1Ingen er så djerv at han tør tirre den; hvem tør da sette sig op imot mig?
1“Ar gali pagauti leviataną kabliu ir užnerti virvę jam ant liežuvio?
2Hvem gav mig noget først, så jeg skulde gi ham vederlag? Alt under himmelen hører mig til.
2Ar gali perverti kabliu jo šnerves ir akstinu perdurti jo žiaunas?
3Jeg vil ikke tie om dens lemmer, om dens store styrke og dens fagre bygning.
3Ar jis maldaus tave, ar kalbės švelniais žodžiais?
4Hvem har dradd dens klædning av? Hvem tør komme innenfor dens dobbelte rad av tenner?
4Ar jis sudarys sutartį su tavimi ir tarnaus tau amžinai?
5Hvem har åpnet dens kjevers dør? Rundt om dens tenner er redsel.
5Ar gali žaisti su juo kaip su paukščiu ir jį pririšti savo mergaitėms?
6Stolte er skjoldenes rader; hvert av dem er tillukket som med et fast segl.
6Ar dėl jo tarsis žvejai ir pasidalins jį pirkliai?
7De ligger tett innpå hverandre, og ingen luft trenger inn imellem dem.
7Ar gali prismaigstyti strėlių į jo odą ir žeberklu persmeigti jo galvą?
8Det ene skjold henger fast ved det andre; de griper inn i hverandre og skilles ikke at.
8Jei paliesi jį ranka, atsiminsi ir daugiau to nebedarysi.
9Når den nyser, stråler det frem lys, og dens øine er som morgenrødens øielokk.
9Tuščia viltis jį nugalėti, nes vien į jį pažvelgus, baimė ima.
10Bluss farer ut av dens gap, gnister spruter frem.
10Niekas nedrįstų jo erzinti. Kas tad galėtų atsilaikyti prieš mane?
11Fra dens nesebor kommer røk som av en gryte som koker over siv.
11Kas davė man pirmas, kad jam atlyginčiau? Viskas po dangumi priklauso man.
12Dens ånde tender kull i brand, og luer går ut av dens gap.
12Neslėpsiu jo didybės, galios ir tobulos sandaros.
13På dens hals har styrken sin bolig, og angsten springer foran den.
13Kas atidengs jo drabužio kraštą? Kas sieks tarp jo dantų?
14Dens doglapper sitter fast; de er som støpt på den og rører sig ikke.
14Kas jį pražiodys? Jo dantys baisūs.
15Dens hjerte er fast som sten, fast som den underste kvernsten.
15Jis didžiuojasi savo žvynais, kurie sutvirtinti lyg antspaudu.
16Når den hever sig, gruer helter; av redsel mister de sans og samling.
16Jie taip arti vienas kito, kad nė oras nepatenka į jų tarpą.
17Rammes den med sverd, så biter det ikke på den, heller ikke lanse, pil eller kastespyd.
17Jie vienas su kitu neatskiriamai sujungti.
18Den akter jern som strå, kobber som ormstukket tre.
18Nuo jo čiaudėjimo blykčioja žaibai, jo akys spindi lyg aušra.
19Buens sønn* jager den ikke på flukt; slyngens stener blir som halm for den. / {* pilen.}
19Iš jo nasrų eina ugnis, skraido ugnies kibirkštys.
20Stridsklubber aktes som halm, og den ler av det susende spyd.
20Iš jo šnervių kyla garai kaip iš verdančio katilo.
21På dens buk sitter skarpe skår, den gjør spor i dyndet som efter en treskeslede.
21Jo kvapas uždega anglis, liepsna veržiasi iš jo nasrų.
22Den får dypet til å koke som en gryte; den får havet til å skumme som en salvekokers kjele.
22Jo jėga sprande; jo išvaizda baugina.
23Efter den lyser dens sti; dypet synes å ha sølvhår.
23Jo kūno dalys tvirtai sujungtos, jos nepajudinamos.
24Det er intet på jorden som er herre over den; den er skapt til ikke å reddes.
24Širdis jo kieta kaip akmuo, tvirta kaip apatinė girnų pusė.
25Alt som er høit, ser den i øiet; den er en konge over alle stolte dyr.
25Prieš jį dreba galiūnai, išgąsdinti pasitraukia.
26Nei kardu, nei strėle ar ietimi jo nesužeisi.
27Geležis jam kaip šiaudai, varis kaip supuvęs medis.
28Strėlės jo negąsdina, mėtyklės akmenys jam tik pelai.
29Lazdos jam kaip ražienos, jis juokiasi iš švilpiančių iečių.
30Po juo aštrūs akmenys, ant aštrių šukių jis guli kaip ant dumblo.
31Jis užvirina gelmę kaip puodą, jūrą padaro kaip tepalų puodą.
32Jam nuplaukus, lieka šviesus takas, gelmė atrodo pražilusi.
33Žemėje nėra jam lygaus; jis nepažįsta baimės.
34Jis žiūri į viską iš aukšto; jis karalius visų išdidumo vaikų”.