1Av David. Hjelp mig til min rett, Herre! for jeg har vandret i min uskyld, og på Herren stoler jeg uten å vakle.
1Viešpatie, pateisink mane, nes esu nekaltas; Viešpačiu pasitikėjau, todėl nesvyruosiu.
2Prøv mig, Herre, og gransk mig, ransak mine nyrer og mitt hjerte!
2Viešpatie, išmėgink ir išbandyk mane, ištirk mano širdį ir inkstus.
3For din miskunnhet er for mine øine, og jeg vandrer i din trofasthet.
3Tavo malonė yra mano akyse, ir aš vaikščiojau Tavo tiesoje.
4Jeg sitter ikke hos løgnere og kommer ikke sammen med listige folk.
4Nesėdžiu su klastingaisiais, nesilankau pas apsimetėlius.
5Jeg hater de ondes forsamling og sitter ikke hos de ugudelige.
5Nekenčiu piktadarių draugystės ir nesėdžiu su nedorėliais.
6Jeg tvetter mine hender i uskyld og vil gjerne ferdes om ditt alter, Herre,
6Nekaltume plaunu savo rankas ir lankau Tavo aukurą, Viešpatie,
7for å synge med lovsangs røst og fortelle alle dine undergjerninger.
7kad garsiai giedočiau padėkos giesmę ir skelbčiau Tavo nuostabius darbus.
8Herre, jeg elsker ditt huses bolig, det sted hvor din herlighet bor.
8Viešpatie, mėgstu Tavo namų buveinę, vietą, kur Tavo garbė gyvena.
9Rykk ikke min sjel bort med syndere eller mitt liv med blodgjerrige menn,
9Neatimk mano sielos su nusidėjėliais ir mano gyvenimo su kraujo trokštančiais.
10som har skam i sine hender og sin høire hånd full av bestikkelse!
10Jų rankose nusikaltimas, jų dešinė pilna kyšių.
11Men jeg vandrer i min uskyld; forløs mig og vær mig nådig!
11Tačiau aš elgiuosi nekaltai. Atpirk mane ir būk man gailestingas.
12Min fot står på jevn jord; i forsamlingene skal jeg love Herren.
12Mano koja stovi lygioje vietoje; aš susirinkimuose Viešpatį girsiu.