1Til sangmesteren, med strengelek; efter Sjeminit*; en salme av David. / {* kanskje en viss toneart, 1KR 15, 21.}
1Užsirūstinęs, Viešpatie, nebark manęs, nebausk įširdęs.
2Herre, straff mig ikke i din vrede og tukt mig ikke i din harme!
2Viešpatie, pasigailėk manęs, nes esu silpnas; Viešpatie, išgydyk mane, nes sukrėsti mano kaulai.
3Vær mig nådig, Herre! for jeg er bortvisnet. Helbred mig, Herre! for mine ben er forferdet,
3Ir mano siela sukrėsta. Ar ilgai, Viešpatie?
4og min sjel er såre forferdet; og du, Herre, hvor lenge?
4Viešpatie, gręžkis, išlaisvink mano sielą, gelbėk mane dėl savo gailestingumo.
5Vend om, Herre, utfri min sjel, frels mig for din miskunnhets skyld!
5Kas gi prisimins Tave mirtyje? Kas dėkos Tau kape?
6For i døden kommer ingen dig i hu; hvem vil prise dig i dødsriket?
6Nuo aimanų suvargau, kasnakt aptvindau savo lovą, laistau ašaromis savo guolį.
7Jeg er trett av mine sukk, jeg gjennembløter min seng hver natt; med mine tårer væter jeg mitt leie.
7Aptemo nuo vargo mano akys, paseno dėl visų mano priešų.
8Borttæret av sorg er mitt øie; det er eldet for alle mine fienders skyld.
8Piktadariai, atsitraukite nuo manęs, nes Viešpats išgirdo mano verksmo balsą!
9Vik fra mig, alle I som gjør urett! For Herren har hørt min gråts røst,
9Viešpats išgirdo mano maldavimą, Viešpats priims manąją maldą.
10Herren har hørt min inderlige begjæring, Herren tar imot min bønn.
10Tegul visi mano priešai susigėsta ir išsigąsta, tegu jie atsitraukia ir susigėsta staiga.
11Alle mine fiender skal bli til skamme og såre forferdet; de skal vike tilbake, bli til skamme i et øieblikk.