1Av David. Trett, Herre, med dem som tretter med mig! Strid mot dem som strider mot mig!
1Viešpatie, apgink mano bylą nuo tų, kurie mane kaltina; kovok su tais, kurie kovoja prieš mane!
2Grip skjold og verge og reis dig til hjelp for mig!
2Paimk mažąjį ir didįjį skydą ir man padėk!
3Dra spydet frem og steng veien for mine forfølgere! Si til min sjel: Jeg er din frelse!
3Ištrauk ietį ir atsistok prieš mano persekiotojus. Tark mano sielai: “Aš tavo išgelbėjimas”.
4La dem blues og bli til skamme som står mig efter livet! La dem vike tilbake med skam som tenker ondt imot mig!
4Tebūna sugėdinti ir pažeminti, kurie kėsinasi į mano gyvybę. Tesitraukia atgal suglumę, kurie nori man pakenkti.
5La dem bli som agner for vinden, og Herrens engel støte dem bort!
5Tebūna jie kaip pelai prieš vėją, Viešpaties angelui papūtus.
6La deres vei bli mørk og glatt, og Herrens engel forfølge dem!
6Tebūna jų kelias tamsus ir slidus ir Viešpaties angelas juos tepersekioja.
7For uten årsak har de lønnlig gjort i stand sin garngrav* for mig, uten årsak har de gravd en grav for mitt liv. / {* d.e. med garn dekket grav.}
7Be priežasties jie slaptai man spendė pinkles, iškasė duobę mano sielai.
8La ødeleggelse komme over ham, uten at han merker det, og la hans garn som han lønnlig har utlagt, fange ham, la ham falle i det til sin ødeleggelse!
8Tegul jie netikėtai žūva, tegul jie patys įkliūva į paspęstas pinkles, teįkrinta į pražūtį.
9Da skal min sjel glede sig i Herren, fryde sig i hans frelse;
9Mano siela džiaugsis Viešpačiu, džiūgaus dėl Jo pagalbos.
10alle mine ben skal si: Herre, hvem er som du, du som frir den elendige fra den som er ham for sterk, og den elendige og fattige fra den som plyndrer ham?
10Visi mano kaulai šauks: “Viešpatie, kas yra Tau lygus? Kas išlaisvina silpnąjį iš stipresnio už jį, vargšą iš plėšiko?”
11Der opstår urettferdige vidner, de spør mig om det jeg ikke vet.
11Pakilo klastingi liudytojai, kaltino mane tuo, kuo aš nenusikaltau.
12De gjengjelder mig godt med ondt; min sjel er forlatt.
12Jie atlygino man piktu už gera, apiplėšdami mano sielą.
13Og jeg, jeg klædde mig i sørgeklær, da de var syke; jeg plaget min sjel med faste, og min bønn vendte tilbake til min barm*. / {* d.e. jeg bad med hodet bøid mot mitt bryst.}
13Jiems sergant, ašutine vilkėjau; žeminau savo sielą pasninku, palenkęs galvą meldžiausi.
14Jeg gikk omkring, som om det var min venn, min bror; jeg gikk nedbøiet i sørgeklær som en som sørger over sin mor.
14Elgiausi, lyg jie būtų man draugai ar broliai. Vaikščiojau nusiminęs, tartum gedėdamas motinos.
15Men nu da jeg vakler, gleder de sig og flokker sig sammen; skarns-folk flokker sig om mig uten at jeg visste det; de sønderriver* og hviler ikke. / {* d.e. de søker å frarøve mig mitt gode navn og rykte.}
15Bet kai aš susvyravau, jie džiaugėsi ir susibūrė prieš mane; puolėjai susibūrė prieš mane man nežinant ir drasko mane be paliovos.
16Som skamløse som spotter for et stykke brød, skjærer de tenner imot mig.
16Veidmainiškai tyčiojasi iš manęs, griežia dantimis prieš mane.
17Herre, hvor lenge vil du se til? Fri min sjel ut fra deres ødeleggelser, mitt eneste fra de unge løver.
17Viešpatie, ar ilgai dar žiūrėsi? Išgelbėk mano sielą nuo pražūties, mano vienintelę nuo riaumojančių liūtų.
18Jeg vil prise dig i en stor forsamling, love dig blandt meget folk.
18Tau dėkosiu dideliame susirinkime, girsiu Tave minioje.
19La ikke dem glede sig over mig, som uten grunn er mine fiender! La ikke dem som hater mig uten årsak, blinke med øiet!
19Tegul nesidžiaugia be pagrindo mano priešai, tenemirksi akimis tie, kurie nekenčia manęs be priežasties.
20For de taler ikke fred, men optenker svik mot de stille i landet.
20Jie nekalba apie taiką. Jie kuria klastingus planus prieš krašto taikiuosius.
21Og de lukker sin munn vidt op imot mig, de sier: Ha, ha! Der ser vårt øie!
21Jie išsižioję rėkia: “Taip, taip, mes matėme tai savo akimis!”
22Du ser det, Herre, ti ikke! Herre, vær ikke langt borte fra mig!
22Viešpatie, Tu tai mateinetylėk! Viešpatie, nebūk toli nuo manęs!
23Våkn op og bli våken for å gi mig rett, min Gud og Herre, for å føre min sak!
23Sujudėk, pakilk ginti mano bylą, mano Viešpatie ir mano Dieve.
24Døm mig efter din rettferdighet, Herre min Gud, og la dem ikke glede sig over mig!
24Viešpatie, mano Dieve, teisk mane, vadovaudamasis savo teisumu, neleisk jiems džiaugtis dėl manęs.
25La dem ikke si i sitt hjerte: Ha! Efter ønske! La dem ikke si: Vi har opslukt ham!
25Tenemano jie savo širdyje: “O! To mes ir siekėme!” Tenesako: “Mes jį prarijome!”
26La alle dem få skam og bli til skamme som gleder sig ved min ulykke! La dem som ophøier sig over mig, klæs i skam og skjensel!
26Tesusigėsta ir teparausta visi, kurie džiaugiasi mano nelaime. Gėda ir panieka tebūna aprengti tie, kurie didžiuojasi prieš mane.
27La dem juble og glede sig som unner mig min rett, og la dem alltid si: Høilovet være Herren, som unner sin tjener at det går ham vel!
27Tegul šaukia iš džiaugsmo ir linksminasi tie, kurie mane užtaria ir tegul sako: “Tebūna išaukštintas Viešpats, kuriam patinka Jo tarno gerovė!”
28Da skal min tunge synge om din rettferdighet, hele dagen om din pris.
28Mano liežuvis skelbs Tavo teisumą, per visą dieną girs Tave!