1Til sangmesteren, efter Mutlabbén*; en salme av David. / {* betydningen ukjent.}
1Aš girsiu Tave, Viešpatie, visa savo širdimi, skelbsiu visus Tavo nuostabius darbus.
2Jeg vil prise Herren av hele mitt hjerte, jeg vil forkynne alle dine undergjerninger.
2Linksminsiuosi ir džiūgausiu Tavyje, Tavo vardui, Aukščiausiasis, giedosiu gyrių.
3Jeg vil glede og fryde mig i dig, jeg vil lovsynge ditt navn, du Høieste,
3Traukiasi atgal mano priešai, klumpa ir žūva Tavo akivaizdoje,
4fordi mine fiender viker tilbake, faller og omkommer for ditt åsyn.
4nes Tu gini mano teises ir mano bylą, Tu sėdi soste, teisingai teisdamas.
5For du har hjulpet mig til rett og dom, du har satt dig på tronen som rettferdig dommer.
5Pagonis Tu subarei, sužlugdei nedoruosius, jų vardą visiems amžiams ištrynei.
6Du har truet hedningene, tilintetgjort den ugudelige; deres navn har du utslettet evindelig og alltid.
6Priešų neliko, jie tapo amžinais griuvėsiais; Tu sugriovei jų miestus, ir jų nebemini niekas.
7Fiendenes boliger er helt ødelagt for all tid, og byene har du omstyrtet, deres minne er tilintetgjort.
7Bet Viešpats pasiliks per amžius, Jis paruošė savo sostą teismui.
8Og Herren troner til evig tid, han har reist sin trone til dom,
8Jis teis pasaulį teisingai, vykdys teisingumą tautoms bešališkai.
9og han dømmer jorderike med rettferdighet, han avsier dom over folkene med rettvishet.
9Viešpatspriebėga prispaustiesiems, priebėga nelaimės metu.
10Og Herren er en borg for den undertrykte, en borg i nødens tider.
10Kas pažįsta Tavo vardą, pasitiki Tavimi. Tu niekad nepalikai tų, kurie Tavęs ieško.
11Og de som kjenner ditt navn, stoler på dig; for du har ikke forlatt dem som søker dig, Herre!
11Giedokite Viešpačiui, kuris gyvena Sione, skelbkite tautoms Jo darbus.
12Lovsyng Herren, som bor på Sion, kunngjør blandt folkene hans store gjerninger!
12Jisnekalto kraujo gynėjasatsimena juos, neužmiršta vargingųjų šauksmo.
13For han som hevner blod, kommer de elendige i hu, han glemmer ikke deres skrik.
13Viešpatie, pasigailėk, pažvelk, kaip vargstu nuo manęs nekenčiančiųjų. Tu iškeli mane iš mirties vartų,
14Vær mig nådig, Herre! Se det jeg må lide av dem som hater mig, du som løfter mig op fra dødens porter,
14kad galėčiau Tave šlovint prie Siono dukters vartų, besidžiaugdamas Tavo pagalba.
15forat jeg skal forkynne all din pris, i Sions datters porter fryde mig i din frelse.
15Į savo išraustą duobę pagonys įkrinta, jų koja įkliūna į spąstus, pačių pastatytus.
16Hedningene er sunket i den grav de gravde; deres fot er fanget i det garn de skjulte.
16Viešpats apsireiškia, teismą surengia. Nedorėlis įsipainioja į savo rankų darbą.
17Herren er blitt kjent, han har holdt dom; han fanger den ugudelige i hans egne henders gjerning. Higgajon*. Sela. / {* kanskje et musikalsk uttrykk.}
17Nedorėliai ir visos tautos, kurios užmiršo Dievą, į mirusiųjų buveinę eina.
18De ugudelige skal fare ned til dødsriket, alle hedninger, som glemmer Gud.
18Varguolis nebus pamirštas visam laikui, vargšo viltis nepradings amžiams.
19For ikke skal den fattige glemmes for all tid; de saktmodiges håp skal ikke gå til grunne for evig.
19Viešpatie, pakilk, tegul neįsigali žmogus, tebūna suruoštas teismas pagonims Tavo akivaizdoje.
20Reis dig, Herre! La ikke mennesker få makt, la hedningene bli dømt for ditt åsyn!
20Įvaryk jiems, Viešpatie, baimės; pagonys težino, kad jietiktai žmonės!
21La frykt komme over dem, Herre! La hedningene kjenne at de er mennesker! Sela.