1En sang ved festreisene; av David. Herre! Mitt hjerte er ikke stolt, og mine øine er ikke høie, og jeg gir mig ikke av med ting som er mig for store og for underlige.
1(130:1) Песнь восхождения. Давида. Господи! не надмевалось сердце моеи не возносились очи мои, и я не входил в великое и для меня недосягаемое.
2Sannelig, jeg har fått min sjel til å være stille og tie likesom et avvent barn hos sin mor; som det avvente barn er min sjel hos mig.
2(130:2) Не смирял ли я и не успокаивал ли души моей, как дитяти, отнятого от груди матери? душа моя была во мне, как дитя, отнятое от груди.
3Vent på Herren, Israel, fra nu og inntil evig tid!
3(130:3) Да уповает Израиль на Господа отныне и вовек.