¹En bønn av en elendig, når han vansmekter og utøser sin sorg for Herrens åsyn.

¹Viešpatie, išgirsk mano maldą, ir mano šauksmas tepasiekia Tave.

²Herre, hør min bønn og la mitt rop komme til dig!

²Neslėpk savo veido nuo manęs tą dieną, kai esu varge. Palenk į mane savo ausį, kai šaukiuosi, skubėk man atsakyti.

³Skjul ikke ditt åsyn for mig på den dag jeg er i nød! Bøi ditt øre til mig! På den dag jeg roper, skynd dig å svare mig!

³Mano dienos pranyksta kaip dūmai, mano kaulai kaip židinys dega.

⁴For mine dager er faret bort som en røk, og mine ben er forbrent som en brand.

⁴Kaip pakirsta žolė mano širdis džiūsta; aš pamirštu valgyti.

⁵Mitt hjerte er stukket som en urt og fortørket; for jeg har glemt å ete mitt brød.

⁵Nuo skaudžių aimanų oda prilipo prie mano kaulų.

⁶For mine lydelige sukks skyld henger mine ben ved mitt kjøtt.

⁶Esu panašus į dykumų pelikaną, į pelėdą griuvėsiuose.

⁷Jeg ligner pelikanen i ørkenen, jeg er som uglen på øde steder.

⁷Nemiegu ir esu vienišas kaip paukštis ant stogo.

⁸Jeg våker og er blitt som en enslig fugl på taket.

⁸Priešai mane užgaulioja, ir mano vardas jiems tapo keiksmažodžiu.

⁹Hele dagen spotter mine fiender mig; de som raser mot mig, sverger ved mig*. / {* JES 65, 15.}

⁹Pelenus valgau kaip duoną ir su ašaromis maišau savo gėrimą

¹⁰For jeg eter aske som brød og blander min drikk med gråt

¹⁰dėl Tavo rūstybės ir pykčio, nes Tu mane pakėlei ir nubloškei žemėn.

¹¹for din vredes og din harmes skyld; for du har løftet mig op og kastet mig bort.

¹¹Mano dienos yra tartum ištįsęs šešėlis, ir aš lyg žolė džiūstu.

¹²Mine dager er som en hellende skygge, og selv visner jeg som en urt.

¹²Bet Tu, Viešpatie, pasiliksi per amžius; Tave minės visos kartos.

¹³Men du, Herre, du troner til evig tid, og ditt minne varer fra slekt til slekt.

¹³Tu pakilsi ir pasigailėsi Siono, nes atėjo metas jam suteikti malonę.

¹⁴Du vil reise dig, du vil forbarme dig over Sion; for det er tiden til å være det nådig, timen er kommet.

¹⁴Tavo tarnams jo akmenys meilūs, jiems gaila jo dulkių.

¹⁵For dine tjenere elsker dets stener, og de ynkes over dets støv.

¹⁵Tavo vardo, Viešpatie, bijos pagonys ir Tavo šlovės­pasaulio karaliai.

¹⁶Og hedningene skal frykte Herrens navn, og alle jordens konger din herlighet.

¹⁶Kai Viešpats atstatys Sioną, Jis pasirodys savo šlovėje;

¹⁷For Herren har bygget Sion, han har åpenbaret sig i sin herlighet.

¹⁷apleistųjų maldas Jis išklausys, jų prašymų nepaniekins.

¹⁸Han har vendt sig til de hjelpeløses bønn, og han har ikke foraktet deres bønn.

¹⁸Tai tebūna užrašyta ateisiančiai kartai, kad tauta, kuri bus sukurta, girtų Viešpatį.

¹⁹Dette skal bli opskrevet for den kommende slekt, og det folk som skal skapes, skal love Herren.

¹⁹Iš savo šventos aukštybės Viešpats pažvelgė žemyn, iš dangaus pažiūrėjo į žemę,

²⁰For han har sett ned fra sin hellige høide, Herren har fra himmelen skuet til jorden

²⁰kad išgirstų belaisvių dejones, išlaisvintų mirčiai skirtuosius,

²¹for å høre den fangnes sukk, for å løse dødens barn,

²¹kad Sione būtų skelbiamas Viešpaties vardas ir girtų Jį Jeruzalėje,

²²forat de i Sion skal forkynne Herrens navn og hans pris i Jerusalem,

²²kai susiburs karalystės ir tautos tarnauti Viešpačiui.

²³når de samler sig, folkeslagene og rikene, for å tjene Herren.

²³Jis susilpnino mane kelionėje, sutrumpino mano gyvenimo dienas.

²⁴Han har bøiet min kraft på veien, han har forkortet mine dager.

²⁴Aš sakiau: “Mano Dieve, neatimk manęs įpusėjus mano amžiui, Tavo metai tęsiasi per visas kartas.

²⁵Jeg sier: Min Gud, ta mig ikke bort midt i mine dager! Dine år varer fra slekt til slekt.

²⁵Kadaise Tu sukūrei žemę ir dangūs yra Tavo rankų darbas.

²⁶Fordum grunnfestet du jorden, og himlene er dine henders gjerning.

²⁶Jie pražus, bet Tu pasiliksi. Jie visi susidėvės kaip drabužis, kaip rūbą juos pakeisi, ir jie bus pakeisti.

²⁷De skal forgå, men du blir stående; de skal alle eldes som et klæde, som et klædebon omskifter du dem, og de omskiftes,

²⁷Bet Tu esi tas pats ir Tavo metai nesibaigs.

²⁸men du er den samme, og dine år får ingen ende.

²⁸Tavo tarnų vaikai gyvens ir jų palikuonys įsitvirtins Tavo akivaizdoje”.

²⁹Dine tjeneres barn skal bo i ro, og deres avkom skal stå fast for ditt åsyn.