¹En sang; en salme av Korahs barn; til sangmesteren; efter Mahalat leannot*; en læresalme av Heman, esrahitten. / {* meningen uviss.}

¹O Zot, Perëndi i shpëtimit tim, unë bërtas ditë e natë para teje.

²Herre, min frelses Gud! Om dagen og om natten roper jeg for dig.

²Arriftë deri te ti lutja ime, vëri veshin britmës time,

³La min bønn komme for ditt åsyn, bøi ditt øre til mitt klagerop!

³sepse shpirti im është ngopur me të keqen, dhe jeta ime ka arritur deri në Sheol.

⁴For min sjel er mett av ulykker, og mitt liv er kommet nær til dødsriket.

⁴Tanimë përfshihem ndër ata që do të zbresin në gropë, jam si një njeri që nuk ka më forcë.

⁵Jeg aktes like med dem som farer ned i hulen; jeg er som en mann uten kraft,

⁵Jam braktisur midis të vdekurve ashtu si të vrarët që janë në varr, të cilët ti nuk i mban mend dhe që janë prerë e janë larguar nga dora jote.

⁶frigitt* som en av de døde, lik de ihjelslagne som ligger i graven, som du ikke mere kommer i hu, fordi de er skilt fra din hånd. / {* d.e. ikke lenger stående i din tjeneste.}

⁶Ti më ke shtënë në gropën më të thellë, në vënde të errëta, në humnerat.

⁷Du har lagt mig i dypenes hule, på mørke steder, i avgrunner.

⁷Mbi mua ka shpërthyer zemërimi yt, dhe ti më ke marrë me vete megjithë valët tua. (Sela)

⁸Din vrede tynger på mig, og med alle dine bølger trenger du mig. Sela.

⁸Ti më ke lënë pa miqtë e mi; më ke bërë për ta një objekt të neveritshëm; jam mbyllur dhe nuk mund të dal.

⁹Du har drevet mine kjenninger langt bort fra mig, du har gjort mig vederstyggelig for dem; jeg er stengt inne og kommer ikke ut.

⁹Syri im venitet nga dhembja; të kërkoj çdo ditë, o Zot, dhe i zgjat drejt teje duart e mia.

¹⁰Mitt øie er vansmektet av elendighet; jeg har påkalt dig, Herre, hver dag, jeg har utbredt mine hender til dig.

¹⁰A do të bësh vallë mrekulli për të vdekurit? A do të ringjallen të vdekurit për të të lëvduar? (Sela)

¹¹Mon du gjør undergjerninger for de døde, eller mon dødninger står op og priser dig? Sela.

¹¹A do të kremtohet mirësia jote në varr dhe besnikëria jote në vendin e shkatërrimit?

¹²Mon der fortelles i graven om din miskunnhet, i avgrunnen om din trofasthet?

¹²A do të njihen mrekullitë e tua në terr dhe drejtësia jote mbi tokën e harresës?

¹³Mon din undergjerning blir kjent i mørket, og din rettferdighet i glemselens land?

¹³Por unë të këlthas ty, o Zot, dhe lutja ime të drejtohet në mëngjes.

¹⁴Men jeg roper til dig, Herre, og om morgenen kommer min bønn dig i møte.

¹⁴Pse më refuzon, o Zot, pse më fsheh fytyrën tënde?

¹⁵Hvorfor, Herre, forkaster du min sjel? Hvorfor skjuler du ditt åsyn for mig?

¹⁵Kam qenë i pikëlluar dhe duke vdekur qysh në rini; kam vuajtur nga tmerret e tua dhe e kam humbur.

¹⁶Elendig er jeg og døende fra ungdommen av; jeg bærer dine redsler, jeg må fortvile.

¹⁶Mbi mua ka kaluar zemërimi yt i zjarrtë; tmerret e tua më kanë asgjesuar,

¹⁷Din vredes luer har gått over mig, dine redsler har tilintetgjort mig.

¹⁷më kanë rrethuar si ujërat gjatë gjithë ditës dhe të gjitha së bashku më kanë mbytur.

¹⁸De har omgitt mig som vann hele dagen, de har omringet mig alle sammen.

¹⁸Ke larguar nga unë miqtë dhe të njohurit e mi; miku im më i ngushtë është errësira.

¹⁹Du har drevet venn og næste langt bort fra mig; mine kjenninger er det mørke sted.