¹En salme av David, da han var i Juda ørken.

¹Dieve, Tu esi mano Dievas! Nuo ankstaus ryto Tavęs ieškau, Tavęs trokšta mano siela, kūnas ilgisi Tavęs kaip sausa ir nualinta žemė be vandens.

²Gud! Du er min Gud, jeg søker dig årle; min sjel tørster efter dig, mitt kjød lenges efter dig i et tørt og vansmektende land, hvor det ikke er vann.

²Šventykloje ieškojau Tavęs, pamačiau Tavo galybę ir šlovę.

³Således har jeg skuet dig i helligdommen, idet jeg så din makt og din herlighet.

³Tavo malonė yra geresnė už gyvenimą, todėl mano lūpos girs Tave.

⁴For din miskunnhet er bedre enn livet; mine leber priser dig.

⁴Šlovinsiu Tave, kol gyvensiu, Tavo vardą minėdamas, kelsiu į Tave rankas.

⁵Således vil jeg love dig mitt liv igjennem; i ditt navn vil jeg opløfte mine hender.

⁵Mano siela bus pasotinta kaip kaulų smegenimis ir riebalais, lūpos džiaugsmingai girs Tave,

⁶Min sjel skal bli mettet som av marg og fett, og med jublende leber skal min munn lovprise dig.

⁶kai prisiminsiu Tave savo lovoje, mąstysiu apie Tave budėdamas naktį.

⁷Når jeg kommer dig i hu på mitt leie, tenker jeg på dig gjennem nattevaktene.

⁷Tu buvai man pagalba, todėl aš džiūgausiu Tavo sparnų pavėsyje.

⁸For du har vært min hjelp, og under dine vingers skygge jubler jeg.

⁸Mano siela įsikibo į Tave; Tavo dešinė palaiko mane.

⁹Min sjel henger ved dig; din høire hånd holder mig oppe.

⁹Kurie siekia atimti man gyvybę, nueis į žemės gelmes.

¹⁰Og de som står mig efter livet for å ødelegge det, de skal komme til jordens nederste dyp.

¹⁰Jie kris nuo kardo ir taps grobiu šakalams.

¹¹De skal gis sverdet i vold, bli til rov for rever.

¹¹O karalius džiaugsis Dievu. Girsis kiekvienas, kuris prisiekia Juo, bet melagių burna bus užkimšta.

¹²Og kongen skal glede sig i Gud; hver den som sverger ved ham, skal prise sig lykkelig, for løgneres munn skal tilstoppes.