¹En sang ved festreisene. Meget har de trengt mig fra min ungdom av - så sie Israel -

¹Jie vargino mane nuo pat jaunystės,­tesako Izraelis,­

²meget har de trengt mig fra min ungdom av; men de har ikke fått overhånd over mig.

²jie vargino mane nuo pat jaunystės, tačiau nenugalėjo.

³Min rygg har plogmenn pløid, de har gjort sine furer lange.

³Artojai ant mano nugaros arė, išvarydami ilgas vagas.

⁴Herren er rettferdig, han har avhugget de ugudeliges rep.

⁴Bet teisusis Viešpats nedorėlių pančius sutraukė.

⁵De skal bli til skamme og vike tilbake alle de som hater Sion,

⁵Tesusigėsta ir pasitraukia visi, kurie nekenčia Siono.

⁶de skal bli som gress på takene, som er visnet før det blir rykket op:

⁶Tebūna jie kaip stogo žolė, kuri, dar neužaugusi, nuvysta;

⁷Høstmannen fyller ikke sin hånd, ei heller den som binder kornbånd, sitt fang.

⁷nesusirenka iš jos net sauja pjovėjui nei mažiausias pėdas rišėjui.

⁸Og de som går forbi, sier ikke: Herrens velsignelse være over eder, vi velsigner eder i Herrens navn!

⁸Praeiviai, eidami pro šalį, nesako jiems: “Tepalaimina tave Viešpats. Mes laiminame tave Viešpaties vardu”.