¹Lov Herren! For det er godt å lovsynge vår Gud, det er liflig, lovsang sømmer sig.

¹Girkite Viešpatį! Gera giedoti gyrių mūsų Dievui, labai malonu girti Jį!

²Herren bygger Jerusalem, de bortdrevne av Israel samler han.

²Viešpats atstato Jeruzalės miestą, Izraelio tremtinius surenka.

³Han helbreder dem som har et sønderknust hjerte, og forbinder deres smertefulle sår.

³Jis gydo sudužusias širdis, žaizdas jų sutvarsto.

⁴Han fastsetter stjernenes tall, han gir dem alle navn.

⁴Jis žvaigždes suskaičiuoja, jas visas vardais vadina.

⁵Vår Herre er stor og rik på kraft; på hans forstand er det intet mål.

⁵Didis ir galingas yra Viešpats, Jo išmintis begalinė.

⁶Herren holder de saktmodige oppe, bøier de ugudelige ned til jorden.

⁶Romiuosius pakelia Viešpats, o nedorėlius partrenkia ant žemės.

⁷Svar Herren med takksigelse, lovsyng vår Gud til citar,

⁷Padėkos giesmes Viešpačiui giedokite, skambinkite mūsų Viešpačiui arfa!

⁸ham som dekker himmelen med skyer, som lager regn for jorden, som lar gress spire frem på fjellene!

⁸Jis debesimis uždengia dangų, žemei paruošia lietų, augina žolę kalnuose.

⁹Han gir feet dets føde, ravneungene som roper.

⁹Jis teikia žvėrims maistą, jaunus varniukus pamaitina.

¹⁰Han har ikke lyst til hestens styrke, han har ikke behag i mannens ben.

¹⁰Ne žirgo stiprumu Jis gėrisi ir ne žmogaus kojos Jam patinka.

¹¹Herren har behag i dem som frykter ham, som venter på hans miskunnhet.

¹¹Viešpats gėrisi tais, kurie Jo bijo, kurie viliasi Jo gailestingumu.

¹²Pris Herren, Jerusalem, lov din Gud, Sion!

¹²Girk, Jeruzale, Viešpatį! Savo Dievą girk, Sione!

¹³For han har gjort dine portstenger faste, han har velsignet dine barn i dig.

¹³Jis sustiprino tavo vartų sklendes, tavo vaikus palaimino.

¹⁴Han er den som gir dine grenser fred, metter dig med den beste hvete.

¹⁴Tavo krašte Jis duoda taiką, geriausiais kviečiais tave pasotina.

¹⁵Han er den som sender sin tale til jorden; såre hastig løper hans ord.

¹⁵Jis siunčia įsakymą žemei, labai sparčiai Jo žodis atskrieja.

¹⁶Han er den som gir sne som ull, strør ut rim som aske.

¹⁶Jis sniegą kaip vilną duoda, šerkšną lyg pelenus barsto.

¹⁷Han kaster sin is ut som småstykker; hvem kan stå for hans kulde?

¹⁷Ledus kaip duonos trupinius beria, sustingsta vanduo nuo Jo šalčio.

¹⁸Han sender sitt ord og smelter dem; han lar sin vind blåse, da rinner vannene.

¹⁸Jam žodį pasiuntus, ledas sutirpsta; kai vėjus paleidžia, vandenys teka.

¹⁹Han kunngjorde Jakob sitt ord, Israel sine bud og sine lover;

¹⁹Jokūbui savo žodį Jis paskelbė, Izraeliui savo nuostatus ir sprendimus.

²⁰så har han ikke gjort mot noget hedningefolk, og lover* kjenner de ikke. Halleluja! / {* d.e. Guds lover.}

²⁰Kitoms tautoms Jis to nepadarė, nė viena nepažino Jo sprendimų. Girkite Viešpatį!