¹En salme av David; til ihukommelse.

¹Viešpatie, nebausk manęs rūstaudamas ir neplak savo įniršyje.

²Herre, straff mig ikke i din vrede, og tukt mig ikke i din harme!

²Tavo strėlės įsmigo į mane ir Tavo ranka slegia mane.

³For dine piler har rammet mig, og din hånd er falt tungt på mig.

³Nebėra nieko sveiko mano kūne dėl Tavo rūstybės ir poilsio mano kauluose dėl mano nuodėmės.

⁴Det er intet friskt i mitt kjød for din vredes skyld, det er ingen fred i mine ben for min synds skyld.

⁴Mano kaltės iškilo virš mano galvos; lyg sunki našta jos pasidarė man per sunkios.

⁵For mine misgjerninger går over mitt hode, som en tung byrde er de mig for tunge.

⁵Dvokia ir pūliuoja mano žaizdos dėl mano kvailybės.

⁶Mine bylder lukter ille, de råtner for min dårskaps skyld.

⁶Esu varge, visai sulinkęs, vaikštau nusiminęs visą dieną.

⁷Jeg er kroket, aldeles nedbøiet; hele dagen går jeg i sørgeklær.

⁷Mano strėnos dega, nieko sveiko nebėra mano kūne.

⁸For mine lender er fulle av brand, og det er intet friskt i mitt kjød.

⁸Nusilpęs, labai sudaužytas vaitoju dėl savo širdies nerimo.

⁹Jeg er kold og stiv og aldeles knust, jeg hyler for mitt hjertes stønnen.

⁹Viešpatie, Tu žinai visus mano troškimus ir mano dūsavimas nėra paslėptas nuo Tavęs.

¹⁰Herre, for ditt åsyn er all min lengsel, og mitt sukk er ikke skjult for dig.

¹⁰Mano širdis smarkiai plaka, netekau jėgų, mano akių šviesa nyksta.

¹¹Mitt hjerte slår heftig, min kraft har sviktet mig, og mine øines lys, endog det er borte for mig.

¹¹Mano draugai ir bičiuliai laikosi atstu nuo mano skausmų; mano artimieji stovi iš tolo.

¹²Mine venner og mine frender holder sig i avstand fra min plage, og mine nærmeste står langt borte.

¹²Kurie kėsinasi į mano gyvybę, paspendė žabangus; kurie siekia man pakenkti, grasina man sunaikinimu, visą dieną rengia klastas.

¹³Og de som står mig efter livet, setter snarer, og de som søker min ulykke, taler om undergang, og på svik tenker de den hele dag.

¹³Esu lyg kurčias­negirdžiu, lyg nebylys­neatveriu burnos.

¹⁴Og jeg er som en døv, jeg hører ikke, og som en stum, som ikke later op sin munn.

¹⁴Tapau lyg žmogus, kuris nieko negirdi, kurio burnoje nėra atsakymo.

¹⁵Ja, jeg er som en mann som ikke hører, og som ikke har motsigelse i sin munn.

¹⁵Viešpatie, Tavimi viliuosi. Tu išgirsi, Viešpatie, mano Dieve!

¹⁶For til dig, Herre, står mitt håp; du skal svare, Herre min Gud!

¹⁶Sakau: “Tenesidžiaugia ir tenesididžiuoja jie prieš mane, kai mano koja paslysta!”

¹⁷For jeg sier: De vil ellers glede sig over mig; når min fot vakler, ophøier de sig over mig.

¹⁷Esu pasiruošęs kristi, mano kentėjimai nesiliauja.

¹⁸For jeg er nær ved å falle, og min smerte er alltid for mig.

¹⁸Išpažinsiu savo kaltę, gailėsiuosi dėl savo nuodėmės.

¹⁹For jeg bekjenner min misgjerning, jeg sørger over min synd.

¹⁹Mano priešai gyvena ir yra galingi, ir daug tų, kurie nekenčia manęs neteisingai.

²⁰Og mine fiender lever, er mektige, og mange er de som hater mig uten årsak.

²⁰Kurie atlygina piktu už gera, yra mano priešai, nes seku gera.

²¹Og de som gjengjelder godt med ondt, står mig imot, fordi jeg jager efter det gode.

²¹Viešpatie, nepalik manęs! Mano Dieve, nebūk toli nuo manęs!

²²Forlat mig ikke, Herre! Min Gud, vær ikke langt borte fra mig!

²²Skubėk padėti man, Viešpatie, mano gelbėtojau!

²³Skynd dig å hjelpe mig, Herre, min frelse!