¹Av David. Til dig, Herre, løfter jeg min sjel.

¹Viešpatie, į Tave keliu savo sielą.

²Min Gud, til dig har jeg satt min lit; la mig ikke bli til skamme, la ikke mine fiender fryde sig over mig!

²Mano Dieve, pasitikiu Tavimi. Tenebūsiu sugėdintas, tenedžiūgaus dėl manęs mano priešas.

³Ja, ingen av dem som bier på dig, skal bli til skamme; de skal bli til skamme som er troløse uten årsak.

³Te nė vienas, kuris laukia Tavęs, nebūna sugėdintas, tebūna sugėdinti tie, kurie nusikalsta be priežasties.

⁴Herre, la mig kjenne dine veier, lær mig dine stier!

⁴Viešpatie, parodyk man savąjį kelią, pamokyk mane savo takų.

⁵Led mig frem i din trofasthet og lær mig! for du er min frelses Gud, på dig bier jeg hele dagen.

⁵Vesk mane savo tiesa ir mokyk, nes Tu esi mano išgelbėjimo Dievas, laukiu Tavęs visą dieną.

⁶Herre, kom din barmhjertighet i hu og din miskunnhets gjerninger! for de er fra evighet.

⁶Viešpatie, atsimink gailestingumą ir malones, kurios yra nuo amžių.

⁷Kom ikke min ungdoms synder og mine misgjerninger i hu! Kom mig i hu efter din miskunnhet for din godhets skyld, Herre!

⁷Užmiršk mano jaunystės kaltes ir nedorybes. O Viešpatie, atmink mane dėl savo gerumo, pagal savo gailestingumą.

⁸Herren er god og rettvis; derfor lærer han syndere veien.

⁸Geras ir teisus yra Viešpats, todėl nusidėjėliams kelią parodo.

⁹Han leder de saktmodige i det som rett er, og lærer de saktmodige sin vei.

⁹Romiųjų mintis kreipia į tiesą, savo kelių moko nuolankiuosius.

¹⁰Alle Herrens stier er miskunnhet og trofasthet imot dem som holder hans pakt og hans vidnesbyrd.

¹⁰Visi Viešpaties takai yra gailestingumas ir tiesa tiems, kurie laikosi Jo sandoros ir įsakymų.

¹¹For ditt navns skyld, Herre, forlat mig min misgjerning! for den er stor.

¹¹Atleisk mano kaltę, Viešpatie, dėl savo vardo, nes ji yra didelė.

¹²Hvem er den mann som frykter Herren? Ham lærer han den vei han skal velge.

¹²Žmogų, kuris bijo Viešpaties, Jis mokys pasirinkti kelią.

¹³Hans sjel skal stadig ha det godt, og hans avkom skal arve landet.

¹³Jis pats gyvens laimingai, o jo vaikai paveldės kraštą.

¹⁴Herren har fortrolig samfund med dem som frykter ham, og hans pakt skal bli dem kunngjort.

¹⁴Viešpaties paslaptis su tais, kurie Jo bijo, jiems Jis apreikš savo sandorą.

¹⁵Mine øine er alltid vendt til Herren, for han drar mine føtter ut av garnet.

¹⁵Visada mano akys į Viešpatį krypsta­Jis mano kojas išpainios iš pinklių.

¹⁶Vend dig til mig og vær mig nådig! for jeg er enslig og elendig.

¹⁶Pažvelk į mane ir pasigailėk manęs, nes esu vienišas ir suvargęs.

¹⁷Mitt hjertes angst har de* gjort stor; før mig ut av mine trengsler! / {* d.e. mine fiender.}

¹⁷Mano širdies vargų pagausėjo, išvesk mane iš bėdų.

¹⁸Se min elendighet og min nød, og forlat mig alle mine synder!

¹⁸Pažvelk į mano vargą bei skausmą ir atleisk visas mano nuodėmes.

¹⁹Se mine fiender, de er mange, og de hater mig med urettferdig hat.

¹⁹Matai, kaip daug mano priešų, kaip baisiai manęs jie nekenčia.

²⁰Bevar min sjel og redd mig, la mig ikke bli til skamme! for jeg tar min tilflukt til dig.

²⁰Saugok mano sielą ir gelbėk mane, kad nebūčiau sugėdintas, nes pasitikiu Tavimi.

²¹La uskyld og opriktighet verge mig! for jeg bier på dig.

²¹Nekaltumas ir teisumas tesaugo mane, nes aš laukiu Tavęs!

²²Forløs, Gud, Israel av alle dets trengsler!

²²Dieve, išgelbėk Izraelį iš visų nelaimių!