palapinės.

⁵da den Allmektige ennu var med mig, og jeg hadde mine barn omkring mig,

⁵Kai Visagalis dar buvo su manimi ir mano vaikai buvo šalia manęs,

⁶da mine føtter badet sig i melk, og berget ved mitt hus lot bekker av olje strømme frem!

⁶kai ploviau kojas piene ir uolos liejo man aliejaus upes.

⁷Når jeg gikk op til porten i byen og inntok mitt sete på torvet,

⁷Kai išeidavau prie miesto vartų, kai aikštėje paruošdavau sau vietą,

⁸da drog de unge sig unda ved synet av mig, og de gråhårede reiste sig og blev stående;

⁸jaunuoliai, mane pamatę, slėpdavosi, o seniai atsikėlę stovėdavo,

⁹høvdinger lot være å tale og la hånden på sin munn;

⁹kunigaikščiai liaudavosi kalbėję ir užsidengdavo ranka savo burnas.

¹⁰de fornemme tidde stille, og deres tunge blev hengende ved ganen.

¹⁰Net kilmingieji nutildavo, ir jų liežuvis prilipdavo prie gomurio.

¹¹Enhver som hørte om mig, priste mig lykkelig, og hver den som så mig, gav mig lovord.

¹¹Kas mane matė ir girdėjo, kalbėjo gera apie mane ir man pritarė,

¹²For jeg berget armingen som ropte om hjelp, og den farløse som ingen hjelper hadde.

¹²nes aš išgelbėjau vargšą, prašantį pagalbos, ir našlaitį, kuris neturėjo kas jam padėtų.

¹³Den som var sin undergang nær, velsignet mig, og enkens hjerte fikk jeg til å juble.

¹³To, kuris būtų pražuvęs, palaiminimas pasiekė mane, ir aš suteikdavau džiaugsmo našlės širdžiai.

¹⁴Jeg klædde mig i rettferdighet, og den opslo sin bolig i mig; rettsinn bar jeg som kappe og hue.

¹⁴Teisumas man buvo rūbas, o teisingumas­apsiaustas ir vainikas galvai.

¹⁵Øine var jeg for den blinde, og føtter var jeg for den halte.

¹⁵Aš buvau akys aklam ir kojos raišam.

¹⁶En far var jeg for de fattige, og ukjente folks sak gransket jeg.

¹⁶Aš buvau tėvas beturčiams ir ištirdavau bylą, kurios nežinodavau.

¹⁷Jeg knuste den urettferdiges kjever og rev byttet bort fra hans tenner.

¹⁷Aš sulaužydavau nedorėlio žandikaulius ir iš jo dantų išplėšdavau grobį.

¹⁸Jeg tenkte da: I mitt rede skal jeg få dø, og mine dager skal bli tallrike som sand.

¹⁸Tuomet sakiau: ‘Mirsiu savo lizde, o mano dienų bus kaip smėlio.

¹⁹Min rot skal ligge åpen for vann, og nattens dugg skal falle på mine grener.

¹⁹Mano šaknys įleistos prie vandens, ir rasa vilgo mano šakas.

²⁰Min ære blir alltid ny, og min bue forynges i min hånd.

²⁰Mano garbė nesensta ir lankas mano rankoje tvirtėja’.

²¹Mig hørte de på, de ventet og lyttet i taushet til mitt råd.

²¹Žmonės klausė manęs ir laukdavo tylėdami mano patarimo.

²²Når jeg hadde talt, tok de ikke til orde igjen, og min tale dryppet ned over dem.

²²Po mano žodžių jie nebekalbėdavo, mano kalba krisdavo ant jų.

²³De ventet på min tale som på regn, de åpnet sin munn som for vårregn.

²³Jie laukdavo manęs kaip lietaus, plačiai išsižiodavo kaip per vėlyvąjį lietų.

²⁴Når de var motløse, smilte jeg til dem, og mitt åsyns lys kunde de ikke formørke.

²⁴Jei šypsodavausi jiems, jie netikėdavo, mano veido šviesos jie netemdydavo.

²⁵Fikk jeg lyst til å gå til dem, da satt jeg der som høvding og tronte som en konge i sin krigerskare, lik en som trøster de sørgende.

²⁵Aš parinkdavau jiems kelius ir sėdėjau garbingiausioje vietoje kaip karalius tarp kariuomenės, kaip verkiančiųjų guodėjas”.