1Av David. Min sjel, lov Herren, og alt som i mig er, love hans hellige navn!
1Laimink, mano siela, Viešpatį, ir visa, kas yra manyje, Jo šventą vardą.
2Min sjel, lov Herren og glem ikke alle hans velgjerninger!
2Laimink, mano siela, Viešpatį ir neužmiršk visų Jo geradarysčių.
3Han som forlater all din misgjerning, som læger alle dine sykdommer,
3Jis atleidžia visas tavo kaltes ir gydo visas tavo ligas.
4han som forløser ditt liv fra graven, som kroner dig med miskunnhet og barmhjertighet,
4Jis išperka tavo gyvybę iš pražūties ir savo malone bei gailestingumu tave vainikuoja.
5han som metter din sjel* med det som godt er, så du blir ung igjen likesom ørnen**. / {* eg. din pryd.} / {** når den skifter sin ham.}
5Jis pasotina geru tavo burną, ir atsinaujina tavo jaunystė kaip erelio.
6Herren gjør rettferd og rett mot alle undertrykte.
6Viešpats vykdo teisybę ir teismą prispaustiesiems.
7Han kunngjorde sine veier for Moses, sine gjerninger for Israels barn.
7Jis savo kelius apreiškė Mozei, ir Izraelio vaikai matė Jo darbus.
8Herren er barmhjertig og nådig, langmodig og rik på miskunnhet.
8Gailestingas ir maloningas yra Viešpats, lėtas pykti ir turtingas gailestingumo.
9Han går ikke alltid i rette og gjemmer ikke på vrede evindelig.
9Ne visados Jis barasi ir ne amžinai rūstauja.
10Han gjør ikke med oss efter våre synder og gjengjelder oss ikke efter våre misgjerninger.
10Jis nepasielgė su mumis pagal mūsų kaltes ir neatlygino mums pagal mūsų nuodėmes.
11For så høi som himmelen er over jorden, er hans miskunnhet mektig over dem som frykter ham.
11Kaip dangus yra aukštai virš žemės, taip didis yra Jo gailestingumas tiems, kurie Jo bijo.
12Så langt som øst er fra vest, lar han våre misgjerninger være langt fra oss.
12Kaip toli nuo rytų yra vakarai, taip Jis atitolino nuo mūsų nuodėmes.
13Som en far forbarmer sig over sine barn, forbarmer Herren sig over dem som frykter ham.
13Kaip tėvas pasigaili vaikų, taip Viešpats gailisi tų, kurie Jo bijo.
14For han vet hvorledes vi er skapt, han kommer i hu at vi er støv.
14Jis mūsų prigimtį žino, atsimena, kad esame dulkės.
15Et menneskes dager er som gresset; som blomsten på marken, således blomstrer han.
15Žmogaus dienos yra kaip žolė, kaip lauko gėlė jis pražysta.
16Når vinden farer over ham, er han ikke mere, og hans sted kjenner ham ikke mere.
16Vos tik papūtė vėjas, jo nebėra, jo vieta jo nebepažįsta.
17Men Herrens miskunnhet er fra evighet og inntil evighet over dem som frykter ham, og hans rettferdighet mot barnebarn,
17Bet Viešpaties gailestingumas per amžius tiems, kurie Jo bijo, ir Jo teisumas lieka vaikų vaikams tų,
18mot dem som holder hans pakt, og dem som kommer hans bud i hu, så de gjør efter dem.
18kurie Jo sandoros laikosi, atsimena Jo įsakymus ir vykdo juos.
19Herren har reist sin trone i himmelen, og hans rike hersker over alle ting.
19Viešpats danguje pastatė savo sostą, Jo karališka valdžia valdo viską.
20Lov Herren, I hans engler, I veldige i makt, som fullbyrder hans ord, idet I adlyder hans ords røst!
20Laiminkite Viešpatį jūs, angelai, galingi jėga, kurie vykdote Jo žodį, Jo balsą išgirdę.
21Lov Herren, alle hans hærskarer, I hans tjenere som gjør hans vilje!
21Laimink Viešpatį, Jo kareivija, Jo tarnai, kurie vykdote Jo valią.
22Lov Herren, alle hans gjerninger, på alle steder hvor han hersker! Min sjel, lov Herren!
22Laiminkite Viešpatį, visi kūriniai visoje Jo viešpatystėje. Laimink, mano siela, Viešpatį!