¹Men nu ler de av mig, de som er yngre av år enn jeg, hvis fedre jeg aktet så ringe at jeg ikke vilde sette dem blandt mine fehunder.

¹“Dabar juokiasi iš manęs jaunesni už mane, kurių tėvų nebūčiau laikęs prie savo avių bandos šunų.

²Hvad hjelp kunde jeg også ha av dem, de som har mistet all manndomskraft?

²Kurių rankų stiprumas neturėjo vertės man, jie nesulaukė senatvės.

³De er uttæret av nød og sult; de gnager på den tørre mo, som allerede igår var ørk og øde;

³Dėl neturto ir bado visai nusilpę, jie bėgdavo į dykumą, tuščią ir apleistą.

⁴de plukker melde innunder buskene, og gyvelbuskens røtter er deres brød.

⁴Jie raudavo dilgėles iš pakrūmių ir kadagių šaknys buvo jų maistas.

⁵Fra menneskenes samfund jages de ut; folk roper efter dem som efter tyver.

⁵Jie būdavo varomi iš bendruomenės su triukšmu kaip vagys.

⁶I fryktelige kløfter må de bo, i huler i jord og berg.

⁶Jie gyveno kalnų pašlaitėse, žemės olose ir ant uolų,

⁷Mellem buskene skriker de, i neslekratt samler de sig,

⁷rinkdavosi tarp erškėčių ir šūkaudavo krūmuose.

⁸barn av dårer og æreløse folk, pisket ut av landet.

⁸Kvailių ir netikėlių vaikai, kuriuos iš krašto išveja.

⁹Og nu er jeg blitt til en spottesang og et ordsprog for dem.

⁹O dabar tapau priežodis jų dainose,

¹⁰De avskyr mig, holder sig langt borte fra mig, og mitt ansikt sparer de ikke for spytt;

¹⁰jie bjaurisi manimi, traukiasi nuo manęs ir nesidrovi spjauti man į veidą.

¹¹for de har løst sine tøiler og ydmyket mig, og bislet har de kastet av for mine øine.

¹¹Kadangi Jis atleido savo templę ir ištiko mane, jie taip pat nebesivaržo mano akivaizdoje.

¹²Ved min høire side reiser deres yngel sig; mine føtter støter de bort og legger sine ulykkesveier mot mig.

¹²Man iš dešinės pakyla gauja, stumia mane nuo kelio ir siekia mane sunaikinti.

¹³De bryter op min sti, de gjør hvad de kan for å ødelegge mig, de som selv ingen hjelper har.

¹³Jie išardo mano taką, apsunkina mano nelaimę, jie neturi pagalbininko.

¹⁴Som gjennem en vid revne kommer de; gjennem nedstyrtende murer velter de sig frem.

¹⁴Lyg pro plačią spragą įsiveržę, jie neša man pražūtį.

¹⁵Redsler har vendt sig mot mig, som stormen forfølger de min ære, og som en sky er min velferd faret bort.

¹⁵Mane apėmė baimė; jie persekiojo mano sielą kaip vėjas, ir mano laimė praeina kaip debesis.

¹⁶Og nu utøser min sjel sig i mig; trengsels dager holder mig fast.

¹⁶Dabar mano siela suvargusi ir mano dienos gausios kančių.

¹⁷Natten gjennemborer mine ben, så de faller av, og min verk og pine hviler ikke.

¹⁷Naktį man kaulus gelia ir skausmai nesiliauja.

¹⁸Ved Guds store kraft er det blitt slik med mig at min klædning ikke er til å kjenne igjen; den henger tett omkring mig som kraven på min underkjortel.

¹⁸Daug jėgų reikia man, kad pasikeisčiau drabužį, jis varžo mane kaip rūbo apykaklė.

¹⁹Han har kastet mig ut i skarnet, så jeg er blitt lik støv og aske.

¹⁹Jis įmetė mane į purvą, tapau kaip dulkės ir pelenai.

²⁰Jeg skriker til dig, men du svarer mig ikke; jeg står der, og du bare ser på mig.

²⁰Aš šaukiuosi Tavęs, bet Tu man neatsakai; stoviu, bet Tu nekreipi dėmesio į mane.

²¹Du er blitt grusom mot mig, med din sterke hånd forfølger du mig.

²¹Tu tapai man žiaurus, savo stipria ranka mane prislėgei.

²²Du løfter mig op i stormen, du lar mig fare avsted, og du lar mig forgå i dens brak;

²²Tu pakeli mane vėju ir blaškai, Tu išplėši mano nuosavybę.

²³for jeg vet at du fører mig til døden, til den bolig hvor alt levende samles.

²³Aš žinau, kad nuvesi mane į mirtį, į namus, skirtus visiems gyviesiems.

²⁴Dog, rekker ikke mennesket ut sin hånd når alt synker i grus? Skriker han ikke om hjelp når han er kommet i ulykke?

²⁴Tačiau Jis neištiesia rankos į kapą, nors jie šaukia pražūdami.

²⁵Gråt jeg ikke selv over den som hadde hårde dager? Sørget ikke min sjel over den fattige?

²⁵Ar aš neverkiau dėl kenčiančio, nesisielojau dėl vargšo?

²⁶For jeg ventet godt, men det kom ondt; jeg håpet på lys, men det kom mørke.

²⁶Aš ieškojau gero­gavau pikta; laukiau šviesos­atėjo tamsa.

²⁷Mine innvoller koker og er ikke stille; trengsels dager er kommet over mig.

²⁷Mano viduriai virė ir neturėjo poilsio, pasitiko mane vargo dienos.

²⁸Sort går jeg omkring, men ikke av solens hete; midt iblandt folk reiser jeg mig og roper om hjelp.

²⁸Aš vaikštinėju gedėdamas, nematydamas saulės; stoviu susirinkime ir šaukiu.

²⁹Jeg er blitt en bror av sjakaler og en stallbror av strutser.

²⁹Aš tapau broliu šakalams ir draugu stručiams.

³⁰Min hud er sort og faller av mig, og mine ben er brent av hete.

³⁰Mano oda pajuodusi, mano kaulai dega nuo karščio.

³¹Og min citar er blitt til sorg, og min fløite til gråt og klage.

³¹Mano arfa virto rauda, o mano fleita­verkiančiojo balsu”.