1En salme av David, da han flydde for Absalom, sin sønn.
1Viešpatie, kiek daug yra mane varginančių, daug tų, kurie sukyla prieš mane.
2Herre, hvor mange mine fiender er! Mange reiser sig imot mig.
2Apie mane daugelis kalba: “Nėra jam pagalbos Dieve”.
3Mange sier til min sjel: Det er ingen frelse for ham hos Gud. Sela*. / {* et musikalsk uttrykk.}
3Bet Tu, Viešpatie, esi mano skydas ir mano šlovė. Tu pakeli mano galvą.
4Men du, Herre, er et skjold omkring mig, min ære og den som opløfter mitt hode!
4Aš Viešpaties garsiai šaukiausi, ir Jis išgirdo nuo savo šventojo kalno.
5Høit ropte jeg til Herren, og han svarte mig fra sitt hellige berg. Sela.
5Aš atsiguliau ir užmigau, ir vėl pabudau, nes Viešpats mane palaikė.
6Jeg la mig og sov inn, jeg våknet; for Herren støtter mig.
6Nebijosiu dešimčių tūkstančių žmonių, kurie sustoja aplinkui mane.
7Jeg frykter ikke for titusener av folk, som har lagt sig mot mig rundt omkring.
7Viešpatie, kelkis, gelbėk mane, mano Dieve! Tu smogei mano priešams į žiauną, sutrupinai bedieviams dantis.
8Reis dig, Herre, frels mig, min Gud! For du har slått alle mine fiender på kinnbenet, du har sønderbrutt de ugudeliges tenner.
8Viešpatyje yra išgelbėjimas! Palaimink savąją tautą!
9Herren hører frelsen til; over ditt folk være din velsignelse! Sela.