1Til sangmesteren; en salme av David.
1Dieve, išgirsk mano balsą, kai meldžiuosi! Nuo priešų baimės saugok mano gyvybę.
2Hør, Gud, min røst når jeg klager, bevar mitt liv for fiendens skremsel!
2Paslėpk mane nuo piktadarių sąmokslo, nuo nedorėlių sukilimo.
3Skjul mig for de ondes lønnlige råd, for illgjerningsmenns larmende hop,
3Jie galanda savo liežuvį kaip kardą, taiko užnuodytą žodį kaip strėlę,
4som hvesser sin tunge som et sverd, legger på buen sin pil, det bitre ord,
4kad iš pasalų galėtų šauti į nekaltąjį. Jie šauna netikėtai ir nebijo.
5for å skyte den uskyldige i lønndom; med ett skyter de ham og frykter ikke.
5Jie drąsina save, darydami pikta, slaptai spendžia pinkles, mąstydami: “Kas tai matys?”
6De gjør sitt onde råd fast; de forteller hvorledes de vil legge skjulte snarer; de sier: Hvem ser dem?
6Jie sumano nedorybes, viską gerai apmąstydami, jų vidus ir širdispaslaptinga gilybė.
7De uttenker ugjerninger: Vi er ferdige, tanken er uttenkt - og menneskenes tanker og hjerter er dype.
7Bet Dievas šaus į juos strėle, staiga juos sužeis.
8Da skyter Gud dem; med ett kommer pilen; slaget har rammet dem.
8Juos pražudys jų pačių liežuvis. Visi, kurie matys juos, šalinsis nuo jų.
9Og de blir nedstyrtet, deres tunge kommer over dem; alle de som ser på dem, ryster på hodet.
9Tada visi išsigąs ir skelbs, ką Dievas padarė, nes supras, kad tai Jo darbas.
10Og alle mennesker frykter og forkynner Guds gjerning, og de forstår hans verk.
10Teisusis Viešpačiu džiaugsis ir pasitikės Juo, džiūgaus visi tiesiaširdžiai.
11Den rettferdige gleder sig i Herren og tar sin tilflukt til ham, og alle opriktige av hjertet priser sig lykkelige.