1Til sangmesteren, efter Gittit*; av Asaf. / {* SLM 8, 1.}
1Garsiai šlovinkite Dievą, mūsų stiprybę, džiaugsmingą triukšmą kelkite Jokūbo Dievui!
2Juble for Gud, vår styrke, rop med glede for Jakobs Gud!
2Giedokite psalmę, muškite būgną, skambinkite psalteriu ir arfa!
3Stem i sang og la pauken lyde, den liflige citar tillikemed harpen!
3Pūskite trimitą jauno mėnulio dieną, skirtu laiku mūsų šventėje!
4Støt i basun i måneden*, ved fullmånen, på vår høitids dag! / {* 2MO 12, 2 fg.}
4Tai yra įsakymas Izraeliui, Jokūbo Dievo įstatymas.
5For det er en lov for Israel, en rett for Jakobs Gud.
5Tokį nurodymą gavo Juozapas, kai Jis ėjo per Egipto žemę. Išgirdau nežinomą kalbą:
6Han satte det til et vidnesbyrd i Josef da han* drog ut gjennem Egyptens land. - Jeg hørte en røst som jeg ikke kjente:** / {* d.e. Josef.} / {** 5MO 4, 33 fg. 5, 22 fg.}
6“Aš pašalinau tavo naštą nuo pečių, tavo rankoms nebereikia nešioti pintinės.
7Jeg fridde hans skulder fra byrden, hans hender slapp fri fra bærekurven.
7Varge šaukeisi, ir Aš išgelbėjau tave, atsiliepiau iš griaudėjančio debesies, prie Meribos vandenų mėginau tave.
8I nøden ropte du, og jeg fridde dig ut; jeg svarte dig, skjult i tordenskyen, jeg prøvde dig ved Meriba-vannene. Sela.
8Klausyk, mano tauta, Aš noriu tave įspėti! O kad tu, Izraeli, paklausytum manęs!
9Hør, mitt folk, og jeg vil vidne for dig! Israel, o, at du vilde høre mig:
9Neturėk ir negarbink jokio kito dievo!
10Det skal ikke være nogen fremmed gud hos dig, og du skal ikke tilbede utlendingens gud.
10Aš esu Viešpats, tavo Dievas, kuris išvedžiau tave iš Egipto žemės. Plačiai išsižiok, kad pripildyčiau tavo burną.
11Jeg er Herren din Gud, som førte dig op av Egyptens land; lukk din munn vidt op, at jeg kan fylle den!
11Bet mano tauta neklausė mano balso, Izraelis man nepakluso.
12Men mitt folk hørte ikke min røst, og Israel vilde ikke lyde mig.
12Todėl atidaviau juos jų širdžių geismams, jie vaikščiojo pagal savo sumanymus.
13Så lot jeg dem fare i sitt hjertes hårdhet, forat de skulde vandre i sine egne onde råd.
13O kad mano tauta klausytų manęs, kad Izraelis eitų mano keliais!
14O, at mitt folk vilde høre mig, og at Israel vilde vandre på mine veier!
14Tuojau pažeminčiau jų priešus ir prieš jų prispaudėjus pakelčiau ranką!
15Om en liten stund vilde jeg da ydmyke deres fiender og vende min hånd imot deres motstandere.
15Kurie nekenčia Viešpaties, turėtų Jam lenktis, ir toks jų likimas būtų per amžius.
16De som hater Herren, skulde smigre for dem, og deres tid skulde vare evindelig.
16O juos geriausiais kviečiais valgydinčiau, uolų medumi maitinčiau”.
17Og han skulde fø dem med den beste hvete, og jeg skulde mette dig med honning fra klippen.