¹En sang ved festreisene. Av det dype kaller jeg på dig, Herre!

¹Iš gilybės šaukiuos Tavęs, Viešpatie!

²Herre, hør min røst, la dine ører akte på mine inderlige bønners røst!

²Viešpatie, išgirsk mano balsą! Tegul Tavo ausys išgirsta mano maldavimus.

³Dersom du, Herre, vil gjemme på misgjerninger, Herre, hvem kan da bli stående?

³Viešpatie, jei Tu neatleisi kalčių, kas, Viešpatie, išsilaikys?

⁴For hos dig er forlatelsen, forat du må fryktes.

⁴Bet Tu atleidi nuodėmes, kad Tavęs bijotų.

⁵Jeg bier efter Herren, min sjel bier, og jeg venter på hans ord.

⁵Tu esi mano viltis, Viešpatie, mano siela Tavo žodžiu viliasi.

⁶Min sjel venter på Herren mere enn vektere på morgenen, vektere på morgenen.

⁶Mano siela laukia Viešpaties labiau, kaip sargybiniai laukia ryto.

⁷Vent på Herren, Israel! For hos Herren er miskunnheten, og megen forløsning er hos ham,

⁷Tegu Izraelis viliasi Viešpačiu, nes Viešpats yra gailestingas ir Jo išvadavimas didis.

⁸og han skal forløse Israel fra alle dets misgjerninger.

⁸Jis išvaduos Izraelį iš visų jo nedorybių.