1Hvorfor larmer hedningene og grunder folkene på det som fåfengt er?
1Kodėl pagonys siaučia ir tautos tuščias užmačias rezga?
2Jordens konger reiser sig, og fyrstene rådslår sammen mot Herren og mot hans salvede:
2Sukyla žemės karaliai, valdovai sąmokslus rengia prieš Viešpatį ir Jo pateptąjį.
3La oss sprenge deres bånd og kaste deres rep av oss!
3Jie sako: “Sutraukykime jų pančius, nusimeskime jų virves”.
4Han som troner i himmelen, ler, Herren spotter dem.
4Tas, kuris danguje sėdi, juoksis, Viešpats tyčiosis iš jų.
5Så taler han til dem i sin vrede, og i sin harme forferder han dem:
5Tada Jis rūsčiai prabils ir išgąsdins juos savo įniršiu:
6Og jeg har dog innsatt min konge på Sion, mitt hellige berg!
6“Aš pastačiau savo karalių Sione, savo šventajame kalne”.
7Jeg vil kunngjøre hvad fastsatt er: Herren sa til mig: Du er min sønn, jeg har født dig idag.
7Aš paskelbsiu nutarimą, kurį Viešpats man pasakė: “Tumano Sūnus, šiandien Tave pagimdžiau.
8Begjær av mig! Så vil jeg gi dig hedningene til arv og jordens ender til eie.
8Prašyk, ir duosiu Tau paveldėti pagonis, pavesiu Tau visus žemės pakraščius,
9Du skal knuse dem med jernstav; som en pottemakers kar skal du sønderslå dem.
9geležine lazda juos tramdysi, kaip molio indus juos daužysi”.
10Og nu, I konger, gå viselig frem! La eder advare, I dommere på jorden!
10Taigi dabar, karaliai, būkite išmintingi, pasimokykite, žemės teisėjai.
11Tjen Herren med frykt og juble med beven!
11Tarnaukite Viešpačiui su baime, džiaukitės drebėdami.
12Kyss* Sønnen, forat han ikke skal bli vred, og I gå til grunne på veien! For snart kunde hans vrede optendes. Salige er alle de som tar sin tilflukt til ham**. / {* d.e. hyld, 1SA 10, 1.} / {** SLM 34, 9; 84, 13.}
12Bučiuokite Sūnų, kad Jis nerūstautų ir nežūtumėte kelyje, Jo rūstybei staiga užsidegus. Palaiminti visi, kurie Juo pasitiki.